PL 94, col. 22
Homiliae (Beda), J. P. Migne
pro peccatorum varietate dispergit. Fit autem, largiente
Domino, ut si beatae Mariae semper actus et
dicta recolamus, semper in nobis et observantia eastitatis
et virtutis opera perseverent. Nam et optimus ac
saluberrimus in sancta Ecclesia mos inolevit, ut
hymnus ipsius quotidie cum psalmodia vespertinae
laudis ab omnibus canatur, quatenus ex hoc animos
fidelium et frequentior dominicae incarnationis memoria
ad affectum devotionis accendat, et recogitata
saepius exempla genitricis illius in virtutum soliditate
confirment. Et hoc opportune ad vesperas fieri complacuit,
ut videlicet fatigata per diem et distenta diversis
cogitationibus mens nostra, incumbente tempore
quietis, ad unionem se suae considerationis
colligeret; jamque salubriter admonita quidquid superfluum
vel nocivum diurna negatione contraxisset,
totum hoc nocturnis precibus denuo ac lacrymis ex
tempore mundaret. Verum nos quia in longum
duximus sermonem, jam conversi ad Dominum clementiam
ipsius postulemus, ut et memoriam beatae
Mariae congruis veneremur officiis, et ad celebranda
dominicae nativitatis solemnia purioribus animis venire
mereamur, adjuvante ipso ad facienda opera
spiritualia, et ad percipienda dona coelestia desiderium
nostrum, qui pro nobis incarnari, atque inter
homines vivendi formam dare voluit unigenitum
suum Jesum Christum Dominum nostrum, cum quo
vivit et regnat Deus in unitate Spiritus sancti per
omnia saecula saeculorum. Amen.
HOMILIA III. DE ADVENTU DOMINI.
MARC. XIV. In illo tempore fuit Joannes in deserto
baptizans et praedicans baptismum poenitentiae in
remissionem peccatorum.
Adventum dominicae praedicationis Joannes praeveniens,
sicut ex lectione sancti Evangelii, fratres
charissimi, audistis, fuit in deserto baptizans et praedicans
baptismum poenitentiae in remissionem peccatorum.
Ubi solerter intuenda distinctio verborum qua
dicitur quia fuit baptizans et praedicans baptismum
poenitentiae in remissionem peccatorum. Baptizabat
namque ipse baptismo poenitentiae in confessionem et
emendationem peccatorum, et praedicabat baptismum
poenitentiae futurum in Christo in remissionem peccatorum:
in cujus solo baptismate peccatorum remissio
nobis donatur, Apostolo testante, qui ait: Unus Dominus, una fides, unum baptisma, unus Deus [(Eph. IV)]
.
Quod baptisma poenitentiae recte vocatur,
quia non ob aliud quis in fonte vitae baptizari desiderat
nisi quia poenitet se noxa primae praevaricationis
animae simul et corporis morte constringi. Quod
si quaerimus quare Joannes baptizaverit, cujus baptismate
peccata remitti nequiverunt; patet aperta
ratio, quia praecursionis suae servans officium, sicut
ante Dominum nasci, praedicare et mori; ita etiam
baptizare debebat: simul ne Domini dispensationem,
si primus ipse baptisma hominibus daret, Pharisaeorum
et scribarum carperet invidiosa contentio: sed
si interrogare voluissent in qua potestate baptizaret,
Domino, ut si beatae Mariae semper actus et
dicta recolamus, semper in nobis et observantia eastitatis
et virtutis opera perseverent. Nam et optimus ac
saluberrimus in sancta Ecclesia mos inolevit, ut
hymnus ipsius quotidie cum psalmodia vespertinae
laudis ab omnibus canatur, quatenus ex hoc animos
fidelium et frequentior dominicae incarnationis memoria
ad affectum devotionis accendat, et recogitata
saepius exempla genitricis illius in virtutum soliditate
confirment. Et hoc opportune ad vesperas fieri complacuit,
ut videlicet fatigata per diem et distenta diversis
cogitationibus mens nostra, incumbente tempore
quietis, ad unionem se suae considerationis
colligeret; jamque salubriter admonita quidquid superfluum
vel nocivum diurna negatione contraxisset,
totum hoc nocturnis precibus denuo ac lacrymis ex
tempore mundaret. Verum nos quia in longum
duximus sermonem, jam conversi ad Dominum clementiam
ipsius postulemus, ut et memoriam beatae
Mariae congruis veneremur officiis, et ad celebranda
dominicae nativitatis solemnia purioribus animis venire
mereamur, adjuvante ipso ad facienda opera
spiritualia, et ad percipienda dona coelestia desiderium
nostrum, qui pro nobis incarnari, atque inter
homines vivendi formam dare voluit unigenitum
suum Jesum Christum Dominum nostrum, cum quo
vivit et regnat Deus in unitate Spiritus sancti per
omnia saecula saeculorum. Amen.
HOMILIA III. DE ADVENTU DOMINI.
MARC. XIV. In illo tempore fuit Joannes in deserto
baptizans et praedicans baptismum poenitentiae in
remissionem peccatorum.
Adventum dominicae praedicationis Joannes praeveniens,
sicut ex lectione sancti Evangelii, fratres
charissimi, audistis, fuit in deserto baptizans et praedicans
baptismum poenitentiae in remissionem peccatorum.
Ubi solerter intuenda distinctio verborum qua
dicitur quia fuit baptizans et praedicans baptismum
poenitentiae in remissionem peccatorum. Baptizabat
namque ipse baptismo poenitentiae in confessionem et
emendationem peccatorum, et praedicabat baptismum
poenitentiae futurum in Christo in remissionem peccatorum:
in cujus solo baptismate peccatorum remissio
nobis donatur, Apostolo testante, qui ait: Unus Dominus, una fides, unum baptisma, unus Deus [(Eph. IV)]
.
Quod baptisma poenitentiae recte vocatur,
quia non ob aliud quis in fonte vitae baptizari desiderat
nisi quia poenitet se noxa primae praevaricationis
animae simul et corporis morte constringi. Quod
si quaerimus quare Joannes baptizaverit, cujus baptismate
peccata remitti nequiverunt; patet aperta
ratio, quia praecursionis suae servans officium, sicut
ante Dominum nasci, praedicare et mori; ita etiam
baptizare debebat: simul ne Domini dispensationem,
si primus ipse baptisma hominibus daret, Pharisaeorum
et scribarum carperet invidiosa contentio: sed
si interrogare voluissent in qua potestate baptizaret,