PL 88, col. 738
Vita S. Columbae (Adamnanus Hiiensis), J. P. Migne
accitis ad se binis de fratribus viris, quorum vocabula
Lugbeus et Silnanus, eisdem praecipiens dicit:
« Hinc ad Maleam transfretate insulam, et in Campulis
mari vicinis Ertum quaerite furacem, qui nocte
praeterita solus occulte de insula Coloso perveniens,
sub suo foeno tecta navicula inter arenarum cumulos
per diem se occultare conatur, ut noctu ad parvam
transnaviget insulam, ubi marini nostri juris vituli
generantur et generant, ut de illis furtim occisis edax
valde furax suam replens naviculam ad suum repedet
habitaculum. »
Qui haec audientes obsecuti emigrant, furemque
in locis a Sancto praesignatis absconsum reperiunt;
et ad Sanctum, sicuti illis praeceperat, perduxerunt.
Quo viso, Sanctus ad eum dicit: « Quare tu res alienas,
divinum transgressus mandatum saepe furaris?
Quando necesse habueris, ad nos veniens necessaria
accipies postulata. » Et haec dicens praecepit verveces
occidi, et pro furtis dari misero furaci, ne vacuus
ad sua remearet. Et post aliquantum tempus Sanctus
in spiritu praevidens vicinam furis mortem, ad
Baltheneum eo tempore praepositum, commorantem
in campo Lunge mittit, ut eidem furi quoddam pingue
pecus, et septem modias novissima mittat munera.
Quibus a Baltheneo, sicut Sanctus commendaverat,
transmissis, ea die inventus est morte subita
praeventus furax misellus, et in exsequiis ejus transmissa
expensa sunt xenia.
Alio tempore, Sanctus cum juxta stagnum Dei prope
ostium fluminis, quod Latine bos dicitur, die aliqua
cum fratribus sederet, quidam ad eos Scoticus
poeta devenit, qui cum post aliquam recessisset sermocinationem,
fratres ad Sanctum: « Cur, aiunt, a
nobis regrediente Coronano aliquod ex more suae artis
canticum non postulasti modulabiliter decantari? »
Quibus Sanctus: « Quare et vos nunc inutilia profertis
verba? Quomodo ab illo misero homuncione
postularem carmen laetitiae, qui nunc ab inimicis
trucidatus, usque ad finem ocius pervenit vitae? »
His a sancto dictis, et ecce ultra flumen aliquis clamitat
homo, dicens: « Ille poeta, qui a vobis nuper
sospes rediit, hora in hac ab inimicis in via interfectus
est. » Omnes tum, qui praesentes inerant, valde
mirati, se invicem intuentes obstupuere.
XXIII.
Alio itidem tempore, Sanctus in Jova conversans
insula, repente inter legendum summo cum ingenti
admiratione gemitu ingemuit moesto: quod videns
qui praesens inerat Lugbeus, coepit ab eo percontari
subiti causam moeroris. Cui Sanctus valde moestificatus
hanc dedit responsionem: « Duo quidam nunc
regii generis viri in Scotia mutuis inter se vulneribus
transfixi disperierunt, haud procul a monasterio,
quod dicitur Cellarois in provincia Magdaenorum.
Octava de hac peracta hebdomada, ultra fretum aliquis
clamitabit, qui haec de Hibernia veniens ita taliter
facta enarrabit; sed hoc, o filiole, quamdiu
vixero, nemini indices. » Octava proinde ultra fretum
clamatum est die.
Sanctus tum supra memoratum ad se Lugbeum
Lugbeus et Silnanus, eisdem praecipiens dicit:
« Hinc ad Maleam transfretate insulam, et in Campulis
mari vicinis Ertum quaerite furacem, qui nocte
praeterita solus occulte de insula Coloso perveniens,
sub suo foeno tecta navicula inter arenarum cumulos
per diem se occultare conatur, ut noctu ad parvam
transnaviget insulam, ubi marini nostri juris vituli
generantur et generant, ut de illis furtim occisis edax
valde furax suam replens naviculam ad suum repedet
habitaculum. »
Qui haec audientes obsecuti emigrant, furemque
in locis a Sancto praesignatis absconsum reperiunt;
et ad Sanctum, sicuti illis praeceperat, perduxerunt.
Quo viso, Sanctus ad eum dicit: « Quare tu res alienas,
divinum transgressus mandatum saepe furaris?
Quando necesse habueris, ad nos veniens necessaria
accipies postulata. » Et haec dicens praecepit verveces
occidi, et pro furtis dari misero furaci, ne vacuus
ad sua remearet. Et post aliquantum tempus Sanctus
in spiritu praevidens vicinam furis mortem, ad
Baltheneum eo tempore praepositum, commorantem
in campo Lunge mittit, ut eidem furi quoddam pingue
pecus, et septem modias novissima mittat munera.
Quibus a Baltheneo, sicut Sanctus commendaverat,
transmissis, ea die inventus est morte subita
praeventus furax misellus, et in exsequiis ejus transmissa
expensa sunt xenia.
Alio tempore, Sanctus cum juxta stagnum Dei prope
ostium fluminis, quod Latine bos dicitur, die aliqua
cum fratribus sederet, quidam ad eos Scoticus
poeta devenit, qui cum post aliquam recessisset sermocinationem,
fratres ad Sanctum: « Cur, aiunt, a
nobis regrediente Coronano aliquod ex more suae artis
canticum non postulasti modulabiliter decantari? »
Quibus Sanctus: « Quare et vos nunc inutilia profertis
verba? Quomodo ab illo misero homuncione
postularem carmen laetitiae, qui nunc ab inimicis
trucidatus, usque ad finem ocius pervenit vitae? »
His a sancto dictis, et ecce ultra flumen aliquis clamitat
homo, dicens: « Ille poeta, qui a vobis nuper
sospes rediit, hora in hac ab inimicis in via interfectus
est. » Omnes tum, qui praesentes inerant, valde
mirati, se invicem intuentes obstupuere.
XXIII.
Alio itidem tempore, Sanctus in Jova conversans
insula, repente inter legendum summo cum ingenti
admiratione gemitu ingemuit moesto: quod videns
qui praesens inerat Lugbeus, coepit ab eo percontari
subiti causam moeroris. Cui Sanctus valde moestificatus
hanc dedit responsionem: « Duo quidam nunc
regii generis viri in Scotia mutuis inter se vulneribus
transfixi disperierunt, haud procul a monasterio,
quod dicitur Cellarois in provincia Magdaenorum.
Octava de hac peracta hebdomada, ultra fretum aliquis
clamitabit, qui haec de Hibernia veniens ita taliter
facta enarrabit; sed hoc, o filiole, quamdiu
vixero, nemini indices. » Octava proinde ultra fretum
clamatum est die.
Sanctus tum supra memoratum ad se Lugbeum