PL 51, col. 617
Carmen de providentia divina (Auctor incertus (Prosper Aquitanus)), J. P. Migne
785 MAXIMA pars lapsis abiit iam mensibus
anni,
Quo scripta est versu pagina nulla tuo.
Quae tam longa tibi peperere silentia causae?
Quisve dolor moestum comprimit ingenium?
Quamquam et jam [ Forte etiam] gravibus non absint carmina curis,
Et proprios habeant tristia corda modos:
Ac si te fracti perstringunt vulnera mundi,
Turbatumque una si rate fert pelagus;
Invictum deceat studiis servare vigorem.
Cur mansura pavent, si ruitura cadunt?
O felix cui tanta Deo tribuente facultas
Contigit, ut tali tempore liber agat!
Quem non concutiat vicina strage ruina,
Intrepidum flammas inter et inter aquas?
Nos autem tanta sub tempestate malorum,
Invalidi passim caedimur et cadimus.
Cumque animum patriae subiit fumantis imago,
Et stetit ante oculos quidquid ubique perit
Frangimur, immodicis et fletibus ora rigamus:
Dumque pios agimus, vertimur in querulos.
Nec parcunt quidam turbatam incessere mentem;
Linguarum et jaculis saucia corda petunt.
Dic (aiunt) causas, qui rerum hominumque labores
Arbitrio credis stare regique Dei:
Quo scelere admisso, pariter periere tot urbes?
787 Tot loca, tot populi, quid meruere mali?
Si totus Gallos sese effudisset in agros
Oceanus, vastis plus superesset aquis
Quod sane desunt pecudes, quod semina frugum,
Quodque locus non est vitibus, aut oleis;
Quod fundorum aedes vis abstulit ignis et imbris,
anni,
Quo scripta est versu pagina nulla tuo.
Quae tam longa tibi peperere silentia causae?
Quisve dolor moestum comprimit ingenium?
Quamquam et jam [ Forte etiam] gravibus non absint carmina curis,
Et proprios habeant tristia corda modos:
Ac si te fracti perstringunt vulnera mundi,
Turbatumque una si rate fert pelagus;
Invictum deceat studiis servare vigorem.
Cur mansura pavent, si ruitura cadunt?
O felix cui tanta Deo tribuente facultas
Contigit, ut tali tempore liber agat!
Quem non concutiat vicina strage ruina,
Intrepidum flammas inter et inter aquas?
Nos autem tanta sub tempestate malorum,
Invalidi passim caedimur et cadimus.
Cumque animum patriae subiit fumantis imago,
Et stetit ante oculos quidquid ubique perit
Frangimur, immodicis et fletibus ora rigamus:
Dumque pios agimus, vertimur in querulos.
Nec parcunt quidam turbatam incessere mentem;
Linguarum et jaculis saucia corda petunt.
Dic (aiunt) causas, qui rerum hominumque labores
Arbitrio credis stare regique Dei:
Quo scelere admisso, pariter periere tot urbes?
787 Tot loca, tot populi, quid meruere mali?
Si totus Gallos sese effudisset in agros
Oceanus, vastis plus superesset aquis
Quod sane desunt pecudes, quod semina frugum,
Quodque locus non est vitibus, aut oleis;
Quod fundorum aedes vis abstulit ignis et imbris,