PL 23, col. 469
Apologia adversus libros Rufini (Hieronymus Stridonensis), J. P. Migne
In inglese: Jerome's Apology for Himself Against the Books of Rufinus 3.16 · Jerome's Apology for Himself Against the Books of Rufinus 3.17 · Jerome's Apology for Himself Against the Books of Rufinus 3.1
ut permaneres in fidei veritate, et non mutares
ullo terrore sententiam. Quae epistola holographa
tenetur ab his, ad quos perlata est. Et post
haec more tuo loqueris, « Ut de quo supra dixeras,
ego tibi etiam furenti satisfaciam: nunc dicis,
Quid tibi videtur: habesne ultra aliquid, quo nervos
tuae loquacitatis intendas? » Et indignaris si
putide te loqui 546 arguam, cum Comoediarum
turpitudines et scortorum amatorumque ludicra
ecclesiasticus scriptor assumas?
17.
De Paulo episcopo. Porro quod interrogas, quando
papae Theophili sententiam sequi coeperim, eique
fidei communione sociatus sim, et ipse tibi respondes,
« Tunc credo, quando Paulum quem ille
damnaverat, summo nisu et omnibus studiis defendebas:
quando eum per imperiale scriptum recipere
sacerdotium, quod episcopali judicio amiserat, instigabas. »
Non prius pro me respondebo, quam de
aliorum injuriis loquar. Cujus est humanitatis, cujusve
clementiae, insultare aliorum miseriis, et vulnera
cunctis aliena monstrare? Siccine te docuit
ille Samarites, seminecem ad stabulum reportare?
oleum plagis infundere? mercedem stabulario polliceri?
Sic revectam ovem, repertam drachmam,
prodigum filium legis esse susceptum? Esto, ego te
laeseram, et quibusdam, ut dicis, stimulis ad maledictorum
insaniam provocaram: quid meruit homo
latens, ut nudares cicatricem ejus, et obductam
cutem, insperato dolore rescinderes? Nonne etiam
si ille dignus esset contumeliis, tu facere non deberes?
Aut ego fallor, aut illud est verum quod plurimi
jactitant, te Origenistarum hostes in illo persequi,
et sub occasione unius in utrumque saevire.
Si papae Theophili sententiis delectaris, et nefas
putas Pontificum decreta convelli, quid de caeteris
dicis, quos ipse damnavit? Quid de papa Anastasio,
de quo nulli, ut ais, verum videtur, ut tantae urbis
sacerdos, vel innocenti tibi injuriam facere potuerit,
vel absenti? Nec hoc dico, quod de episcoporum
sententiis judicem, aut eorum cupiam statuta
rescindi; sed quod unusquisque suo periculo faciat,
quod sibi videtur, et ipse noverit, quomodo de suo
judicio judicandum sit. Nobis in monasterio hospitalitas
cordi est; omnesque ad nos venientes, laeta
humanitatis fronte suscipimus. Veremur enim ne
Maria cum Joseph locum non inveniat in diversorio,
ne nobis Jesus dicat exclusus: Hospes eram, et non
suscepistis me [(Matth. XXV, 43)]
. Solos 547 haereticos
non recipimus, quos vos solos recipitis. Propositum
quippe nobis est pedes lavare venientium, non merita
discutere. Recordare, frater, confessionis ejus,
ullo terrore sententiam. Quae epistola holographa
tenetur ab his, ad quos perlata est. Et post
haec more tuo loqueris, « Ut de quo supra dixeras,
ego tibi etiam furenti satisfaciam: nunc dicis,
Quid tibi videtur: habesne ultra aliquid, quo nervos
tuae loquacitatis intendas? » Et indignaris si
putide te loqui 546 arguam, cum Comoediarum
turpitudines et scortorum amatorumque ludicra
ecclesiasticus scriptor assumas?
17.
De Paulo episcopo. Porro quod interrogas, quando
papae Theophili sententiam sequi coeperim, eique
fidei communione sociatus sim, et ipse tibi respondes,
« Tunc credo, quando Paulum quem ille
damnaverat, summo nisu et omnibus studiis defendebas:
quando eum per imperiale scriptum recipere
sacerdotium, quod episcopali judicio amiserat, instigabas. »
Non prius pro me respondebo, quam de
aliorum injuriis loquar. Cujus est humanitatis, cujusve
clementiae, insultare aliorum miseriis, et vulnera
cunctis aliena monstrare? Siccine te docuit
ille Samarites, seminecem ad stabulum reportare?
oleum plagis infundere? mercedem stabulario polliceri?
Sic revectam ovem, repertam drachmam,
prodigum filium legis esse susceptum? Esto, ego te
laeseram, et quibusdam, ut dicis, stimulis ad maledictorum
insaniam provocaram: quid meruit homo
latens, ut nudares cicatricem ejus, et obductam
cutem, insperato dolore rescinderes? Nonne etiam
si ille dignus esset contumeliis, tu facere non deberes?
Aut ego fallor, aut illud est verum quod plurimi
jactitant, te Origenistarum hostes in illo persequi,
et sub occasione unius in utrumque saevire.
Si papae Theophili sententiis delectaris, et nefas
putas Pontificum decreta convelli, quid de caeteris
dicis, quos ipse damnavit? Quid de papa Anastasio,
de quo nulli, ut ais, verum videtur, ut tantae urbis
sacerdos, vel innocenti tibi injuriam facere potuerit,
vel absenti? Nec hoc dico, quod de episcoporum
sententiis judicem, aut eorum cupiam statuta
rescindi; sed quod unusquisque suo periculo faciat,
quod sibi videtur, et ipse noverit, quomodo de suo
judicio judicandum sit. Nobis in monasterio hospitalitas
cordi est; omnesque ad nos venientes, laeta
humanitatis fronte suscipimus. Veremur enim ne
Maria cum Joseph locum non inveniat in diversorio,
ne nobis Jesus dicat exclusus: Hospes eram, et non
suscepistis me [(Matth. XXV, 43)]
. Solos 547 haereticos
non recipimus, quos vos solos recipitis. Propositum
quippe nobis est pedes lavare venientium, non merita
discutere. Recordare, frater, confessionis ejus,