PL 30, col. 21
Epistolae (Auctor incertus (Hieronymus Stridonensis)), J. P. Migne
procacioribus verbis hortatur ad crimen. Ne hic
quidem vincitur, sed ut verba verbis, ita res rebus
refert. Nam qui frequenter rogatus negaverat: nunc
comprehensus [ Aug. astringitur] aufugit, et antequam
illud evangelicum diceretur: Qui viderit mulierem ad
concupiscendum eam, jam moechatus est eam in corde
suo [(Matth. V, 28)]
: ille non aspectu solum, sed ipso
pene complexu provocatus a femina, feminam non
concupivit. Castitatis virtutem hucusque mirata es:
nunc respice benignitatem. Priusquam Propheta diceret: Unusquisque malitiam proximi sui non reminiscatur
in corde suo
[(Levit. XIX, 18)]
: ille pro odio
reddidit charitatem, et cum videret fratres suos,
immo inimicos ex fratribus, cumque ab eis cognosci
vellet, dilectionis affectum pro dolore testatus est:
Deosculabatur singulos
[(Gen. XLV, 15)]
; et irriguis fletibus,
paventium colla perfundens, odium fratrum
charitatis lacrymis abluebat: quos tam vivo patre
quam mortuo, germano semper dilexit amore. Nec
recordatus est illum, in quo ob necem fuit dejectus,
lacum. Non cogitavit addictam germanitatem pretio,
sed pro malis bonum retribuens [(Rom. XII, 17)]
, apostolicum praeceptum sub naturae adhuc lege complevit.
CAP. VI.--Quid de beato Job dicam, famosissimo
illo athleta Dei: qui post direptas opes, et funditus
deleta patrimonia: post filiorum ac filiarum unum
subito interitum, ad ultimum proprio contra diabolum
corpore dimicavit [(Job I, II)] ? Auferebantur
omnia, quae extrinsecus possidebat, et extranea
bona repente decidebant, ut magis propria clarescerent
[ Al. clarescant]. Omnibus prorsus velut indumentis
exuitur, ut expeditius ac fortius nudus triumphet,
et hostem, quem ferendo damna ante superaverat,
rursus tolerando supplicia devincat. De quo
tale ipsius Domini testimonium est: Numquid considerasti
puerum meum Job? Non est enim similis ei
quisquam in terris: homo sine querela, verus Dei cultor,
abstinens se ab omni malo [(Ibid.)]
. Nec immerito.
Semper enim, ut ipse ait, tamquam tumentes super
se fluctus, timebat Dominum, et praesentiae ejus
pondus ferre non poterat: nec audebat aliquando
contemnere, quem semper adesse credebat; dicebatque: Securus sum, non enim reprehendit me cor
meum in omni vita mea
[(Ibid.)]
. Qui antequam Dominus
inimicos praeciperet esse diligendos, dicere
poterat: Si in malis inimici mei gavisus sum: si
dixi in corde meo, Bene factum est [(Job XXXI, 32)]
.
Necdum Evangelicum illud sonuerat: Omni petenti
te tribue [(Luc. VI, 30)]
, et jam ille dicebat: Si exire
passus sum inopem januam meam sinu vacuo [Aug.
sine viatico]. Nondum legerat illud Apostoli: Domini,
quod justum est et aequum, servis praestate [(Col. IV, 1)]
:
et confidens clamabat ad Dominum: Si servo nocui, si ancillam laesi, omnia tu scis, Domine.
Priusquam idem Apostolus praeciperet divitibus
non sublime sapere, neque sperare in incerto divitiarum [(I Tim. VI, 17)]
:
sic habuit ille divitias ut
se alibi divitem esse monstraret. In divitiis, inquit, non confidebam, nec in lapide pretioso
[(Job. XXXI, 24)]
.
quidem vincitur, sed ut verba verbis, ita res rebus
refert. Nam qui frequenter rogatus negaverat: nunc
comprehensus [ Aug. astringitur] aufugit, et antequam
illud evangelicum diceretur: Qui viderit mulierem ad
concupiscendum eam, jam moechatus est eam in corde
suo [(Matth. V, 28)]
: ille non aspectu solum, sed ipso
pene complexu provocatus a femina, feminam non
concupivit. Castitatis virtutem hucusque mirata es:
nunc respice benignitatem. Priusquam Propheta diceret: Unusquisque malitiam proximi sui non reminiscatur
in corde suo
[(Levit. XIX, 18)]
: ille pro odio
reddidit charitatem, et cum videret fratres suos,
immo inimicos ex fratribus, cumque ab eis cognosci
vellet, dilectionis affectum pro dolore testatus est:
Deosculabatur singulos
[(Gen. XLV, 15)]
; et irriguis fletibus,
paventium colla perfundens, odium fratrum
charitatis lacrymis abluebat: quos tam vivo patre
quam mortuo, germano semper dilexit amore. Nec
recordatus est illum, in quo ob necem fuit dejectus,
lacum. Non cogitavit addictam germanitatem pretio,
sed pro malis bonum retribuens [(Rom. XII, 17)]
, apostolicum praeceptum sub naturae adhuc lege complevit.
CAP. VI.--Quid de beato Job dicam, famosissimo
illo athleta Dei: qui post direptas opes, et funditus
deleta patrimonia: post filiorum ac filiarum unum
subito interitum, ad ultimum proprio contra diabolum
corpore dimicavit [(Job I, II)] ? Auferebantur
omnia, quae extrinsecus possidebat, et extranea
bona repente decidebant, ut magis propria clarescerent
[ Al. clarescant]. Omnibus prorsus velut indumentis
exuitur, ut expeditius ac fortius nudus triumphet,
et hostem, quem ferendo damna ante superaverat,
rursus tolerando supplicia devincat. De quo
tale ipsius Domini testimonium est: Numquid considerasti
puerum meum Job? Non est enim similis ei
quisquam in terris: homo sine querela, verus Dei cultor,
abstinens se ab omni malo [(Ibid.)]
. Nec immerito.
Semper enim, ut ipse ait, tamquam tumentes super
se fluctus, timebat Dominum, et praesentiae ejus
pondus ferre non poterat: nec audebat aliquando
contemnere, quem semper adesse credebat; dicebatque: Securus sum, non enim reprehendit me cor
meum in omni vita mea
[(Ibid.)]
. Qui antequam Dominus
inimicos praeciperet esse diligendos, dicere
poterat: Si in malis inimici mei gavisus sum: si
dixi in corde meo, Bene factum est [(Job XXXI, 32)]
.
Necdum Evangelicum illud sonuerat: Omni petenti
te tribue [(Luc. VI, 30)]
, et jam ille dicebat: Si exire
passus sum inopem januam meam sinu vacuo [Aug.
sine viatico]. Nondum legerat illud Apostoli: Domini,
quod justum est et aequum, servis praestate [(Col. IV, 1)]
:
et confidens clamabat ad Dominum: Si servo nocui, si ancillam laesi, omnia tu scis, Domine.
Priusquam idem Apostolus praeciperet divitibus
non sublime sapere, neque sperare in incerto divitiarum [(I Tim. VI, 17)]
:
sic habuit ille divitias ut
se alibi divitem esse monstraret. In divitiis, inquit, non confidebam, nec in lapide pretioso
[(Job. XXXI, 24)]
.