PL 184, col. 507

jam effeminatus es, jam jugo miserrimae servitutis
pressus, sub pedibus ejus misere et viliter
conculcaris.
40.
O miser et miserabilis homo! quis te liberabit
de vinculo improperii hujus? Exsurgat Deus,
et cadat armatus iste: cadat et conteratur inimicus
homo, contemptor Dei, cultor sui, amator mundi,
servus diaboli. Quid tibi videtur? Si recte sentis,
mecum dices: Reus est mortis, crucifigatur. Noli
ergo dissimulare, noli differre, noli parcere; sed festinanter,
audacter, instanter crucifige hominem
istum, sed cruce Christi, in qua est salus et vita:
ad quem si ex corde clamaveris, Crucifixus tuus
audiet te, benigne respondens, Hodie mecum eris in
paradiso [(Luc. XXIII, 43)]
. O Christi pietas! o inopinata

salus miseri! Tam gratuita est et probata
dilectio Dei, tam stupenda dulcedo, tam inopinata
dignatio, tam invicta mansuetudo, ut qui ad eum

Domus haec, in qua habitamus, ex omni parte
sui ruinam nobis minatur. Idcirco quia in brevi est
casura, alia nobis est aedificanda. Redeamus ergo
ad nos, et discutiamus conscientiam nostram. Nam
sicut corpus nostrum tabernaculum dicitur, in quo
militamus, sic conscientia nostra domus vocatur,
in qua post militiam requiescimus: et ille recte
militat, qui per militiam quam exercet in corpore,
domum aedificat conscientiae. Diligenter exerce agrum
tuum, ait Sapiens, ut postea aedifices domum tuam [(Prov. XXIV, 27)]
.
Ager iste corpus nostrum est,
cujus sensibus et motibus sic recte utimur: animique