PL 139, col. 1122

istum isto claudendum fine judicavimus, ut, viribus
interim per silentium recreatis, quae restant, quoniam
proprio indigere volumine pernoscuntur, alio
rursus initio commodius et insignius praetitulentur.
LIBER SECUNDUS. Translatio reliquiarum Gandavum

Assensit ille fideliter, sanctumque fidei aggrediens
officium implere maturavit. Ecce autem, dictu
mirabile! repentinum sanctorum suffragium derelicta
conjux experitur infirma. E vestigio namque
dirigit, qui praemissum a sanctorum accessu removerent
maritum, utpote ipsa mox secutura, sanctorumque
praesentiam expetitura, et per semet quae
mittebat oblatura. Sed inhibente loci vel temporis
angustia, ne sanctorum moraretur profectio, lator
munusculi sanctorum se misericordiae praesentialiter
submissus intulit, coramque ipsis omnium qui aderant
notitiae in uxore exhibita pietatis eorum opera,
ad laudem et gloriam cunctipotentis Domini, protestatus
et professus est.
4.
Praeterea quoniam profectionis conducebat

competentia, locata navis cum mercenariis jucundae
sanctorum devectioni instituitur famulari. Ecce autem
unus remis applicitorum, cui quoddam acciderat
haud longe infortunium, rei familiaris dispendio
stimulatus, susceptoque labore obsaturatus, ante
destinatum itineris expensum, tam sancto infelix
sese subripere praesumpsit officio. Sed quia non
contemnenda, nec utilitati privatae substituenda
sanctorum feretra fuerint, absque moroso persensit
interstitio. Ultroneus namque et inexorabilis electorum
Dei avulsus ministerio, non modo deliberatae
non profuit utilitati, imo dignam non sponte passus
est redargutionem. Discedens itaque non spatiosa
peragrat itinera, neque desiderata expetit spatia:
verum mentis alienatus integritate, pristino quoque

membrorum frustratus vigore, vix proximae sibique
citius oblatae viciniae sepem cum gressibus offendens
commigrat, ibique stupidus dejicitur. Quin etiam superantem
nihilominus instantis diei particulam, totumque
sequentis noctis excursum debitae impendens
ultioni, haerebat attonitus. Attritus ergo aliquandiu
tanto correptionis verbere, tandemque pio
sanctorum quos vilipenderat obtentu, benigno miserentis
Dei visitatus respectu, ipse reatus sui medullitus
intelligit offensam. Mox igitur ut fenestratum
mentis penetrale sera licet transegit poenitentia,
consopito pariter corpori desides reviguere
vires: posthabitisque pristinae intentionis mordacibus
curis, solo vero sanctorum, pridem neglecto,
nunc inhianter flagrans obsequio, emensa retrorsum
festinis passibus remetitur itinera, ut tandem laetabundus
eorum sese inferret praesentiae. Cujus nimirum