PL 170, col. 19
De divinis officiis (Rupertus Tuitiensis), J. P. Migne
ad annuntiandum mane misericordiam ejus et veritatem
ejus per noctem [(Psal. XCI)] , et aenea signa
personant, et ad omnem horam divini officii, tanquam
in exordio praeclarae orationis, has partes
tenent, ut attentos docilesque ac benevolos divinae
laudis auditores efficiant. Haec igitur Ecclesiae signa
atque illae legales tubae, unum atque idem significant
scilicet sanctos Ecclesiae praedicatores, qui « ad
Sion montem et civitatem sanctam, coelestem Hierusalem,
et multorum millium angelorum frequentiam [(Hebr. XII)] ,
» et ad futurum Dei judicium populum
invitant 10 et praeparant, magnitudinem rei,
magnitudine dicendi, qui possunt, exprimere contendunt,
ut repositas intrinsecus aures cordis percellere,
sensumque surdi auditoris ad audiendum
flectere et vincere contendant. Quamvis ad potiora
festinet oratio, praetereundum non est quomodo
praedicator perfectus hujusce signi quadam similitudine
formetur. Duritiam metalli, fortitudine
mentis, plectrumque ferreum quo sonus eliditur,
constantia sermonis imitetur. « Ecce dedi, ait Dominus,
faciem tuam valentiorem faciebus eorum, et
frontem tuam duriorem frontibus eorum, et ut adamantem
et silicem faciem tuam [(Ezech. III)] . » Fugiens
quoque terrenam habitationem, et dicens:
« Nostra autem conversatio in coelis est [(Phil. III)] , »
sursum cor suspendat, pendensque de turri fortitudinis,
quae stat contra faciem inimici [(Psal. LX)] ,
speculatorem se meminerit positum esse domui
Israel [(Ezech. III)] . Gestet autem lignum crucis in
capite, id est in principali suo, quod est meus, funemque
exinde colligatum, id est vinculum charitatis,
usque ad infirmos fratres, quasi usque ad terram
porrigat, quo commonitus, personare, et os
suum dilatare nunquam desistat, dicens: « Charitas
enim Christi urget nos [(II Cor. V)] . » Ita custos super
muros Hierusalem constitutus, non taceat, sed
quodcunque viderit vel audierit annuntiet, juxta
illud: « Qui reminiscimini Domini, ne taceatis et ne
detis silentium ei, et tota die et tota nocte [(Isa. LXII)] , »
instans opportune, importune [(II Tim. IV)] , his qui
dormiunt in lectis eburneis, et lasciviunt in stratis
suis [(Amos. VI)] , non taceat laudare nomen Domini,
ne usque ad matutinum, id est usque ad tremendum
ejus per noctem [(Psal. XCI)] , et aenea signa
personant, et ad omnem horam divini officii, tanquam
in exordio praeclarae orationis, has partes
tenent, ut attentos docilesque ac benevolos divinae
laudis auditores efficiant. Haec igitur Ecclesiae signa
atque illae legales tubae, unum atque idem significant
scilicet sanctos Ecclesiae praedicatores, qui « ad
Sion montem et civitatem sanctam, coelestem Hierusalem,
et multorum millium angelorum frequentiam [(Hebr. XII)] ,
» et ad futurum Dei judicium populum
invitant 10 et praeparant, magnitudinem rei,
magnitudine dicendi, qui possunt, exprimere contendunt,
ut repositas intrinsecus aures cordis percellere,
sensumque surdi auditoris ad audiendum
flectere et vincere contendant. Quamvis ad potiora
festinet oratio, praetereundum non est quomodo
praedicator perfectus hujusce signi quadam similitudine
formetur. Duritiam metalli, fortitudine
mentis, plectrumque ferreum quo sonus eliditur,
constantia sermonis imitetur. « Ecce dedi, ait Dominus,
faciem tuam valentiorem faciebus eorum, et
frontem tuam duriorem frontibus eorum, et ut adamantem
et silicem faciem tuam [(Ezech. III)] . » Fugiens
quoque terrenam habitationem, et dicens:
« Nostra autem conversatio in coelis est [(Phil. III)] , »
sursum cor suspendat, pendensque de turri fortitudinis,
quae stat contra faciem inimici [(Psal. LX)] ,
speculatorem se meminerit positum esse domui
Israel [(Ezech. III)] . Gestet autem lignum crucis in
capite, id est in principali suo, quod est meus, funemque
exinde colligatum, id est vinculum charitatis,
usque ad infirmos fratres, quasi usque ad terram
porrigat, quo commonitus, personare, et os
suum dilatare nunquam desistat, dicens: « Charitas
enim Christi urget nos [(II Cor. V)] . » Ita custos super
muros Hierusalem constitutus, non taceat, sed
quodcunque viderit vel audierit annuntiet, juxta
illud: « Qui reminiscimini Domini, ne taceatis et ne
detis silentium ei, et tota die et tota nocte [(Isa. LXII)] , »
instans opportune, importune [(II Tim. IV)] , his qui
dormiunt in lectis eburneis, et lasciviunt in stratis
suis [(Amos. VI)] , non taceat laudare nomen Domini,
ne usque ad matutinum, id est usque ad tremendum