PL 192, col. 1133
Epistolae (Hugo Rothomagensis), J. P. Migne
Ecclesiam dereliquit, quin ei libertatem pristinam
conservaret, quam castigando percussit. Audiens
autem B. Innocentius papa Romanus pontifex summus,
Romanensem ecclesiam per comitem G. Delphinum
atrociter devastatam, me licet minus idoneum
a latere suo transmisit, pro his et hujusmodi
excessibus corrigendis. Eapropter ad partes illas
descendimus, et apostolica auctoritate convocavimus
Stephanum Viennensem archiepiscopum, et
episcopos, Humbertum Aniciensem, Eustachium
Valentinum, Gocerannum Vivariensem, Hugonem
Gratianopolitanum, Ayrardum Maurianensem, Pontium
Tricastinum, Joannem abbatem Bonae-Vallis,
et quamplures authenticos et religiosos viros. Horum
consilio et oratione praemuniti, comitem G.
Delphinum, aspirante Domino, apostolicis jussionibus,
nostrisque et coepiscoporum monitis, tandem
humiliatum et acquiescentem suscepimus, pacemque
pro peccatis suis et satisfactionem pro sacrilegio
perpetrato promittentem absolvimus, etc.
X. Ad Theodoricum Ambianensem episcopum.--De hominibus qui vice jumentorum trahebant carpenta ad aedificandas ecclesias. [(Opp. Guiberti Novigentini, append., p. 688.)]
Reverendo Patri THEODORICO, Ambianensium episcopo,
HUGO Rothomagensium sacerdos, prosperari
semper in Christo.
Magna opera Domini exquisita in omnes voluntates
ejus! Apud Carnotum coeperunt in humilitate
quadrigas et carpenta trahere ad opus ecclesiae
construendae. Eorum humilitas etiam miraculis coruscare,
haec fama celebris circumquaque pervenit.
Nostram denique Normaniam excitavit. Nostrates
igitur benedictione a nobis accepta, illuc usque
profecti sunt, et vota sua persolverunt. Deinde
forma simili ad matrem suam Ecclesiam in dioecesi
nostra, per episcopatus nostros, venire coeperunt,
sub tali proposito, quod nemo in eorum comitatu
veniret, nisi prius data confessione, et poenitentia
suscepta; nisi deposita ira et malivolentia, qui prius
inimici fuerant convenirent in concordiam, et pacem
firmam. His praemissis: unus eorum princeps statuitur,
cujus imperio in humilitate et silentio trahunt
quadrigas suas humeris suis; et praesentant
oblationem suam non sine disciplina et lacrymis.
Tria illa quae praemisimus, confessionem videlicet
cum poenitentia, et concordiam de omni malivolentiae
et humilitatem veniendi cum obedientia, requirimus
ab eis cum ad nos veniunt, eosque pie recipimus,
et absolvimus, et benedicimus si tria illa
deferunt, dum sic informati in itinere veniunt,
quandoque et in Ecclesiis nostris quam maxime
miracula creberrima fiunt. De suis etiam quos secum
deferunt infirmis, et reducunt sanos quos secum
attulerunt invalidos. Et nos permittimus nostros
ire extra episcopatus nostros, sed prohibemus
conservaret, quam castigando percussit. Audiens
autem B. Innocentius papa Romanus pontifex summus,
Romanensem ecclesiam per comitem G. Delphinum
atrociter devastatam, me licet minus idoneum
a latere suo transmisit, pro his et hujusmodi
excessibus corrigendis. Eapropter ad partes illas
descendimus, et apostolica auctoritate convocavimus
Stephanum Viennensem archiepiscopum, et
episcopos, Humbertum Aniciensem, Eustachium
Valentinum, Gocerannum Vivariensem, Hugonem
Gratianopolitanum, Ayrardum Maurianensem, Pontium
Tricastinum, Joannem abbatem Bonae-Vallis,
et quamplures authenticos et religiosos viros. Horum
consilio et oratione praemuniti, comitem G.
Delphinum, aspirante Domino, apostolicis jussionibus,
nostrisque et coepiscoporum monitis, tandem
humiliatum et acquiescentem suscepimus, pacemque
pro peccatis suis et satisfactionem pro sacrilegio
perpetrato promittentem absolvimus, etc.
X. Ad Theodoricum Ambianensem episcopum.--De hominibus qui vice jumentorum trahebant carpenta ad aedificandas ecclesias. [(Opp. Guiberti Novigentini, append., p. 688.)]
Reverendo Patri THEODORICO, Ambianensium episcopo,
HUGO Rothomagensium sacerdos, prosperari
semper in Christo.
Magna opera Domini exquisita in omnes voluntates
ejus! Apud Carnotum coeperunt in humilitate
quadrigas et carpenta trahere ad opus ecclesiae
construendae. Eorum humilitas etiam miraculis coruscare,
haec fama celebris circumquaque pervenit.
Nostram denique Normaniam excitavit. Nostrates
igitur benedictione a nobis accepta, illuc usque
profecti sunt, et vota sua persolverunt. Deinde
forma simili ad matrem suam Ecclesiam in dioecesi
nostra, per episcopatus nostros, venire coeperunt,
sub tali proposito, quod nemo in eorum comitatu
veniret, nisi prius data confessione, et poenitentia
suscepta; nisi deposita ira et malivolentia, qui prius
inimici fuerant convenirent in concordiam, et pacem
firmam. His praemissis: unus eorum princeps statuitur,
cujus imperio in humilitate et silentio trahunt
quadrigas suas humeris suis; et praesentant
oblationem suam non sine disciplina et lacrymis.
Tria illa quae praemisimus, confessionem videlicet
cum poenitentia, et concordiam de omni malivolentiae
et humilitatem veniendi cum obedientia, requirimus
ab eis cum ad nos veniunt, eosque pie recipimus,
et absolvimus, et benedicimus si tria illa
deferunt, dum sic informati in itinere veniunt,
quandoque et in Ecclesiis nostris quam maxime
miracula creberrima fiunt. De suis etiam quos secum
deferunt infirmis, et reducunt sanos quos secum
attulerunt invalidos. Et nos permittimus nostros
ire extra episcopatus nostros, sed prohibemus