PL 199, col. 1021
Vita S. Anselmi Cantuariensis (Joannes Saresberiensis), J. P. Migne
Confirmabat enim Dominus sermonem ejus sequentibus
signis. Siquidem curabat aegros: et, natura
cedente Creatori, constat eum curasse leprosum.
Vir etenim nobilis in confinio Flandriae et
Pontivi ea laborans infirmitate, in visione monitus
est, ut aquam biberet, qua Anselmus Beccensis
abbas in celebratione missae manus abluerat. Factum
est ita, et ille illico restitutus est. Alius de
congregatione Beccensi a valida curatus est infirmitate,
respersus aqua ab Anselmo purificata. Hoc
enim in somniis monitus fuerat, dum fere in vitae
exitu laborabat. Vir litterarum eruditione et morum
honestate laudabilis, Boso nomine, his ferme
diebus per Anselmum monachorum est associatus
collegio. Sed in brevi adeo tentatus est, ut cogitationibus
distractus, nullam omnino haberet requiem.
Tandem post dies aliquot Anselmo quid
patiatur exponit. At ille pio compatientis affectu
refert: « Consulat tibi Deus: » et exinde mentium
tota tentatio discessit. Referre quot aegros curaverit,
sed maxime febrientes, vel manus impositione
vel aqua manuum vel pane benedicto, perlongum
esset. Nam ad reliquias mensae aegrotantes plurimos
convaluisse celebre est et verum.
CAP. VII. De glorioso rege Willelmo primo: decedit ab hoc saeculo: successit ei in regnum Angliae Willelmus Rufus filius ejus, vir parum justus aut pius. Anselmus scripsit librum De Incarnatione verbi in Anglia.
Decedente glorioso rege Willelmo, successit
filius suus Willelmus, qui Rufus cognominatus est:
vir quidem armis strenuus, sed parum justus aut
pius: prodigus sui, appetens alieni, ferarum amantissimus,
sed negligentissimus animarum, fautor
militiae et malitiae, sed Ecclesiae et innocentiae vehementissimus
oppugnator, voluptatis sectator acerrimus:
utpote in quo sine modo et mensura vigebant
pariter amor mundi et contemptus Dei. Quod
vero maxime principem dedecet, nullam corporis
reverentiam habens, omni se immunditia deturpabat.
Non solum mobiles, sed etiam plebs licet afflicta
quatenus poterat, ut fieri solet, principem
sequebatur. Celebre siquidem est quod qualis rector
est civitatis, tales sunt habitantes in ea. Siquidem
Componitur orbis
Regis ad exemplum. Non sic inflectere sensus
Humanos edicta valent, quam vita regentis.
[(CLAUD., IV cons. Honor., 298.)]
Unde cum Ecclesia undique pateretur, eo gravior
erat vexatio, quod non erat qui se opponeret murum
pro domo Domini. Venerabili Patre Lanfranco
translato ab hoc mundo ad Dominum hujus persecutionis
anno quarto, a proceribus invitatus, ab
Ecclesia coactus Anselmus Angliam ingressus est.
Veniens autem Cantuariam pridie nativitatem Beatae
Mariae Virginis, summo mane discessit: eo quod
praesagientes undique conclamabant illum archiepiscopum
fore. Deinde progressus ad curiam, et ab
occurrente sibi rege honorifice et amice susceptus
signis. Siquidem curabat aegros: et, natura
cedente Creatori, constat eum curasse leprosum.
Vir etenim nobilis in confinio Flandriae et
Pontivi ea laborans infirmitate, in visione monitus
est, ut aquam biberet, qua Anselmus Beccensis
abbas in celebratione missae manus abluerat. Factum
est ita, et ille illico restitutus est. Alius de
congregatione Beccensi a valida curatus est infirmitate,
respersus aqua ab Anselmo purificata. Hoc
enim in somniis monitus fuerat, dum fere in vitae
exitu laborabat. Vir litterarum eruditione et morum
honestate laudabilis, Boso nomine, his ferme
diebus per Anselmum monachorum est associatus
collegio. Sed in brevi adeo tentatus est, ut cogitationibus
distractus, nullam omnino haberet requiem.
Tandem post dies aliquot Anselmo quid
patiatur exponit. At ille pio compatientis affectu
refert: « Consulat tibi Deus: » et exinde mentium
tota tentatio discessit. Referre quot aegros curaverit,
sed maxime febrientes, vel manus impositione
vel aqua manuum vel pane benedicto, perlongum
esset. Nam ad reliquias mensae aegrotantes plurimos
convaluisse celebre est et verum.
CAP. VII. De glorioso rege Willelmo primo: decedit ab hoc saeculo: successit ei in regnum Angliae Willelmus Rufus filius ejus, vir parum justus aut pius. Anselmus scripsit librum De Incarnatione verbi in Anglia.
Decedente glorioso rege Willelmo, successit
filius suus Willelmus, qui Rufus cognominatus est:
vir quidem armis strenuus, sed parum justus aut
pius: prodigus sui, appetens alieni, ferarum amantissimus,
sed negligentissimus animarum, fautor
militiae et malitiae, sed Ecclesiae et innocentiae vehementissimus
oppugnator, voluptatis sectator acerrimus:
utpote in quo sine modo et mensura vigebant
pariter amor mundi et contemptus Dei. Quod
vero maxime principem dedecet, nullam corporis
reverentiam habens, omni se immunditia deturpabat.
Non solum mobiles, sed etiam plebs licet afflicta
quatenus poterat, ut fieri solet, principem
sequebatur. Celebre siquidem est quod qualis rector
est civitatis, tales sunt habitantes in ea. Siquidem
Componitur orbis
Regis ad exemplum. Non sic inflectere sensus
Humanos edicta valent, quam vita regentis.
[(CLAUD., IV cons. Honor., 298.)]
Unde cum Ecclesia undique pateretur, eo gravior
erat vexatio, quod non erat qui se opponeret murum
pro domo Domini. Venerabili Patre Lanfranco
translato ab hoc mundo ad Dominum hujus persecutionis
anno quarto, a proceribus invitatus, ab
Ecclesia coactus Anselmus Angliam ingressus est.
Veniens autem Cantuariam pridie nativitatem Beatae
Mariae Virginis, summo mane discessit: eo quod
praesagientes undique conclamabant illum archiepiscopum
fore. Deinde progressus ad curiam, et ab
occurrente sibi rege honorifice et amice susceptus