PL 194, col. 35

simus; quoniam ad utrumque modum conversandi
firmas regulas habemus, primo et principaliter
in actibus et dictis apostolorum, deinde in
exemplis et regulis Patrum ipsos imitantium. Denique,
omnes qui vitae coenobitalis regulas recte
ordinaverunt, illud quod in Actibus apostolorum
de multitudine credentium cor et animam unam in
Deo habentium, nihilque suum dicentium scribitur,
quasi cardinem doctrinae suae habuerunt, ut
verbi gratia Basilius, Augustinus, Benedictus, quorum
in Regulis recte ordinatur vita congregationis.
XLIII. Verum pontifices Romani caeterique Patres
orthodoxi, qui decretalibus aut synodalibus
institutis clericos in dispersione positos informaverunt;

apostolicas epistolas quasi primitivas et principales
regulas et leges civitatis Jerusalem in principio
laetitiae suae proposuerunt, nec aliquid ab eis
dissonum docuerunt. Etenim quod clericorum congregationes
ab initio nascentis Ecclesiae communem
vitam secundum Actus apostolorum servaverint,
Urbanus papa et martyr decimus sextus a
beato Petro in suis decretis manifestat. Quod et
beatae memoriae papa Innocentius II in quadam
epistola sua commemorat, cujus hoc est rescriptum:
«INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei,
venerabili fratri CONRADO, Salzburgensi archiepiscopo,
salutem et apostolicam benedictionem.
«De dignitate et excellentia vitae canonicorum

multa nos docet divina Scriptura, et multa possemus
dicere, quod vita canonicorum vita est apostolica;
quoniam apostoli, contemptis omnibus, hac
vita cum Domino vixerunt, et post Ascensionem
cum multitudine credentium, cujus erat anima una
et cor unum, hac vita viventes, eam posteris suo
exemplo tenendam reliquerunt. Quod martyr et
pontifex Urbanus ad informationem fidelium in suis
decretis memorare curavit, dicens: Scimus vos
non ignorare quia vita communis hactenus inter
bonos Christianos viguit, et adhuc gratia Dei viget,
et maxime inter eos qui in sorte Domini electi
sunt, id est clericos, sicut in Actibus apostolorum
legitur: «Multitudinis credentium erat cor unum

et anima una
[(Act. IV, 32)]
.» Hanc beati Augustini
regulis ordinatam sanctus Hieronymus suis epistolis
informavit. Horum itaque et aliorum muniti
auctoritatibus, non minoris meriti aestimamus
vitam canonicam aspirante ac prosequente Domini
spiritu observare, quam religionem monasticam
ejusdem spiritus perseverantia custodire. Unde
antecessorum nostrorum decretis statutum esse
meminimus, ne professionis canonicae quispiam,
postquam Dei vice super caput sibi honorem imposuerit,
alicujus levitatis instinctu, vel districtioris
religionis obtentu, de claustro audeat sine
praelati et congregationis permissione discedere.