PL 94, col. 725
Vita V sanctorum abbatum (Beda), J. P. Migne
Petri et Pauli, viginti et octo annos solerti regimine
praefuit; et cuncta quae suus predecessor
egregia virtutum opera coepit, ipse non segnius perficere
curavit. Siquidem inter caetera monasterii necessaria
quae longo regendi tempore disponenda
comperit, etiam plura fecit oratoria; altaris et ecclesiae
vasa, vel vestimenta omnis generis ampliavit;
bibliothecam utriusque monasterii, quam Benedictus
abbas magna coepit instantia, ipse non minori geminavit
industria: ita ut tres pandectes novae
translationis, ad unum vetustae translationis quem
de Roma attulerat, ipse super adjungeret; quorum
unum senex Romam rediens secum inter alia pro
munere sumpsit, duos utrique monasterio reliquit:
dato quoque cosmographorum codice mirandi operis,
quem Romae Benedictus emerat, terram octo
familiarum juxta fluvium Fresca ab Aldfrido rege in
Scripturis doctissimo in possessionem monasterii
beati Pauli apostoli comparavit; quem comparandi
ordinem ipse, dum adhuc viveret, Benedictus cum
eodem rege Aldfrido taxaverat, sed priusquam complere
potuisset obiit. Verum pro hac terra postmodum,
Osredo regnante, Ceolfridus, addito pretio digno,
terram XX familiarum in loco qui incolarum lingua ad
villam Sambuce vocatur, quia haec vicinior eidem monasterio
videbatur, accepit. Missis Romam monachis
tempore [ Supp. beatae] recordationis Sergii papae,
privilegium ab eo pro tuitione sui monasterii instar
illius quod Agatho papa Benedicto dederat, accepit;
quod Britannias perlatum, et coram synodo patefactum,
praesentium episcoporum simul et magnifici regis
Aldfridi subscriptione confirmatum est, quomodo
etiam prius illud sui temporis regem et episcopos
in synodo publice confirmasse non latet. Temporibus
illius tradens se monasterio beati Petri apostoli,
quod regebat veteranus ac religiosus, et in omni
tam saeculari quam Scripturarum scientia eruditus
Christi famulus Witmer, terram decem familiarum
quam ab Aldfrido rege in possessionem acceperat in
loco villae quae Daldun nuncupatur, eidem monasterio
perpetuae possessionis jure donavit.
At ubi Ceolfridus post multam regularis observantiae
disciplinam quam sibi ipsi, pariter ac suus
Pater Benedictus, providus ex priorum auctoritate
contribuit; post incomparabilem orandi psallendique
solertiam, qua ipse quotidianus exerceri non
desiit; post mirabilem et coercendi improbos fervorem,
et modestiam consolandi infirmos; post insolitam
rectoribus et escae potusque parcitatem,
et habitus vilitatem; vidit se jam senior et plenus
dierum non ultra posse subditis ob impedimentum
supremae aetatis, debitam spiritualis exercitii vel
praefuit; et cuncta quae suus predecessor
egregia virtutum opera coepit, ipse non segnius perficere
curavit. Siquidem inter caetera monasterii necessaria
quae longo regendi tempore disponenda
comperit, etiam plura fecit oratoria; altaris et ecclesiae
vasa, vel vestimenta omnis generis ampliavit;
bibliothecam utriusque monasterii, quam Benedictus
abbas magna coepit instantia, ipse non minori geminavit
industria: ita ut tres pandectes novae
translationis, ad unum vetustae translationis quem
de Roma attulerat, ipse super adjungeret; quorum
unum senex Romam rediens secum inter alia pro
munere sumpsit, duos utrique monasterio reliquit:
dato quoque cosmographorum codice mirandi operis,
quem Romae Benedictus emerat, terram octo
familiarum juxta fluvium Fresca ab Aldfrido rege in
Scripturis doctissimo in possessionem monasterii
beati Pauli apostoli comparavit; quem comparandi
ordinem ipse, dum adhuc viveret, Benedictus cum
eodem rege Aldfrido taxaverat, sed priusquam complere
potuisset obiit. Verum pro hac terra postmodum,
Osredo regnante, Ceolfridus, addito pretio digno,
terram XX familiarum in loco qui incolarum lingua ad
villam Sambuce vocatur, quia haec vicinior eidem monasterio
videbatur, accepit. Missis Romam monachis
tempore [ Supp. beatae] recordationis Sergii papae,
privilegium ab eo pro tuitione sui monasterii instar
illius quod Agatho papa Benedicto dederat, accepit;
quod Britannias perlatum, et coram synodo patefactum,
praesentium episcoporum simul et magnifici regis
Aldfridi subscriptione confirmatum est, quomodo
etiam prius illud sui temporis regem et episcopos
in synodo publice confirmasse non latet. Temporibus
illius tradens se monasterio beati Petri apostoli,
quod regebat veteranus ac religiosus, et in omni
tam saeculari quam Scripturarum scientia eruditus
Christi famulus Witmer, terram decem familiarum
quam ab Aldfrido rege in possessionem acceperat in
loco villae quae Daldun nuncupatur, eidem monasterio
perpetuae possessionis jure donavit.
At ubi Ceolfridus post multam regularis observantiae
disciplinam quam sibi ipsi, pariter ac suus
Pater Benedictus, providus ex priorum auctoritate
contribuit; post incomparabilem orandi psallendique
solertiam, qua ipse quotidianus exerceri non
desiit; post mirabilem et coercendi improbos fervorem,
et modestiam consolandi infirmos; post insolitam
rectoribus et escae potusque parcitatem,
et habitus vilitatem; vidit se jam senior et plenus
dierum non ultra posse subditis ob impedimentum
supremae aetatis, debitam spiritualis exercitii vel