PL 170, col. 572
Dialogus inter Christianum et Judaeum (Rupertus Tuitiensis), J. P. Migne
Abraham de lacu eduxit? ubi et quando, vel qualiter
hoc fecit?
CHRIST. Cum jam mortuus est Christus meus. Unus ex militibus lancea latus ejus aperuit, et continuo
exivit sanguis et aqua
[(Joan. XIX)]
, in illo sanguine
testamenti sui, in illa aqua socia sanguinis
sui, emisit Abraham et omnes vinctos suos de lacu
in quo non erat aqua; et factum est, ut jam dictus
Zacharias propheta praedixit: In illa die erit fons
patens domui David, et habitantibus Hierusalem, in
ablutionem peccatoris, et menstruatae [(Zach. XIII)]
.
Haec erat spes illorum, sicut attestantur Scripturae
ipsorum. Exempli gratia: Asperges me, inquit David, hyssopo et mundabor; lavabis me et super nivem dealbabor
[(Psal. L)]
:
Et per Ezechielem loquitur ipse
Dominus: Et scient gentes quia ego Dominus cum
sanctificatus fuero in vobis coram eis: Tollam quippe
vos de gentibus, et congregabo de universis terris, et
adducam vos in terram vestram, et effundam super
vos aquam mundam, et mundabimini ab omnibus
inquinamentis vestris [(Ezech. XXXVI)]
, etc. Ecce habes
utrumque ex auctoritate prophetica, et aquam mundam
ad emundandos, sanguinem testamenti ad
emittendos vinctos de lacu in quo non est aqua. Multa
quoque praeter haec poterant dici ad demonstrandum,
quod sacramentum baptismi profluentis de latere
Christi, sacramentum sanguinis quo redimimur,
sacramentum aquae, qua abluimur, omnes fidem habentes
beati seminis Abrahae, scilicet Christi, non
est novi consilii; sed priusquam fieret, in antiquo
erat proposito creatoris et salvatoris nostri Dei.
JUD. Nunquid sanguis ille, quem dicis, in infernum
descendit? aut aqua illa in lacum illum, nescio
quem, in quo non erat aqua, profluit, tantaque fuit
inundatio, sive abundantia illius aquae et sanguinis,
ut illum omnem populum perfunderet atque ablueret,
ad quem congregatus est pater Abraham, cui
appositus Isaac, ad quem appositus est Jacob, cujus
tanta multitudo jam fuit diebus Moysi, ut dici possent
pluraliter populi, sicut locutus Dominus ad
Moysen in monte Hor: Pergat, inquit, Aaron ad populos
suos? [(Num. XX.)]
Quanta putas deinceps illius
populi sive illorum populorum multitudo fuit temporibus
David, quando dormivit cum patribus suis,
quem dixisse meministi et dixisse putas de baptismo
tuo: Asperges me hyssopo, et mundabor; lavabis
me, et super nivem dealbabor? Amplius autem
quando Jesus ille Christus tuus crucifixus et lancea
percussus sanguinem, ut dicis, et aquam jam mortuus
de latere suo fudit; quanta erat multitudo illius
populi, quantus autem fuit rivus sanguinis illius et
aquae, ut omnem illam multitudinem lavare sua sufficeret
inundatione?
CHRIST. Nolo in sanguine illo et aqua illa solum
illud attendas quod visibile fuit, sed causam illius
effusionis, virtutemque invisibilem, quam sustinere
non posse mundus clamavit. Siquidem omnis terra
tremuit, et petrae scissae sunt, monumenta aperta
sunt et multa corpora sanctorum qui dormieran
hoc fecit?
CHRIST. Cum jam mortuus est Christus meus. Unus ex militibus lancea latus ejus aperuit, et continuo
exivit sanguis et aqua
[(Joan. XIX)]
, in illo sanguine
testamenti sui, in illa aqua socia sanguinis
sui, emisit Abraham et omnes vinctos suos de lacu
in quo non erat aqua; et factum est, ut jam dictus
Zacharias propheta praedixit: In illa die erit fons
patens domui David, et habitantibus Hierusalem, in
ablutionem peccatoris, et menstruatae [(Zach. XIII)]
.
Haec erat spes illorum, sicut attestantur Scripturae
ipsorum. Exempli gratia: Asperges me, inquit David, hyssopo et mundabor; lavabis me et super nivem dealbabor
[(Psal. L)]
:
Et per Ezechielem loquitur ipse
Dominus: Et scient gentes quia ego Dominus cum
sanctificatus fuero in vobis coram eis: Tollam quippe
vos de gentibus, et congregabo de universis terris, et
adducam vos in terram vestram, et effundam super
vos aquam mundam, et mundabimini ab omnibus
inquinamentis vestris [(Ezech. XXXVI)]
, etc. Ecce habes
utrumque ex auctoritate prophetica, et aquam mundam
ad emundandos, sanguinem testamenti ad
emittendos vinctos de lacu in quo non est aqua. Multa
quoque praeter haec poterant dici ad demonstrandum,
quod sacramentum baptismi profluentis de latere
Christi, sacramentum sanguinis quo redimimur,
sacramentum aquae, qua abluimur, omnes fidem habentes
beati seminis Abrahae, scilicet Christi, non
est novi consilii; sed priusquam fieret, in antiquo
erat proposito creatoris et salvatoris nostri Dei.
JUD. Nunquid sanguis ille, quem dicis, in infernum
descendit? aut aqua illa in lacum illum, nescio
quem, in quo non erat aqua, profluit, tantaque fuit
inundatio, sive abundantia illius aquae et sanguinis,
ut illum omnem populum perfunderet atque ablueret,
ad quem congregatus est pater Abraham, cui
appositus Isaac, ad quem appositus est Jacob, cujus
tanta multitudo jam fuit diebus Moysi, ut dici possent
pluraliter populi, sicut locutus Dominus ad
Moysen in monte Hor: Pergat, inquit, Aaron ad populos
suos? [(Num. XX.)]
Quanta putas deinceps illius
populi sive illorum populorum multitudo fuit temporibus
David, quando dormivit cum patribus suis,
quem dixisse meministi et dixisse putas de baptismo
tuo: Asperges me hyssopo, et mundabor; lavabis
me, et super nivem dealbabor? Amplius autem
quando Jesus ille Christus tuus crucifixus et lancea
percussus sanguinem, ut dicis, et aquam jam mortuus
de latere suo fudit; quanta erat multitudo illius
populi, quantus autem fuit rivus sanguinis illius et
aquae, ut omnem illam multitudinem lavare sua sufficeret
inundatione?
CHRIST. Nolo in sanguine illo et aqua illa solum
illud attendas quod visibile fuit, sed causam illius
effusionis, virtutemque invisibilem, quam sustinere
non posse mundus clamavit. Siquidem omnis terra
tremuit, et petrae scissae sunt, monumenta aperta
sunt et multa corpora sanctorum qui dormieran