PL 170, col. 21
De divinis officiis (Rupertus Tuitiensis), J. P. Migne
tripudium, dum tendit arcae Dei tabernaculum, et
indutus Ephod offert holocaustum, et in nomine
Domini benedicit populum, ad quem, cum esset de
tribu Juda, non pertinebat sacerdotium? [(I Par. XVI.)]
Sed repulit Dominus tabernaculum Sylo, et occisis
sacerdotibus Sylo elegit tribum Juda, elegit David
servum suum [(Psal. LXXVII)] . Ecce praegesti de rex
tribu [ f. praeelegit rex de tribu, etc.] Juda confidenter
agere in his, quae deberi sciebat filio suo,
Domino suo, in quem haec dicebat: « Juravit Dominus
et non poenitebit eum, tu es sacerdos in aeternum
secundum ordinem Melchisedech [(Matth. XXII;
Psal. CIX)] . » Ecce imperat sacerdotibus, mandat
levitis, ut sanctificentur, cantores constituit, eligit
qui cantent arcana, qui canant pro octava, qui
clangant tubis, qui personent buccinis, qui concrepent
lyris, cymbalis, nablis, organis [(I Par. XV)] .
In his omnibus ad filium respicit. « Ascendens enim
in altum captivam duxit captivitatem, dedit dona
hominibus [(Psal. LXVII; Ephes. IV)] . » Sciendum
namque arcam Domini, quae interdum pro quovis
rectore Ecclesiae accipi consuevit, multo magis convenienter
designare humanitatem Salvatoris Christi,
quae in latere fenestram habet, id est, vulnus lanceae
quo fluxerunt aqua et sanguis [(Joan. XIX)] , intus
continens manna, id est unitum sibi verbum Dei, et
tabulas testamenti [(Hebr. IX)] , quia « in ipso sunt
omnes thesauri sapientiae et scientiae absconditi [(Col.
II)] , » et virga sacerdotalis et regiae potestatis. Arcam
ergo Dei noster David, mortis imperio, quasi regno
Saul destructo, deducit in Hierusalem, et collocat
in tabernaculo coeli, quod ipse tetendit [(II Reg. VI)] .
Quod respiciens Ecclesia diebus proximis sanctae
resurrectionis, exemplo prioris populi se excitat ad
concinendum suo David, dum hoc responsorium
cantat: Decantabat populus in Israel alleluia [(I Par. XV)]
.
Canit ergo universa multitudo Jacob
legitime, et ipse David cum cantoribus citharam
percutit in domo Domini. Quidquid enim Israel canit,
hoc magistro, hoc praecentore, citharas cordium
digito Dei percutiente, didicit. Ab hoc concitatus
jubilus chordis in voces corporeas chorique concentum,
nunc graviter, nunc acute aut excellenter
erumpit, et magni corporis Ecclesiae per omnes
gentes diffusae, quia una fide resonat, cantus pariter,
et in simul ubique et undique multiplex et unus
ab ipso suaviter auditur. Igitur ordinem altaris,
ordinem magnae et interminatae rationis jam libet
attingere, et eorum quae praecesserunt in capite,
scilicet Christo, sacrorum principe sacerdotibus,
qui sunt membra corporis, imitationem, ipso aperiente,
vel ex parte cognoscere. Et primum de sacerdotalibus
vestibus dicendum.
11
CAPUT XVIII. De habitu sacerdotis.
In habitu sacerdotali nihil esse quod vacet a ratione,
apud veteres quoque constitit, sicut beatus
Hieronymus scribens ad Fabiolam testis est. Apud
nos ergo quanto sacerdotium Christi veteri sacerdotio
indutus Ephod offert holocaustum, et in nomine
Domini benedicit populum, ad quem, cum esset de
tribu Juda, non pertinebat sacerdotium? [(I Par. XVI.)]
Sed repulit Dominus tabernaculum Sylo, et occisis
sacerdotibus Sylo elegit tribum Juda, elegit David
servum suum [(Psal. LXXVII)] . Ecce praegesti de rex
tribu [ f. praeelegit rex de tribu, etc.] Juda confidenter
agere in his, quae deberi sciebat filio suo,
Domino suo, in quem haec dicebat: « Juravit Dominus
et non poenitebit eum, tu es sacerdos in aeternum
secundum ordinem Melchisedech [(Matth. XXII;
Psal. CIX)] . » Ecce imperat sacerdotibus, mandat
levitis, ut sanctificentur, cantores constituit, eligit
qui cantent arcana, qui canant pro octava, qui
clangant tubis, qui personent buccinis, qui concrepent
lyris, cymbalis, nablis, organis [(I Par. XV)] .
In his omnibus ad filium respicit. « Ascendens enim
in altum captivam duxit captivitatem, dedit dona
hominibus [(Psal. LXVII; Ephes. IV)] . » Sciendum
namque arcam Domini, quae interdum pro quovis
rectore Ecclesiae accipi consuevit, multo magis convenienter
designare humanitatem Salvatoris Christi,
quae in latere fenestram habet, id est, vulnus lanceae
quo fluxerunt aqua et sanguis [(Joan. XIX)] , intus
continens manna, id est unitum sibi verbum Dei, et
tabulas testamenti [(Hebr. IX)] , quia « in ipso sunt
omnes thesauri sapientiae et scientiae absconditi [(Col.
II)] , » et virga sacerdotalis et regiae potestatis. Arcam
ergo Dei noster David, mortis imperio, quasi regno
Saul destructo, deducit in Hierusalem, et collocat
in tabernaculo coeli, quod ipse tetendit [(II Reg. VI)] .
Quod respiciens Ecclesia diebus proximis sanctae
resurrectionis, exemplo prioris populi se excitat ad
concinendum suo David, dum hoc responsorium
cantat: Decantabat populus in Israel alleluia [(I Par. XV)]
.
Canit ergo universa multitudo Jacob
legitime, et ipse David cum cantoribus citharam
percutit in domo Domini. Quidquid enim Israel canit,
hoc magistro, hoc praecentore, citharas cordium
digito Dei percutiente, didicit. Ab hoc concitatus
jubilus chordis in voces corporeas chorique concentum,
nunc graviter, nunc acute aut excellenter
erumpit, et magni corporis Ecclesiae per omnes
gentes diffusae, quia una fide resonat, cantus pariter,
et in simul ubique et undique multiplex et unus
ab ipso suaviter auditur. Igitur ordinem altaris,
ordinem magnae et interminatae rationis jam libet
attingere, et eorum quae praecesserunt in capite,
scilicet Christo, sacrorum principe sacerdotibus,
qui sunt membra corporis, imitationem, ipso aperiente,
vel ex parte cognoscere. Et primum de sacerdotalibus
vestibus dicendum.
11
CAPUT XVIII. De habitu sacerdotis.
In habitu sacerdotali nihil esse quod vacet a ratione,
apud veteres quoque constitit, sicut beatus
Hieronymus scribens ad Fabiolam testis est. Apud
nos ergo quanto sacerdotium Christi veteri sacerdotio