PL 157, col. 43
Epistolae (Goffridus Vindocinensis), J. P. Migne
nostrum duobus discipulis, Petro videlicet et Paulo,
Ecclesiae dedisse principatum. Petrum fidei catholicae
principem fecit; Paulum doctrinae. Quorum
unum elegit adhuc in terra corporaliter manens;
alium vero in coelo jam residens. In terra quidem
Petrum elegit, ut Ecclesiam suam ejus fidei robore
firmaret; Paulum postea de coelo, quatenus ejus
sancta doctrina fide firmatam Ecclesiam exornaret.
Isti gloriosi triumphatores operibus veritati fidem
servantes non sanguini, maluerunt alter obedienter
subire patibulum crucis, alter ensem suscipere diligenter
submissa cervice; unde amplius lactis exivit
quam sanguinis; quam Ecclesiae sibi commissae virtutem
fidei et libertatem, quam bonus eorum magister
et Dominus fuso sanguine sui sacratissimi corporis
comparaverat, paterentur auferri. Isti sanctae
memoriae et venerabilis vitae martyres suo capiti
Christo fideliter inhaerentes, quam veraciter ejus
membra fuerunt, mori potius pro illo quam contra
illum vivere eligentes, factis amplius quam verbis
clamaverunt. Quorum victorioso sanguine laureata
sancta Romana Ecclesia olim superatis hostibus
triumphavit; quae in suis doctoribus et mori pro
Christo semper optavit, et sibi vivere recusavit. Hi
sancti viri in aethereis mansionibus cum suo Domino
jam exsultant, ubi pro morte temporali beatam immortalitatem
adepti, suos sed non degeneres successores
exspectant. Quod si alicui eorum 13 victoria
non adfuit passionis, non illud timor negavit;
nec tam passio defuit quam dies certaminis. Talibus
patronis terra laetatur, coelum exsultat: et, quia
felix eorum vita mortem meruit gloriosam, hinc
sancta eorum solemnia plebs Christiana celebrando
frequentat, et per supplicabiles ipsorum preces se
tota devotione suo Creatori commendat. Horum itaque
solemnia celebrare est utile et religiosum; se
piis eorum precibus commendare utile pariter et necessarium.
A quorum sorte beata qui in eorum sede
residens et aliter agens se privavit, factum suum
ipse dissolvat, et velut alter Petrus lacrymando
corrigat quod fecit. Si metu mortis titubavit ad horam
carnis infirmitas, in corrigendis carnis operibus
mentis integritas perseveret, et emendare non
erubescat, causans de carne, velit nolit, moritura,
quod acquisita immortalitate vitare potuisset. Si
vero timore mortis filiorum suorum potius quam suae,
ea fecisse vel facientibus assensum dedisse convincitur,
quae Christus per semetipsum correxit, et B.
Petrus abominatus est, atque sacri canones penitus
exsecrantur, nullo velamine tegi potest vulnus tam
manifestum; quia pater sic filiis propitiare non potuit,
sed salutem impedire filiorum. Mortem siquidem,
quae fructum facit meliorem differre subito
morituris, et in aeternum victuris vitam a Deo paratam
auferre, nulla nos docent exempla sanctorum.
Nam, si Paulus ad horam vitavit mortem, in aliquo
fidem non laesit, neque deseruit 14 veritatem; et
se morti magis reservasse creditur, quam subtraxisse,
ut fructum deinceps faceret potiorem. Unde
Ecclesiae dedisse principatum. Petrum fidei catholicae
principem fecit; Paulum doctrinae. Quorum
unum elegit adhuc in terra corporaliter manens;
alium vero in coelo jam residens. In terra quidem
Petrum elegit, ut Ecclesiam suam ejus fidei robore
firmaret; Paulum postea de coelo, quatenus ejus
sancta doctrina fide firmatam Ecclesiam exornaret.
Isti gloriosi triumphatores operibus veritati fidem
servantes non sanguini, maluerunt alter obedienter
subire patibulum crucis, alter ensem suscipere diligenter
submissa cervice; unde amplius lactis exivit
quam sanguinis; quam Ecclesiae sibi commissae virtutem
fidei et libertatem, quam bonus eorum magister
et Dominus fuso sanguine sui sacratissimi corporis
comparaverat, paterentur auferri. Isti sanctae
memoriae et venerabilis vitae martyres suo capiti
Christo fideliter inhaerentes, quam veraciter ejus
membra fuerunt, mori potius pro illo quam contra
illum vivere eligentes, factis amplius quam verbis
clamaverunt. Quorum victorioso sanguine laureata
sancta Romana Ecclesia olim superatis hostibus
triumphavit; quae in suis doctoribus et mori pro
Christo semper optavit, et sibi vivere recusavit. Hi
sancti viri in aethereis mansionibus cum suo Domino
jam exsultant, ubi pro morte temporali beatam immortalitatem
adepti, suos sed non degeneres successores
exspectant. Quod si alicui eorum 13 victoria
non adfuit passionis, non illud timor negavit;
nec tam passio defuit quam dies certaminis. Talibus
patronis terra laetatur, coelum exsultat: et, quia
felix eorum vita mortem meruit gloriosam, hinc
sancta eorum solemnia plebs Christiana celebrando
frequentat, et per supplicabiles ipsorum preces se
tota devotione suo Creatori commendat. Horum itaque
solemnia celebrare est utile et religiosum; se
piis eorum precibus commendare utile pariter et necessarium.
A quorum sorte beata qui in eorum sede
residens et aliter agens se privavit, factum suum
ipse dissolvat, et velut alter Petrus lacrymando
corrigat quod fecit. Si metu mortis titubavit ad horam
carnis infirmitas, in corrigendis carnis operibus
mentis integritas perseveret, et emendare non
erubescat, causans de carne, velit nolit, moritura,
quod acquisita immortalitate vitare potuisset. Si
vero timore mortis filiorum suorum potius quam suae,
ea fecisse vel facientibus assensum dedisse convincitur,
quae Christus per semetipsum correxit, et B.
Petrus abominatus est, atque sacri canones penitus
exsecrantur, nullo velamine tegi potest vulnus tam
manifestum; quia pater sic filiis propitiare non potuit,
sed salutem impedire filiorum. Mortem siquidem,
quae fructum facit meliorem differre subito
morituris, et in aeternum victuris vitam a Deo paratam
auferre, nulla nos docent exempla sanctorum.
Nam, si Paulus ad horam vitavit mortem, in aliquo
fidem non laesit, neque deseruit 14 veritatem; et
se morti magis reservasse creditur, quam subtraxisse,
ut fructum deinceps faceret potiorem. Unde