PL 194, col. 1500

se anima intra thecam carnis continuerit; prae cujus
suavitate paulominus resoluta in paradiso habitaverit;
ut non inaniter ejusmodi in Domino gloriari
possit, quam benedictionibus dulcedinis adeo
praeventus, et ad portam paradisi coronatus sit. Et
scio hominem ejusmodi, qui, cum post vigilias et
orationes ac laudes matutinas publicas ac privatas
in amaritudine animae suae, intra septa claustri, loco
quodam a conventu fratrum semoto, membra sedens
tradere vellet quieti, corde vigilante divinissime
soporatus, non parvum illius experimentum a
Domino accepit miraculi, quod super discipulos in
coenaculo residentes quinquagesimo post resurrectionem
Dominicam die ostensum est; nam subito
sonum de coelo factum tanquam spiritus vehementis

audivit, qui modice incipiens, et in majus crescens,
domuique, in qua erat sedens, approximans
se per fenestram, quae capiti sedentis erat contigua,
infudit, in quo etiam spiritus impetu, ignea quaedam
non urens, sed lucens substantia, auri talento in
camino ardenti similis, eidem fenestrae, ut erat vitro
obducta, fortissime impacta est, quae introgressa
mox velut in nebulam tenuem dissoluta replevit
totam domum, ubi erat sedens, cujus nebulae athomi
suavitatis, ac benedictionis pleni, quodam impetu
se corpori, et animae sedentis, per poros undique
infuderunt, donec talis fluminis impetus animae illius
abundanter impletae civitatem laetificasset; cum et
ille ad se reversus abiit, secum in plenitudine sancta
admirans, ac Dominum laudans taliter humiles

consolantem, cujus et gratia non vacua usque hodie
ad sancta eum suscitans studia, ut suis ipse in Christo
secretalibus fateri solet, perseverat: ambulans
in fortitudine cibi illius in mediis hujus vitae tentationibus
usque hodie, et ambulaturus, ut sperat,
usque in bonae consummationis finem: « Omne
enim datum optimum et omne donum perfectum
desursum est descendens a Patre luminum, apud
quem non est transmutatio, nec vicissitudinis obumbratio [(Jac. I)] .
Est item alius meae institutionis
domesticus, cui inter tractandum verbum Dei in ecclesia
visa sit a quibusdam indubitatae fidei hominibus
jugiter, velut flammea lingua, de ore procedere,
ipso interim nihil aliud, quam bonam in loquendo

Dei gratiam sentiente, cui item in alio tempore
visus est digitus manus cujusdam invisibilis,
os jugiter signaculo crucis inter verbi divini tractatum
consignare: qui et ipse alio in tempore factus
in agonia, ac prolixius orans quasi scintillarum inter
se discurrentium, maximeque faciem ejus replentium
virtutem, et gratiam non parvo stupore ac miraculo
persensit. Item ipsi in quodam natalitio die
beati Ambrosii, cum solemnia missarum celebraret,
visus est ipse beatus Ambrosius eidem sacrificanti
assistere, ac simul cum ipso oblata consecrare;