PL 197, col. 161
Epistolae (Hildegardis Bingensis), J. P. Migne
Etsi in admiranda ac laudanda potentia Dei et
Salvatoris nostri clementia, minime sufficientes,
imo prorsus indigni simus, tuo tamen ut digni
efficiamur, charissima in Christo domina, sedulo
confisi suffragio, illum gratiarum actione prosequimur,
a quo omne datum optimum, et omne donum
perfectum descendens, utpote a Patre luminum [(Jac. I)]
,
cui in anima tua digne complacuit,
et eam vero et inaestimabili lumine suo illustravit,
cujus gratia praeveniente et subsequente collatum
est sanctae devotioni tuae, cum Maria ad pedes
Domini sedere [(Luc. X)] , et supernae Jerusalem visionibus
vacare. Haec manifesta sanctae conversationis
tuae indicia et stupenda veritatis testimonia, ita
animam nostram, charissima in Christo domina, tuis
jussionibus, ne dicam precibus obligatam tenent, ut
quidquid unquam sanctis votis tuis accedere noverimus,
ad hoc cordis nostri intentionem merito inclinare
debeamus; sperantes, et summam, post
Deum, in tua sanctitate fiduciam habentes, nos
sanctissimo odoramento orationum tuarum, gratiam
Dei praevenientem et subsequentem percipere,
et hanc peccatricem animam nostram, tuae sanctitatis
interventu, clementiam Creatoris sui, sibi
tandem placitam invenire. Inde est quod super tribulatione
et afflictione, quam ex suspensione divinorum
una tecum sacer conventus sustinet, tanto
arctius vobis condolemus, quanto evidentius innocentiam
vestram in hac parte perpendere valemus.
Verum quia constabat ecclesiae sepultum apud ecclesiam
vestram defunctum, in vita sua excommunicationis
sententiam incurrisse, dum adhuc eidem
ecclesiae de absolutione ipsius incertum exstitit,
vobis interim propter statuta sanctorum Patrum
(non evitanda) clamorem cleri declinare, et scandalum
Ecclesiae dissimulare, periculosum nimis
fuit, donec idoneo testimonio bonorum virorum, in
facie Ecclesiae illum absolutum fuisse comprobetur.
Proinde vestrae, ut dignum est, afflictioni ex intimo
corde compatientes, Ecclesiae Moguntinae rescripsimus
in hunc modum, ut si bonorum virorum veraci
assertione, de absolutione praefati defuncti ei ostensum
fuerit, divina vobis officia celebrari praecipimus,
rogantes et obnixe sanctitati vestrae supplicantes,
quatenus si ex culpa nostra vel ignorantia
vos in hac parte molestavimus, petenti veniam non
subtrahatis misericordiam; et Patrem misericordiarum
exorare dignemini, ut sanos incolumes nos
vestro sancto conspectui et Ecclesiae Moguntinae repraesentet,
ad honorem Dei et Ecclesiae vestrae, et
salutem animae nostrae. Conservet vobis Dominus
sanitatem et sanctitatem.
EPISTOLA X.
HERTUVIGI BREMENSIS ARCHIEPISCOPI AD HILDEGARDEM. Obitum sororis suae, Richardis abbatissae, nuntiat.
HILDEGARDI magistrae S. Roberti in Christo HERTUVIGUS
Bremensis archiep. et Richardis abbatissae
frater, id quod est loco sororis, et plus quam sororis,
obedientiam.
Salvatoris nostri clementia, minime sufficientes,
imo prorsus indigni simus, tuo tamen ut digni
efficiamur, charissima in Christo domina, sedulo
confisi suffragio, illum gratiarum actione prosequimur,
a quo omne datum optimum, et omne donum
perfectum descendens, utpote a Patre luminum [(Jac. I)]
,
cui in anima tua digne complacuit,
et eam vero et inaestimabili lumine suo illustravit,
cujus gratia praeveniente et subsequente collatum
est sanctae devotioni tuae, cum Maria ad pedes
Domini sedere [(Luc. X)] , et supernae Jerusalem visionibus
vacare. Haec manifesta sanctae conversationis
tuae indicia et stupenda veritatis testimonia, ita
animam nostram, charissima in Christo domina, tuis
jussionibus, ne dicam precibus obligatam tenent, ut
quidquid unquam sanctis votis tuis accedere noverimus,
ad hoc cordis nostri intentionem merito inclinare
debeamus; sperantes, et summam, post
Deum, in tua sanctitate fiduciam habentes, nos
sanctissimo odoramento orationum tuarum, gratiam
Dei praevenientem et subsequentem percipere,
et hanc peccatricem animam nostram, tuae sanctitatis
interventu, clementiam Creatoris sui, sibi
tandem placitam invenire. Inde est quod super tribulatione
et afflictione, quam ex suspensione divinorum
una tecum sacer conventus sustinet, tanto
arctius vobis condolemus, quanto evidentius innocentiam
vestram in hac parte perpendere valemus.
Verum quia constabat ecclesiae sepultum apud ecclesiam
vestram defunctum, in vita sua excommunicationis
sententiam incurrisse, dum adhuc eidem
ecclesiae de absolutione ipsius incertum exstitit,
vobis interim propter statuta sanctorum Patrum
(non evitanda) clamorem cleri declinare, et scandalum
Ecclesiae dissimulare, periculosum nimis
fuit, donec idoneo testimonio bonorum virorum, in
facie Ecclesiae illum absolutum fuisse comprobetur.
Proinde vestrae, ut dignum est, afflictioni ex intimo
corde compatientes, Ecclesiae Moguntinae rescripsimus
in hunc modum, ut si bonorum virorum veraci
assertione, de absolutione praefati defuncti ei ostensum
fuerit, divina vobis officia celebrari praecipimus,
rogantes et obnixe sanctitati vestrae supplicantes,
quatenus si ex culpa nostra vel ignorantia
vos in hac parte molestavimus, petenti veniam non
subtrahatis misericordiam; et Patrem misericordiarum
exorare dignemini, ut sanos incolumes nos
vestro sancto conspectui et Ecclesiae Moguntinae repraesentet,
ad honorem Dei et Ecclesiae vestrae, et
salutem animae nostrae. Conservet vobis Dominus
sanitatem et sanctitatem.
EPISTOLA X.
HERTUVIGI BREMENSIS ARCHIEPISCOPI AD HILDEGARDEM. Obitum sororis suae, Richardis abbatissae, nuntiat.
HILDEGARDI magistrae S. Roberti in Christo HERTUVIGUS
Bremensis archiep. et Richardis abbatissae
frater, id quod est loco sororis, et plus quam sororis,
obedientiam.