PL 149, col. 1509
Oratio ad Guillelmum I Anglorum (Guitmundus Aversanus), J. P. Migne
Multae causae me repellunt ab ecclesiastico regimine,
quas omnes singulatim nolo nec decet exprimere.
In primis infirmitates meas, quibus in corpore
et anima incessanter premor, considero. Quibus diligenter
perspectis, divinum examen vehementer
pertimesco, moerens quod in via Dei quotidie labor
et a veritate vacillo. Et, dum meipsum salubriter
moderari nequeo, qualiter aliorum vitam ad salutis
viam dirigere valeo? Omnibus vigili mente perlustratis,
non video qua lege digniter praeesse valeam illorum
cuneo quorum extraneos mores barbaramque
locutionem nescio, quorum patres charosque parentes
et amicos occidistis gladio, vel exhaeredatos opprimitis
exsilio, vel carcere, vel indebito intolerabilique
servitio. Scrutamini Scripturas, et videte si
qua lege sancitur ut Dominico gregi pastor ab inimicis
electus violenter imponatur? Ecclesiastica electio
prius debet ab ipsis subjectis fidelibus cum sinceritate
fieri, ac postmodum astipulatione Patrum et
amicorum (si canonica est) reverenter confirmari.
Alioquin cum charitate debet emendari. Quod bello
et effusione multi cruoris truculenter rapuistis, qua
ratione mihi aliisque contemptoribus mundi, qui
sponte pro Christo nudati sumus propriis, sine culpa
impartiri potestis? Generalis omnium religiosorum
lex est a rapinis abstinere, et de praeda (etiamsi offertur)
pro justitiae observantia nolle recipere. Dicit
enim Scriptura: Immolans ex iniquo, oblatio est maculata [(Eccli. XXXIV)]
.
Et paulo post: Qui offert sacrificium
ex substantia pauperum, quasi qui victimat
filium in conspectu patris sui [(Ibid.)]
. Haec et his similia
divinae legis praeconia pertractans expavesco,
et totam Angliam, quasi amplissimam praedam, dijudico,
ipsamque cum gazis suis, velut ignem ardentem
contingere formido. Et quia Deus jubet ut quisque
proximum diligat sicut seipsum, dicam vobis
sine dolo id quod mihi coelitus est indictum. Quod
mihi utile reor, vobis quoque salutare arbitror.
quas omnes singulatim nolo nec decet exprimere.
In primis infirmitates meas, quibus in corpore
et anima incessanter premor, considero. Quibus diligenter
perspectis, divinum examen vehementer
pertimesco, moerens quod in via Dei quotidie labor
et a veritate vacillo. Et, dum meipsum salubriter
moderari nequeo, qualiter aliorum vitam ad salutis
viam dirigere valeo? Omnibus vigili mente perlustratis,
non video qua lege digniter praeesse valeam illorum
cuneo quorum extraneos mores barbaramque
locutionem nescio, quorum patres charosque parentes
et amicos occidistis gladio, vel exhaeredatos opprimitis
exsilio, vel carcere, vel indebito intolerabilique
servitio. Scrutamini Scripturas, et videte si
qua lege sancitur ut Dominico gregi pastor ab inimicis
electus violenter imponatur? Ecclesiastica electio
prius debet ab ipsis subjectis fidelibus cum sinceritate
fieri, ac postmodum astipulatione Patrum et
amicorum (si canonica est) reverenter confirmari.
Alioquin cum charitate debet emendari. Quod bello
et effusione multi cruoris truculenter rapuistis, qua
ratione mihi aliisque contemptoribus mundi, qui
sponte pro Christo nudati sumus propriis, sine culpa
impartiri potestis? Generalis omnium religiosorum
lex est a rapinis abstinere, et de praeda (etiamsi offertur)
pro justitiae observantia nolle recipere. Dicit
enim Scriptura: Immolans ex iniquo, oblatio est maculata [(Eccli. XXXIV)]
.
Et paulo post: Qui offert sacrificium
ex substantia pauperum, quasi qui victimat
filium in conspectu patris sui [(Ibid.)]
. Haec et his similia
divinae legis praeconia pertractans expavesco,
et totam Angliam, quasi amplissimam praedam, dijudico,
ipsamque cum gazis suis, velut ignem ardentem
contingere formido. Et quia Deus jubet ut quisque
proximum diligat sicut seipsum, dicam vobis
sine dolo id quod mihi coelitus est indictum. Quod
mihi utile reor, vobis quoque salutare arbitror.