AAS 42 (1950), p. 29
Can. 107
§ 1. Msi partes aliter statuerint, arbitri rationem procedendi, libere
seligunt; simplex autem ipsa sit, et breves termini, naturali aequitate
servata, et legis processualis ratione habita.
§ 2. Arbitri quavis coercitiva carent potestate ; necessitate exigente,
adire debent tribunal competens ad causam cognoscendam ut de poenis
infligendis decernat.
§ 3. Praescripta can. 140, 265, § 3, 277, § 3 ad arbitrorum quoque
iudicium, quatenus fieri possit, applicanda sunt.
Can. 108
§ 1. Quaestiones incidentes quae forte exoriantur in iudicio arbitrali
ipsi arbitri decreto dirimant.
§ 2. Si autem quaestio praeiudicialis oriatur de qua compromitti
in arbitros, ad normam can. 99, nequeat, arbitri debent supendere processum,
donec de illa quaestione partes a iudice obtinuerint arbitrisque
significaverint sententiam quae transierit in rem iudicatam, vel, si
quaestio sit de statu personarum, sententiam quae exsecutioni mandari
possit.
§ 3. Arbitri provisiones de quibus in can. 189-198 decernere non possunt;
necessitate exigente, servetur praescriptum can. 107, § 2.
Can. 109
§ 1. Msi partes aliter statuerint, arbitri sententiam proferré debent
intra sex menses a die quo omnes munus acceptaverint.
§ 2. Terminus prorogari potest a partibus; his autem dissentientibus,
a tribunali de quo in can. 107, § 2, auditis partibus, dummodo prorogatio
necessaria sit, nec tamen ultra tres menses.
§ 3. Decursus termini suspenditur si qui arbiter subrogandus sit,
aut si casus eveniat de quo in can. 106, § 1, 108, § 2, 255, n. 1, 257 ; ipso
iure autem pars termini quae superest ad viginti dies prorogatur, si
sit minor.
§ 4. Si arbiter unicus, vel omnes subrogandi sint, terminus interrumpitur.
Can. 110
Arbitri sententiam ferre debent ad normam iuris.
Can. 111
§ 1. Arbitrorum sententia ad maiorem suffragiorum numerum fertur.
§ 2. Conscribi autem debet ad normam can. 396-398, quatenus res
patitur, et addita mentione compromissi quo arbitrorum potestas innititur.
§ 1. Msi partes aliter statuerint, arbitri rationem procedendi, libere
seligunt; simplex autem ipsa sit, et breves termini, naturali aequitate
servata, et legis processualis ratione habita.
§ 2. Arbitri quavis coercitiva carent potestate ; necessitate exigente,
adire debent tribunal competens ad causam cognoscendam ut de poenis
infligendis decernat.
§ 3. Praescripta can. 140, 265, § 3, 277, § 3 ad arbitrorum quoque
iudicium, quatenus fieri possit, applicanda sunt.
Can. 108
§ 1. Quaestiones incidentes quae forte exoriantur in iudicio arbitrali
ipsi arbitri decreto dirimant.
§ 2. Si autem quaestio praeiudicialis oriatur de qua compromitti
in arbitros, ad normam can. 99, nequeat, arbitri debent supendere processum,
donec de illa quaestione partes a iudice obtinuerint arbitrisque
significaverint sententiam quae transierit in rem iudicatam, vel, si
quaestio sit de statu personarum, sententiam quae exsecutioni mandari
possit.
§ 3. Arbitri provisiones de quibus in can. 189-198 decernere non possunt;
necessitate exigente, servetur praescriptum can. 107, § 2.
Can. 109
§ 1. Msi partes aliter statuerint, arbitri sententiam proferré debent
intra sex menses a die quo omnes munus acceptaverint.
§ 2. Terminus prorogari potest a partibus; his autem dissentientibus,
a tribunali de quo in can. 107, § 2, auditis partibus, dummodo prorogatio
necessaria sit, nec tamen ultra tres menses.
§ 3. Decursus termini suspenditur si qui arbiter subrogandus sit,
aut si casus eveniat de quo in can. 106, § 1, 108, § 2, 255, n. 1, 257 ; ipso
iure autem pars termini quae superest ad viginti dies prorogatur, si
sit minor.
§ 4. Si arbiter unicus, vel omnes subrogandi sint, terminus interrumpitur.
Can. 110
Arbitri sententiam ferre debent ad normam iuris.
Can. 111
§ 1. Arbitrorum sententia ad maiorem suffragiorum numerum fertur.
§ 2. Conscribi autem debet ad normam can. 396-398, quatenus res
patitur, et addita mentione compromissi quo arbitrorum potestas innititur.