PG 20, col. 173
In inglese: The Church History of Eusebius 2.16 · The Church History of Eusebius 2.17.1
Παβυλῶνι συνεκλεκτή, καὶ ἄάρκος ὁ υἱός μου. »
ssεεΑON I5.
τόν Χρστόνγ-νῶσν ἐκήρυξεν(Nic. B. EE.nn, 5).
Τοῦτον δὲ Μάρφον πρῶτόν φασιν ἐπὶ τῆς ἐίγύπτου
στειλάμενον (56)μτὸ Εὐηγέλιον δ δὴ καὶ συνεγράψα-
το, κηρύξαι, ἐκλησίος τε πρῶτον ἐπʼ αὐτῆς Ἀλε-
ξανδρείας συστήσαοία. Τοσαύτη δʼ ἄρα τῶν αὐτόθι
πεπιστευκότων πλτ1ὺς ἀνδρῶν τε καὶ γυναικῶν ἐκ
πρώτης ἐπιβολῆς υνέστη, διʼ ἀσκήσεως φιλοσοφω-
τάτης τε καὶ σφαροτάτης, ὡς καὶ γραφῆς αὐτῶν
ἀξιῶσαι τὰς διαυιβὰς καὶ τὰς συνηλύσεις, τάμτε
συμπόσια, καὶ πbαν τὴν ἄλλην τοῦ βίου ἀγωγὴν τὸν
Φλωνα.
sXREbA AAON I.
ἰα περὶ τῶ» κατʼ Aἴγυπτον ἀσκητῶν ὁ ὐλων
θσπρεῖ (Nic. B. EΕ. n. 16, 17).
Ὁν καὶ λότος ἔχει κατὰ Κλαύδιον ἐπὶ τῆς ώμης
εἰς ὀμιλίαν ἰλθεῖν Πέτρῳ, τοῖς ἐκεῖσε τότε κηρύτ-
τοντι. Καὶ οὐκ ἀπεικὸς ἂν εη τοῦτό γε, ἐπεὶ καὶ δ
φαμεν σύγγραμμα εἰς ὕστερον καὶ μετὰ χρόνους αὐτῷ
πεπονημέτον, σαφῶς τοὺς εἰς ἔτι νῦν καὶ εἰς ἡμᾶς
Musculus. Nos vero hæc verba a præcedentibus
omnino asjunximus: quod etiam Hieronymus ante
nosfecisse deprebenditur.
(55) ἡν πόλν τροπικώτερον θαδuλῶνα. Ro-
mam Petrus figurate Babylonem vocavit, vel ob
magnitudinem ac potentiam, vel propter impieta-
tem, eo quod dæmonum cultui dodita tunc esset
Roma perinde ac olim Babylon. Potest etiam alia
ratio hujas cognommis afferri, quod scilicet ut Ba-
hylonii Judæos in servitutem redegeraut, sic Ro-
mani unc Judæas ditioni suæ subjecissent. Sunt
qui ia dicta Petri Epistola, Babylonis nomine non
Romam, sed Babylonem ipsam quæ caput fuit Assy-
riorum, designari contendant. Verum hi omnium
veterum Patrum testimonio refelluntur. Certe qui
Petrum Babylone sedisse volunt, ostendant nohis
oportet successionem episcoporum, qui Babylonis
Ecclesiam post Petrum administrarunt. Proterant
igitur fastos Ecclesiæ illius, sicut nos successiones
episcoporum urhis Ronae qui post Petrum aposto-
Ium Romanæ Ecclesiæ præluerunt, exς lreuæo abis-
que proferimus. Quæ, malum, impudentia est,
id quidem quod nemo veterum dixit, temere affir-
mare; Petrum scilicet sedem fixisse Babylone : id
vero quod veteres omunes ecclesiastici scriptores
disertissime prodiderunt, adventum videlicet Petri
in urbem Romats, pertinaciter negare. Atqui nihil
in tota historia ecclesiastica llustrius, nihil certius
atque testatius, quam adventus Petri apostoli in
urbemm Romam. Nam præter Papiam et Clementem
Alexandrinum quorum testimonia hic affert Euse-
bius, idem scribit Dionysius Corinthiorum episco-
pus in epistola ad Soterem episcopum urbis Romæ,
Irenæus, Caius presbyter in Disputatione adversus
Proclum, Drigenes in tomo m Erρlanationum in Ge-
enm. Quorum ommum loca, id quod dixi alirman-
tium, sparsim in hoc opere citatu reperiet dibgens
lector.
