PL 17, col. 1063
De vitiorum virtutumque conflictu (Auctor incertus), J. P. Migne
cernit. Et quia nonnumquam delinquentium errata,
ut aptiori tempore corrigantur, silentio tegenda
sunt, propterea subjungitur: Haec fecisti, et tacuit (Ibid).
Denique ne ex hoc discreto silentio detractores
sibi applauderent, qui dum semper occulte derogare
malunt, numquam in apertam correptionem
prosiliunt, adhuc subinfertur: Existimasti iniquitatem
quod ero tui similis (Ibid). Ac si diceret: Iniquitas
est cogitare, ut detractori similis appaream,
sed ad tempus reticens, locum correptioni aptum
exspecto. Unde et protinus subdit: Arguam te, et
statuam contra faciem tuam peccata tua [(Ibid.)] ,
veluti diceret: Non in occulto, ut est tua consuetudo,
sed in aperto, ut est mea sollicitudo, aptum
corripiendi tempus exspectans, peccatorem arguam,
et ejus delicta contra faciem illius statuam. At inquis:
Non odi, sed amo quem ita in abscondito
dijudicans reprehendo. Sed respondet: Immo magis
hunc odis, et non diligis: unde detrahis, et non
corripis. Quam sit autem detestanda detractio proximi,
plerisque in locis eloquia divina testantur.
Unde est illud: Detrahentem adversus proximum
suum occulte, hunc persequebar [(Psal. C)] ; et illud:
Qui detrahit fratri, detrahit et legi [(Jacob. IV)] ; nec
non et illud apostoli Pauli: Quod si invicem mordetis
et comeditis, videte ne ab invicem consumamini [(Galat.)] .
CAPUT IX. Ira dicit:
Quae contra te aguntur, talia sunt, ut aequanimiter
profecto ferri non possint, immo patienter haec
tolerare peccatum est: et si non eis cum magna
exasperatione resistitur, contra te deinceps sine
mensura cumulabuntur.
Patientia respondet: Si passio Redemptoris ad memoriam reducatur,
nihil tam durum, quod non aequo animo toleretur.
Christus namque (ut ait Petrus) passus est pro nobis
relinquens nobis exemplum, ut sequamur vestigia
ejus [(I Pet. II)] . Ipse etiam Dominus nobis dixit: Si
patrem familias Beelzebub vocaverunt, quanto magis
domesticos ejus [(Matt. X)] ? Et alio in loco: Si
me persecuti sunt, et vos persequentur [(Joan. XV)] .
Sed quanta sunt in comparatione passionum illius,
quae patimur? Ille enim opprobria, irrisiones, contumelias,
alapas, sputa, flagella, spineam coronam,
crucemque sustinuit [(Joan. XVIII, XIX)] ; et nos miseri
(ad nostram dico confusionem) uno sermone fatigamur,
uno verbo dejicimur: nec perpendimus id
quod dicitur: Si commortui sumus, et convivemus:
si sustinemus, et conregnabimus [(II Tim. II)] .
Quapropter retundendi sunt irae stimuli, et ejus
metuenda damnatio est. Unde scriptum legimus:
Quia omnis qui irascitur fratri suo, reus erit judicio:
qui autem dixerit fratri suo raca, reus erit
concilio: qui autem dixerit fatue, reus erit gehennae
ignis [(Matt. V)] . Ibi tamen innuitur remedium,
cum subinfertur: Si offers munus tuum ad
altare, et ibi recordatus fueris quod frater tuus habet
ut aptiori tempore corrigantur, silentio tegenda
sunt, propterea subjungitur: Haec fecisti, et tacuit (Ibid).
Denique ne ex hoc discreto silentio detractores
sibi applauderent, qui dum semper occulte derogare
malunt, numquam in apertam correptionem
prosiliunt, adhuc subinfertur: Existimasti iniquitatem
quod ero tui similis (Ibid). Ac si diceret: Iniquitas
est cogitare, ut detractori similis appaream,
sed ad tempus reticens, locum correptioni aptum
exspecto. Unde et protinus subdit: Arguam te, et
statuam contra faciem tuam peccata tua [(Ibid.)] ,
veluti diceret: Non in occulto, ut est tua consuetudo,
sed in aperto, ut est mea sollicitudo, aptum
corripiendi tempus exspectans, peccatorem arguam,
et ejus delicta contra faciem illius statuam. At inquis:
Non odi, sed amo quem ita in abscondito
dijudicans reprehendo. Sed respondet: Immo magis
hunc odis, et non diligis: unde detrahis, et non
corripis. Quam sit autem detestanda detractio proximi,
plerisque in locis eloquia divina testantur.
Unde est illud: Detrahentem adversus proximum
suum occulte, hunc persequebar [(Psal. C)] ; et illud:
Qui detrahit fratri, detrahit et legi [(Jacob. IV)] ; nec
non et illud apostoli Pauli: Quod si invicem mordetis
et comeditis, videte ne ab invicem consumamini [(Galat.)] .
CAPUT IX. Ira dicit:
Quae contra te aguntur, talia sunt, ut aequanimiter
profecto ferri non possint, immo patienter haec
tolerare peccatum est: et si non eis cum magna
exasperatione resistitur, contra te deinceps sine
mensura cumulabuntur.
Patientia respondet: Si passio Redemptoris ad memoriam reducatur,
nihil tam durum, quod non aequo animo toleretur.
Christus namque (ut ait Petrus) passus est pro nobis
relinquens nobis exemplum, ut sequamur vestigia
ejus [(I Pet. II)] . Ipse etiam Dominus nobis dixit: Si
patrem familias Beelzebub vocaverunt, quanto magis
domesticos ejus [(Matt. X)] ? Et alio in loco: Si
me persecuti sunt, et vos persequentur [(Joan. XV)] .
Sed quanta sunt in comparatione passionum illius,
quae patimur? Ille enim opprobria, irrisiones, contumelias,
alapas, sputa, flagella, spineam coronam,
crucemque sustinuit [(Joan. XVIII, XIX)] ; et nos miseri
(ad nostram dico confusionem) uno sermone fatigamur,
uno verbo dejicimur: nec perpendimus id
quod dicitur: Si commortui sumus, et convivemus:
si sustinemus, et conregnabimus [(II Tim. II)] .
Quapropter retundendi sunt irae stimuli, et ejus
metuenda damnatio est. Unde scriptum legimus:
Quia omnis qui irascitur fratri suo, reus erit judicio:
qui autem dixerit fratri suo raca, reus erit
concilio: qui autem dixerit fatue, reus erit gehennae
ignis [(Matt. V)] . Ibi tamen innuitur remedium,
cum subinfertur: Si offers munus tuum ad
altare, et ibi recordatus fueris quod frater tuus habet