PL 182, col. 176

videlicet monachum non solum debere suscipi ad
habitandum pro hospite, quanto cupit tempore, sed
etiam inventum utilem suaderi ad manendum omni
tempore? [(Reg. S. Benedicti, cap. 61.)]
2.
Quanquam tamen nos aliter erga praedictum
fratrem egerimus Nam cum veniens se suscipi a
nobis humiliter postularet, primo quidem repulsus,
deinde admonitus est ut ad monasterium suum
rediret. Sed ille non acquiescens, in vicinam
nobis eremum se contulit, ibique septem ferme
menses, nullam interim calumniam passus, quiete
habitavit. Sed cum sibi tutum non crederet quod
solus degeret, post primam repulsam, idipsum quod
prius a nobis requirere non erubuit. Rursus nos
admonentes eum de reditu, cum causam suae ab eo

discessionis inquireremus: « Abbas, inquit, meus
habebat me non monachum, sed medicum.
Cogebat servire, imo ipse serviebat per me, non
Deo, sed saeculo, quando, ne saecularium malevolentiam
incurreret principum, mederi me compellebat
etiam tyrannis, raptoribus, excommunicatis.
Quod animae meae periculum cum ei nunc privatim
nunc palam suggessisscm, nec profecissem, quorumdam
tandem sapientium virorum consilio fretus,
fugio meam damnationem, non congregationem,
perditionem, non religionem. Consulite salutem
quaerenti, aperite pulsanti. » Cujus nos videntes
constantiam, audientes causam, et nullam contra
eum calumniam, annuimus introitum, probavimus
susceptum, adstrinximus probatum, tenemus professum.

Nec intrare compulimus, nec exire cogemus.
Quamvis si eum ejiceremns, ad vos (ut ipse asserit)
non rediret, sed magis se adhuc a vobis elongaret.
Desinite ergo, fratres, desinite tam indebitis innoxios
lacessere jurgiis, et cassis scriptitationibus inquietare:
quia nec cumulatis etiam contumeliis provocari
poterimus ut vobis, nisi quod reverentiae est, respondeamus,
nec minis exterreri quominus monachum
teneamus, quem regulariter suscepisse nos
credimus.
69 EPISTOLA LXVIII, AD EOSDEM. Unde supra.
Reverendis fratribus Flaviacensibus, abbati H.