PL 58, col. 473
Epistolae (Sidonius Apollinaris), J. P. Migne
calcans, Theodoricianasque proponens veteres
culpas, nova tributa perquirit. Proinde moras tuas
citus explica, et quidquid illud est quod te retentat,
incide. Te exspectat palpitantium civium extrema
libertas. Quidquid sperandum, quidquid desperandum
est, fieri te medio, te praesule, placet. Si nullae
a republica vires, nulla praesidia, si nullae quantum
rumor est. Anthemii principis opes: statuit te
auctore nobilitas, seu patriam dimittere, seu capillos.
34 EPISTOLA II.
Sidonius Domitio suo salutem.
Ruri me esse causaris, cum mihi potius queri
suppetat te nunc urbe retineri. Jam ver decedit
aestati, et per lineas sol altatus extremas, in axem
Scythicum radio peregrinante porrigitur. Hic quid
de regionis nostrae climate loquar? cujus spatia
divinum sic tetendit opificium, ut magis vaporibus
orbis occidui subjiceremur. Quid pl ra? Mundus incanduit,
glacies Alpina deletur, et hiulcis arentium
rimarum flexibus terra perscribitur, squalet glarea
in vadis, limus in ripis, pulvis in campis, aqua ipsa
quaecunque perpetuo labens, tractu cunctante languescit.
Jam non solum calet unda, sed coquitur; et
nunc dum in carbaso sudat unus, alter in bombyce,
tu endromidatus exterius, interius fasciatus; insuper
et concava municipii Camerini sede compressus,
discipulis non aestu minus quam timore pallentibus,
exponere oscitabundus ordiris, Samia mihi mater
fuit. Quin tu mage, si quid salubre tibi cordi, raptim
subduceris anhelantibus angustiis civitatis, et conturbernio
nostro aventer insertus, fallis clementissimo
recessu inclementiam canicularem? Sane si
placet, quis sit agri in quem vocaris, situs accipe.
Avitaci sumus; nomen hoc praedio: quod quia
culpas, nova tributa perquirit. Proinde moras tuas
citus explica, et quidquid illud est quod te retentat,
incide. Te exspectat palpitantium civium extrema
libertas. Quidquid sperandum, quidquid desperandum
est, fieri te medio, te praesule, placet. Si nullae
a republica vires, nulla praesidia, si nullae quantum
rumor est. Anthemii principis opes: statuit te
auctore nobilitas, seu patriam dimittere, seu capillos.
34 EPISTOLA II.
Sidonius Domitio suo salutem.
Ruri me esse causaris, cum mihi potius queri
suppetat te nunc urbe retineri. Jam ver decedit
aestati, et per lineas sol altatus extremas, in axem
Scythicum radio peregrinante porrigitur. Hic quid
de regionis nostrae climate loquar? cujus spatia
divinum sic tetendit opificium, ut magis vaporibus
orbis occidui subjiceremur. Quid pl ra? Mundus incanduit,
glacies Alpina deletur, et hiulcis arentium
rimarum flexibus terra perscribitur, squalet glarea
in vadis, limus in ripis, pulvis in campis, aqua ipsa
quaecunque perpetuo labens, tractu cunctante languescit.
Jam non solum calet unda, sed coquitur; et
nunc dum in carbaso sudat unus, alter in bombyce,
tu endromidatus exterius, interius fasciatus; insuper
et concava municipii Camerini sede compressus,
discipulis non aestu minus quam timore pallentibus,
exponere oscitabundus ordiris, Samia mihi mater
fuit. Quin tu mage, si quid salubre tibi cordi, raptim
subduceris anhelantibus angustiis civitatis, et conturbernio
nostro aventer insertus, fallis clementissimo
recessu inclementiam canicularem? Sane si
placet, quis sit agri in quem vocaris, situs accipe.
Avitaci sumus; nomen hoc praedio: quod quia