PL 21, col. 311
De benedictionibus patriarcharum (Rufinus Aquileiensis), J. P. Migne
vicina filia [Ant. filiae] Babylonis avertat. Quare Domino desideria nostra ac vota mandamus, ne secundum
meritum nobis, sed secundum desiderium faciat, et dirigat ad nos viam tuam in via pacis suae, quia non ambulantes
in ea, in reprobum sensum damnati sunt, nec te desiderare merentur.
II.
Sane importunitate, qua ostium tuum, vel media nocte, pulsare consuevi, repulsae metu, ad verecundiam
et modum postulandi coactus, nunc hoc circa me negotii tibi trado, ut Benedictiones duodecim Patriarcharum,
cujus jam principium mihi exposita circa personam Judae Prophetia, triplici ut jussum est interpretatione,
conscriptis paginis, edidisti: per reliquos filios distributam digneris exponere, ut et ipse per te fiam conscius
veritatis, et magnae gratiae ac laudis auctorem habeam, si his qui de me supra me propter operis consulendum
me putaverunt, divina potius et tuo spiritu, quam de meo sensu inepta respondeam.
IN LIBRUM II. DE BENEDICTIONIBUS PATRIARCHARUM RUFINI AQUILEIENSIS PRESBYTERI AD PAULINUM PRESBYTERUM Praefatio. RUFINUS FRATRI PAULINO HOMINI DEI Salutem.
21-22 Communem quidem filium Cerealem nondum videram, sed is conscius, quid mihi doloris infligeret,
si reddere moraretur literas tuas, praemisit ad me: quas cum legens erga tui (ut soleo) desiderium
magis ac magis crescerem, inveni ad ultimum illud te imperare, unde excusavi frequenter apud te, ne de
Scripturarum scilicet interpretationibus aliquid a me posceres per literas respondere: et quo magis a poscendo
desisteres, signum tibi imperitiae meae, et ineruditi sermonis semel atque iterum dedi.
II.
Sed quia tu nec sic quidem taedias imperare, ut potui etiam nunc, de reliquis undecim Patriarchis
addidi ad haec quae de Judae benedictione prius tibi responderam: arbitrans quod patris illius, cui jubenti ut
irem in vineam, dixi, Non eo [(Matth. 15.)]
, et abii postmodum: fecerim voluntatem. Si quid sane temeritatis
in facto est, quod cum minus idonei simus, tam magna contingimus, cum tui venia dixerim, tibi justissime
reputabitur, qui prae nimio amore, mensuras in nobis scientiae, ut et reliquarum virtutum, satis
meritum nobis, sed secundum desiderium faciat, et dirigat ad nos viam tuam in via pacis suae, quia non ambulantes
in ea, in reprobum sensum damnati sunt, nec te desiderare merentur.
II.
Sane importunitate, qua ostium tuum, vel media nocte, pulsare consuevi, repulsae metu, ad verecundiam
et modum postulandi coactus, nunc hoc circa me negotii tibi trado, ut Benedictiones duodecim Patriarcharum,
cujus jam principium mihi exposita circa personam Judae Prophetia, triplici ut jussum est interpretatione,
conscriptis paginis, edidisti: per reliquos filios distributam digneris exponere, ut et ipse per te fiam conscius
veritatis, et magnae gratiae ac laudis auctorem habeam, si his qui de me supra me propter operis consulendum
me putaverunt, divina potius et tuo spiritu, quam de meo sensu inepta respondeam.
IN LIBRUM II. DE BENEDICTIONIBUS PATRIARCHARUM RUFINI AQUILEIENSIS PRESBYTERI AD PAULINUM PRESBYTERUM Praefatio. RUFINUS FRATRI PAULINO HOMINI DEI Salutem.
21-22 Communem quidem filium Cerealem nondum videram, sed is conscius, quid mihi doloris infligeret,
si reddere moraretur literas tuas, praemisit ad me: quas cum legens erga tui (ut soleo) desiderium
magis ac magis crescerem, inveni ad ultimum illud te imperare, unde excusavi frequenter apud te, ne de
Scripturarum scilicet interpretationibus aliquid a me posceres per literas respondere: et quo magis a poscendo
desisteres, signum tibi imperitiae meae, et ineruditi sermonis semel atque iterum dedi.
II.
Sed quia tu nec sic quidem taedias imperare, ut potui etiam nunc, de reliquis undecim Patriarchis
addidi ad haec quae de Judae benedictione prius tibi responderam: arbitrans quod patris illius, cui jubenti ut
irem in vineam, dixi, Non eo [(Matth. 15.)]
, et abii postmodum: fecerim voluntatem. Si quid sane temeritatis
in facto est, quod cum minus idonei simus, tam magna contingimus, cum tui venia dixerim, tibi justissime
reputabitur, qui prae nimio amore, mensuras in nobis scientiae, ut et reliquarum virtutum, satis