PL 188, col. 577
Historia ecclesiastica (Ordericus Vitalis), J. P. Migne
Durandus siquidem, Troarnensis abbas grandaevus,
ab infantia monachus, religione et sapientia
praecipuus, ecclesiastici cantus et divini dogmatis
doctor peritissimus, sibi durus carnifex, aliisque
mitis opifex, post multos in Dei cultu labores, in
lectum decubuit, et bene, ut prudens et fidelis servus,
ire ad curiam domini sui paratus, III Idus Februarii
[1088], de saeculo migravit. In ejus transitu
res non silenda contigit. In corpore praefati Patris,
dum obiret, bipartitus color visus est. Nam in sinistra
parte vultus ejus, et totius corporis, usque
ad pedes, niveus candor apparuit, totamque dexteram
partem plumbeus livor obtexit, et omnino dexteram
medietatem, ut albedo sinistram, a vertice
capitis usque ad pedes obtinuit. Insolitum itaque
discrimen conspecti coloris terrorem intuentibus
incussit, et inusitatae rei causam studiosis inquisitoribus
ad exprimendam subtilitatem perspicacitatis
suae ingessit. Inde diversi diversa dixere. Sed non
est nostrum huic breviloquio singula inserere, quae
multipliciter eloquentes ex abundantia sensus sui
protulere. Quidam quidem laevam et dexteram ad
actualem et contemplativam, vel praesentem et futuram
vitam interpretati sunt. Alii vero prodigium
hoc praesagium fore futurorum opinati sunt.
Venerabiles discipuli glebam religiosi doctoris in
capitulo suo reverenter sepelierunt, et in candido
lapide, qui subpositus est, epitaphium hoc addiderunt.
Hac tegitur tumba bonus et venerabilis abba.
Durandus, nostri norma monasterii.
Ad Domini laudem, praesentem condidit aedem,
Qua sibi propitium credimus esse Deum.
Luce sub undena februi, resolutus habena
Carnis, ad angelicam dirigitur patriam.
Sepulto pastore, Troarnensis grex Arnulfum, Sagiensis
monasterii priorem, eligit, ac ut sibi praeponeretur,
a rectoribus ecclesiasticis ac principibus
suis expetiit. Illis autem congratulantibus, et
libenter quod postulabant annuentibus, Arnulfus
Troarnensium regimen suscepit, quod fere XXII
annis solerter tenuit, et tam verbis quam scriptis
et salutaribus exemplis subjectos erudiit. Praefata
nimirum duo monasteria, sicut ab uno principe
primordium fundationis ceperunt, sic ex uno fonte
usus divinae servitutis et monastici ordinis institutionem
sumpserunt. Rogerius enim de Monte Gomerici
utrumque coenobium monachis dicavit, et
Fiscannensis norma utrumque monachico ritui applicavit.
Unus amor hos pariter coenobitas connexuit,
signipotensque Martinus, Turonensis archipraesul,
suo mancipatu commissos custodit. Sagienses a
Troarnensibus primum sibi abbatem sumpserunt, et
nunc, eodem adhuc patre vivente, amicabilem sibi
vicissitudinem de discipulis ejus repetierunt. Quo
adepto, Deo gratias egerunt, bonique pastoris solertia
bene profecerunt.
Tunc Rodbertus, Normanniae dux, optimatum
ab infantia monachus, religione et sapientia
praecipuus, ecclesiastici cantus et divini dogmatis
doctor peritissimus, sibi durus carnifex, aliisque
mitis opifex, post multos in Dei cultu labores, in
lectum decubuit, et bene, ut prudens et fidelis servus,
ire ad curiam domini sui paratus, III Idus Februarii
[1088], de saeculo migravit. In ejus transitu
res non silenda contigit. In corpore praefati Patris,
dum obiret, bipartitus color visus est. Nam in sinistra
parte vultus ejus, et totius corporis, usque
ad pedes, niveus candor apparuit, totamque dexteram
partem plumbeus livor obtexit, et omnino dexteram
medietatem, ut albedo sinistram, a vertice
capitis usque ad pedes obtinuit. Insolitum itaque
discrimen conspecti coloris terrorem intuentibus
incussit, et inusitatae rei causam studiosis inquisitoribus
ad exprimendam subtilitatem perspicacitatis
suae ingessit. Inde diversi diversa dixere. Sed non
est nostrum huic breviloquio singula inserere, quae
multipliciter eloquentes ex abundantia sensus sui
protulere. Quidam quidem laevam et dexteram ad
actualem et contemplativam, vel praesentem et futuram
vitam interpretati sunt. Alii vero prodigium
hoc praesagium fore futurorum opinati sunt.
Venerabiles discipuli glebam religiosi doctoris in
capitulo suo reverenter sepelierunt, et in candido
lapide, qui subpositus est, epitaphium hoc addiderunt.
Hac tegitur tumba bonus et venerabilis abba.
Durandus, nostri norma monasterii.
Ad Domini laudem, praesentem condidit aedem,
Qua sibi propitium credimus esse Deum.
Luce sub undena februi, resolutus habena
Carnis, ad angelicam dirigitur patriam.
Sepulto pastore, Troarnensis grex Arnulfum, Sagiensis
monasterii priorem, eligit, ac ut sibi praeponeretur,
a rectoribus ecclesiasticis ac principibus
suis expetiit. Illis autem congratulantibus, et
libenter quod postulabant annuentibus, Arnulfus
Troarnensium regimen suscepit, quod fere XXII
annis solerter tenuit, et tam verbis quam scriptis
et salutaribus exemplis subjectos erudiit. Praefata
nimirum duo monasteria, sicut ab uno principe
primordium fundationis ceperunt, sic ex uno fonte
usus divinae servitutis et monastici ordinis institutionem
sumpserunt. Rogerius enim de Monte Gomerici
utrumque coenobium monachis dicavit, et
Fiscannensis norma utrumque monachico ritui applicavit.
Unus amor hos pariter coenobitas connexuit,
signipotensque Martinus, Turonensis archipraesul,
suo mancipatu commissos custodit. Sagienses a
Troarnensibus primum sibi abbatem sumpserunt, et
nunc, eodem adhuc patre vivente, amicabilem sibi
vicissitudinem de discipulis ejus repetierunt. Quo
adepto, Deo gratias egerunt, bonique pastoris solertia
bene profecerunt.
Tunc Rodbertus, Normanniae dux, optimatum