PL 62, col. 187
Dialogus contra Arianos etc. (Vigilius Tapsensis), J. P. Migne
veridica Sabellii est perfidia refutata, fidei suae
Photinus certis, si valet, testimoniis adsit.
Photinus dixit: Ego Domino nostro Jesu Christo
initium tribuo, purumque hominem fuisse affirmo,
et per beatae vitae excellentissimum meritum, divinitatis
honorem fuisse adeptum. Quis enim femineo
portatus utero per partum egeritur? Quis puerperiae
cunas expertus, et lactei poculi alimento nutritus,
maternis gestatus est ulnis? Quis profectum accepit
aetatis? Quis universas corporeae fragilitatis conditiones
implevit, dum esuriem patitur, dum nequissimi
spiritus tentatione percellitur, dum lassitudine
fatigatur, dum in somnos resolvitur, dum comprehensus
nexibus alligatur, dum flagellis verberatur et
palmis, dum ludibriis insultantium agitatur, dum
crucis patibulo suspenditur, et mortis dispendia perpetitur:
quem humana conditio parentibus subdinit,
cujus fraterna utriusque sexus sunt 129 nomina designata,
qui de locorum cognitione fallitur, qui de
mali spiritus nomine sciscitatur, qui judicii diem se
ignorare fatetur, qui tribuendarum sedium potestatem
non se habere testatur, qui se in cruce derelictum
conqueritur, qui passionis formidine et mortis
terrore concutitur, propter quod et calicem a se
transferri precatur, et quam multa (quae commemorare
longum est) humanitati convenientia patitur:
quis tam insipiens est ut haec Deo congruere arbitretur?
XI.
Nam illa virtutum miracula non propria perpetrasse
virtute, sed Deum per eum fecisse credendum,
sicut ipse ait: Pater in me manens, facit opera [(Joan. XIV, 10)]
.
Et iterum: Non potest a se Filius facere
quidquam [(Joan. V, 19)]
. Quia enim multum
Deo acceptus fuit, quidquid voluit orationibus impetravit.
Nam si mortuis reddita est vita, si caecis lumen,
si debilibus virtus, si leprosis munditia, si mare
ventique cesserunt, si alimentorum creatura multiplicati
fenoris sensit augmentum, non nisi haec
omnia orationis munere elicita esse noscuntur. Similique
modo perfecta quaedam prophetae in Dei nomine
perfecerunt. Verum quia hic in tantum se Deo dignum,
carioremque perseverando in mandatis ejus
exhibuit, ut ipse ait: Ego quae placita sunt ei facio
semper [(Joan. VIII, 29)]
, et ut Pater quoque ad eum
per angelum loquitur, dicens (sicut in Zacharia scriptum
est): Angelus, inquit, Domini stabat, et contestabatur
Jesum: Haec dicit Dominus Deus exercituum:
Si in viis meis ambulaveris, et custodiam meam custodieris,
tu quoque judicabis domum meam [(Zachar. III,
5)]
, et ut mortem pro mundi salute aequanimiter
tulit; ob hoc, inquam, quod se tantum ac talem exhibuit,
dedit illi Deus universorum potestatem, ac
Deum illum totius creaturae constituit, sicut Apostolus
docet, dicens: Humiliavit semetipsum usque ad
mortem, mortem autem crucis. Propter quod et Deus
illum exaltavit, et dedit illi nomen quod est super omne
nomen; ut in nomine Jesu omne genu flectatur, coelestium,
terrestrium et infernorum [(Phil. II, 8)]
. Unde et
ipse post passionem, quae ei tale contulit meritum,
Photinus certis, si valet, testimoniis adsit.
Photinus dixit: Ego Domino nostro Jesu Christo
initium tribuo, purumque hominem fuisse affirmo,
et per beatae vitae excellentissimum meritum, divinitatis
honorem fuisse adeptum. Quis enim femineo
portatus utero per partum egeritur? Quis puerperiae
cunas expertus, et lactei poculi alimento nutritus,
maternis gestatus est ulnis? Quis profectum accepit
aetatis? Quis universas corporeae fragilitatis conditiones
implevit, dum esuriem patitur, dum nequissimi
spiritus tentatione percellitur, dum lassitudine
fatigatur, dum in somnos resolvitur, dum comprehensus
nexibus alligatur, dum flagellis verberatur et
palmis, dum ludibriis insultantium agitatur, dum
crucis patibulo suspenditur, et mortis dispendia perpetitur:
quem humana conditio parentibus subdinit,
cujus fraterna utriusque sexus sunt 129 nomina designata,
qui de locorum cognitione fallitur, qui de
mali spiritus nomine sciscitatur, qui judicii diem se
ignorare fatetur, qui tribuendarum sedium potestatem
non se habere testatur, qui se in cruce derelictum
conqueritur, qui passionis formidine et mortis
terrore concutitur, propter quod et calicem a se
transferri precatur, et quam multa (quae commemorare
longum est) humanitati convenientia patitur:
quis tam insipiens est ut haec Deo congruere arbitretur?
XI.
Nam illa virtutum miracula non propria perpetrasse
virtute, sed Deum per eum fecisse credendum,
sicut ipse ait: Pater in me manens, facit opera [(Joan. XIV, 10)]
.
Et iterum: Non potest a se Filius facere
quidquam [(Joan. V, 19)]
. Quia enim multum
Deo acceptus fuit, quidquid voluit orationibus impetravit.
Nam si mortuis reddita est vita, si caecis lumen,
si debilibus virtus, si leprosis munditia, si mare
ventique cesserunt, si alimentorum creatura multiplicati
fenoris sensit augmentum, non nisi haec
omnia orationis munere elicita esse noscuntur. Similique
modo perfecta quaedam prophetae in Dei nomine
perfecerunt. Verum quia hic in tantum se Deo dignum,
carioremque perseverando in mandatis ejus
exhibuit, ut ipse ait: Ego quae placita sunt ei facio
semper [(Joan. VIII, 29)]
, et ut Pater quoque ad eum
per angelum loquitur, dicens (sicut in Zacharia scriptum
est): Angelus, inquit, Domini stabat, et contestabatur
Jesum: Haec dicit Dominus Deus exercituum:
Si in viis meis ambulaveris, et custodiam meam custodieris,
tu quoque judicabis domum meam [(Zachar. III,
5)]
, et ut mortem pro mundi salute aequanimiter
tulit; ob hoc, inquam, quod se tantum ac talem exhibuit,
dedit illi Deus universorum potestatem, ac
Deum illum totius creaturae constituit, sicut Apostolus
docet, dicens: Humiliavit semetipsum usque ad
mortem, mortem autem crucis. Propter quod et Deus
illum exaltavit, et dedit illi nomen quod est super omne
nomen; ut in nomine Jesu omne genu flectatur, coelestium,
terrestrium et infernorum [(Phil. II, 8)]
. Unde et
ipse post passionem, quae ei tale contulit meritum,