PL 17, col. 978
De poenitentia (Auctor incertus), J. P. Migne
deleta est jam dicta sententia, et aversa imminens
ira, ne inanis fieret confitens poenitentia.
Pendebat super miseram civitatem coelitus jam vibrata
sententia, et animadversionis divinae securis cervicibus
infelicium perurgebat. Jam productus fuerat coelestis
gladius e vagina, et in ultione perpetratorum
criminum vehemens ira fervebat. Vox praeconis interitum
populis minitabatur, et denuntiabat cunctis
proximum perituris prophetae clamor exitium: Post
triduum, inquit, Ninive civitas subvertetur. Heu quid
de Deo exigitis scelera, quid peccata mercamini?
Ipsam Dei nostri clementissimam praevenistis pietatem,
de quo tam propinquam et ante tempus exegistis
ultionem. Videre itaque mihi videor quanta miseros
arctabat angustia, et qualis perstrinxerat in tremore
necessitas. Consilium metus amiserat, remedium
desperatio non habebat; ita enim fuerat temporis
praecipitata celeritas, ut ne spatiis quidem attributa
diram suspicionem criminis relaxaret. Post triduum,
inquit, Ninive civitas subvertetur [(Jonae III, 4)]
. Et
quaenam futura erat illa subversio, quae indicitur
perituris? Non utique hostilem significabat incursum,
non armorum strepitum nec clangorem terribilem
buccinarum; quibus forsitan poterant resistentium
obviare tutamina, aut praeliis promulgatis partium
conferri certamen, aut fugae praesidiis sortem projicere
captivorum: sed divinae indignationis et vindictae
coelestis interitus praedicatur, cui puniendus nec fuga
subducitur, nec bellicis artibus defendendi cura datur.
Quis enim posset irrogatum evitium declinare, quod
aetherius fragor incipiebat effundere?
CAPUT VI.--
At ecce miseros non deserit in
pavore consilium, et invenit remedium ex periculo
desperatio. Ad se ipsos redeuntes conscientias suas
vice judicantis interrogant, currunt ad propugnaculum
poenitentiae, et confessionis scuto opposito declinant
sagittam. Itur ab omnibus in curationem criminum
fatendorum, et in satisfactionis officium exposita
morti turba conspirat. Indicunt sibi necessarium
perituri jejunium, in ipsis corporibus animas humilitatis
flagello castigant: induunt pro veste cilicium,
et pro unquentis cinere se aspergunt, ac prostrati
humo pulverem lambunt. Mortem suam lacrymis
funerant, et vitam plangimoniis prosequuntur: reatum
suum gemitibus publicant, et actuum suorum
pandunt arcana facinora. Omnis aetas et sexus indiscrete
lugubribus se aptat officiis: depositus omnis
cultus, dejectus ornatus: sed plane illae sordes corporis
ornamenta fuerunt poenitentiae, et virtus habitudinis
summum fuit decus confessionis. Negata
quoque sunt ipsis alimenta lactentibus, et aetas
necdum propriis peccatis infecta, onera sustinuit
aliena. Cibum suum mutum pecus esurivit, et naturalia
ira, ne inanis fieret confitens poenitentia.
Pendebat super miseram civitatem coelitus jam vibrata
sententia, et animadversionis divinae securis cervicibus
infelicium perurgebat. Jam productus fuerat coelestis
gladius e vagina, et in ultione perpetratorum
criminum vehemens ira fervebat. Vox praeconis interitum
populis minitabatur, et denuntiabat cunctis
proximum perituris prophetae clamor exitium: Post
triduum, inquit, Ninive civitas subvertetur. Heu quid
de Deo exigitis scelera, quid peccata mercamini?
Ipsam Dei nostri clementissimam praevenistis pietatem,
de quo tam propinquam et ante tempus exegistis
ultionem. Videre itaque mihi videor quanta miseros
arctabat angustia, et qualis perstrinxerat in tremore
necessitas. Consilium metus amiserat, remedium
desperatio non habebat; ita enim fuerat temporis
praecipitata celeritas, ut ne spatiis quidem attributa
diram suspicionem criminis relaxaret. Post triduum,
inquit, Ninive civitas subvertetur [(Jonae III, 4)]
. Et
quaenam futura erat illa subversio, quae indicitur
perituris? Non utique hostilem significabat incursum,
non armorum strepitum nec clangorem terribilem
buccinarum; quibus forsitan poterant resistentium
obviare tutamina, aut praeliis promulgatis partium
conferri certamen, aut fugae praesidiis sortem projicere
captivorum: sed divinae indignationis et vindictae
coelestis interitus praedicatur, cui puniendus nec fuga
subducitur, nec bellicis artibus defendendi cura datur.
Quis enim posset irrogatum evitium declinare, quod
aetherius fragor incipiebat effundere?
CAPUT VI.--
At ecce miseros non deserit in
pavore consilium, et invenit remedium ex periculo
desperatio. Ad se ipsos redeuntes conscientias suas
vice judicantis interrogant, currunt ad propugnaculum
poenitentiae, et confessionis scuto opposito declinant
sagittam. Itur ab omnibus in curationem criminum
fatendorum, et in satisfactionis officium exposita
morti turba conspirat. Indicunt sibi necessarium
perituri jejunium, in ipsis corporibus animas humilitatis
flagello castigant: induunt pro veste cilicium,
et pro unquentis cinere se aspergunt, ac prostrati
humo pulverem lambunt. Mortem suam lacrymis
funerant, et vitam plangimoniis prosequuntur: reatum
suum gemitibus publicant, et actuum suorum
pandunt arcana facinora. Omnis aetas et sexus indiscrete
lugubribus se aptat officiis: depositus omnis
cultus, dejectus ornatus: sed plane illae sordes corporis
ornamenta fuerunt poenitentiae, et virtus habitudinis
summum fuit decus confessionis. Negata
quoque sunt ipsis alimenta lactentibus, et aetas
necdum propriis peccatis infecta, onera sustinuit
aliena. Cibum suum mutum pecus esurivit, et naturalia