PL 142, col. 897
Vita S. Odilonis (Jotsaldus), J. P. Migne
Reverendo Patri STEPHANO, secundum sui nominis
interpretationem pontificali gloria coronato, ultimus
servus servorum Dei, nomine tantum monachus,
JOTSALDUS, quidquid in utraque vita jucundius.
Antiquorum philosophorum studia scriptis et monumentis
extulerunt priorum suorum laudes et memorias,
talibus indiciis sperantes se facere immortales,
quos noverant fuisse mortales. Deinde gradu
secundo regula ecclesiastica, tanto dicendorum materia
sublimior, quanto spei certioris directior,
sanctorum virorum praeclara describit opera, ut
succedentes et futuri habeant semper quorum sequantur
exempla, totumque ad illum referatur, a quo
virtus et prudentia datur, a quo etiam derivatur
fortitudo et sapientia. Ad horum formam ego, quantilluscunque
Quis dabit capiti meo aquam et oculis meis fontem
lacrymarum, et plorabo desolationem, non unius
hominis, neque duorum vel trium, sed multorum
populorum promiscui sexus, diversae conditionis,
diversae aetatis, diversi ordinis! Plorabo, inquam,
vastitatem nobilissimae congregationis, amplae familiae,
destitutae dormitione sui patris Odilonis: de
cujus visceribus, de cujus magisterio et virtutibus,
quasi quibusdam vinculis et funibus religata dependebat,
et, ut ita dicam, indissolubilibus amoris nexibus
complexa sustentabatur. Quid agis, gravissimarum
lacrymarum excitator, et tantae calamitatis
delator [ Mss. 2, desolator]? Erumpe et clama in auribus
promiscuae multitudinis, dicens: Quomodo
decessit miserorum adjutor? Quomodo siluit moerentium
opportunus consolator? vel quo abiit plurimorum
monachorum desiderabilis auriga innumerabiliumque
populorum discretus moderator et rector?
O quam incertus humanae conditionis status!
o quam mutabilis rerum mortalium cursus! Dum
putavimus eum esse nobis in communi vita socium,
tenemus defunctum, et quem sperabamus praesentem,
dolemus absentem. Si tamen dolendus est, qui
dolorem evasit; si lugendus est, qui de luctu ad
gaudium, de tenebris ad lucem, de poena ad requiem,
et de morte transivit ad vitam. Quid agimus, anima?
Quo nos convertemus? Si intemperantius exaggerare
dolorem coeperimus, timeo ne acies mentis
reverberetur, et id quod de virtutibus ejus volumus
inscribere, immoderato dolore perturbati, minime
prosequamur. Sed primo de carnis ejus nobilitate,
quae in titulis sanctorum virorum pro additamento
laudis ponitur, dicamus, et postmodum, sensim per
interpretationem pontificali gloria coronato, ultimus
servus servorum Dei, nomine tantum monachus,
JOTSALDUS, quidquid in utraque vita jucundius.
Antiquorum philosophorum studia scriptis et monumentis
extulerunt priorum suorum laudes et memorias,
talibus indiciis sperantes se facere immortales,
quos noverant fuisse mortales. Deinde gradu
secundo regula ecclesiastica, tanto dicendorum materia
sublimior, quanto spei certioris directior,
sanctorum virorum praeclara describit opera, ut
succedentes et futuri habeant semper quorum sequantur
exempla, totumque ad illum referatur, a quo
virtus et prudentia datur, a quo etiam derivatur
fortitudo et sapientia. Ad horum formam ego, quantilluscunque
Quis dabit capiti meo aquam et oculis meis fontem
lacrymarum, et plorabo desolationem, non unius
hominis, neque duorum vel trium, sed multorum
populorum promiscui sexus, diversae conditionis,
diversae aetatis, diversi ordinis! Plorabo, inquam,
vastitatem nobilissimae congregationis, amplae familiae,
destitutae dormitione sui patris Odilonis: de
cujus visceribus, de cujus magisterio et virtutibus,
quasi quibusdam vinculis et funibus religata dependebat,
et, ut ita dicam, indissolubilibus amoris nexibus
complexa sustentabatur. Quid agis, gravissimarum
lacrymarum excitator, et tantae calamitatis
delator [ Mss. 2, desolator]? Erumpe et clama in auribus
promiscuae multitudinis, dicens: Quomodo
decessit miserorum adjutor? Quomodo siluit moerentium
opportunus consolator? vel quo abiit plurimorum
monachorum desiderabilis auriga innumerabiliumque
populorum discretus moderator et rector?
O quam incertus humanae conditionis status!
o quam mutabilis rerum mortalium cursus! Dum
putavimus eum esse nobis in communi vita socium,
tenemus defunctum, et quem sperabamus praesentem,
dolemus absentem. Si tamen dolendus est, qui
dolorem evasit; si lugendus est, qui de luctu ad
gaudium, de tenebris ad lucem, de poena ad requiem,
et de morte transivit ad vitam. Quid agimus, anima?
Quo nos convertemus? Si intemperantius exaggerare
dolorem coeperimus, timeo ne acies mentis
reverberetur, et id quod de virtutibus ejus volumus
inscribere, immoderato dolore perturbati, minime
prosequamur. Sed primo de carnis ejus nobilitate,
quae in titulis sanctorum virorum pro additamento
laudis ponitur, dicamus, et postmodum, sensim per