(56) Μερκον ἐπὶ τῆς ἀἰγύπτου στειλάμενον.
Quuo auno Marcus in igyptum prufectus sit ad præ-
dicandum Evangelium, non satis constat inter an-
tiquos sciptores. Auctor Chronici Alexrandrini id
ssεεΑON I5.
τόν Χρστόνγ-νῶσν ἐκήρυξεν(Nic. B. EE.nn, 5).
Τοῦτον δὲ Μάρφον πρῶτόν φασιν ἐπὶ τῆς ἐίγύπτου
στειλάμενον (56)μτὸ Εὐηγέλιον δ δὴ καὶ συνεγράψα-
το, κηρύξαι, ἐκλησίος τε πρῶτον ἐπʼ αὐτῆς Ἀλε-
ξανδρείας συστήσαοία. Τοσαύτη δʼ ἄρα τῶν αὐτόθι
πεπιστευκότων πλτ1ὺς ἀνδρῶν τε καὶ γυναικῶν ἐκ
πρώτης ἐπιβολῆς υνέστη, διʼ ἀσκήσεως φιλοσοφω-
τάτης τε καὶ σφαροτάτης, ὡς καὶ γραφῆς αὐτῶν
ἀξιῶσαι τὰς διαυιβὰς καὶ τὰς συνηλύσεις, τάμτε
συμπόσια, καὶ πbαν τὴν ἄλλην τοῦ βίου ἀγωγὴν τὸν
Φλωνα.
sXREbA AAON I.
ἰα περὶ τῶ» κατʼ Aἴγυπτον ἀσκητῶν ὁ ὐλων
θσπρεῖ (Nic. B. EΕ. n. 16, 17).
Ὁν καὶ λότος ἔχει κατὰ Κλαύδιον ἐπὶ τῆς ώμης
εἰς ὀμιλίαν ἰλθεῖν Πέτρῳ, τοῖς ἐκεῖσε τότε κηρύτ-
τοντι. Καὶ οὐκ ἀπεικὸς ἂν εη τοῦτό γε, ἐπεὶ καὶ δ
φαμεν σύγγραμμα εἰς ὕστερον καὶ μετὰ χρόνους αὐτῷ
πεπονημέτον, σαφῶς τοὺς εἰς ἔτι νῦν καὶ εἰς ἡμᾶς
Musculus. Nos vero hæc verba a præcedentibus
omnino asjunximus: quod etiam Hieronymus ante
nosfecisse deprebenditur.
(55) ἡν πόλν τροπικώτερον θαδuλῶνα. Ro-
mam Petrus figurate Babylonem vocavit, vel ob
magnitudinem ac potentiam, vel propter impieta-
tem, eo quod dæmonum cultui dodita tunc esset
Roma perinde ac olim Babylon. Potest etiam alia
ratio hujas cognommis afferri, quod scilicet ut Ba-
hylonii Judæos in servitutem redegeraut, sic Ro-
mani unc Judæas ditioni suæ subjecissent. Sunt
qui ia dicta Petri Epistola, Babylonis nomine non
Romam, sed Babylonem ipsam quæ caput fuit Assy-
riorum, designari contendant. Verum hi omnium
veterum Patrum testimonio refelluntur. Certe qui
Petrum Babylone sedisse volunt, ostendant nohis
oportet successionem episcoporum, qui Babylonis
Ecclesiam post Petrum administrarunt. Proterant
igitur fastos Ecclesiæ illius, sicut nos successiones
episcoporum urhis Ronae qui post Petrum aposto-
Ium Romanæ Ecclesiæ præluerunt, exς lreuæo abis-
que proferimus. Quæ, malum, impudentia est,
id quidem quod nemo veterum dixit, temere affir-
mare; Petrum scilicet sedem fixisse Babylone : id
vero quod veteres omunes ecclesiastici scriptores
disertissime prodiderunt, adventum videlicet Petri
in urbem Romats, pertinaciter negare. Atqui nihil
in tota historia ecclesiastica llustrius, nihil certius
atque testatius, quam adventus Petri apostoli in
urbemm Romam. Nam præter Papiam et Clementem
Alexandrinum quorum testimonia hic affert Euse-
bius, idem scribit Dionysius Corinthiorum episco-
pus in epistola ad Soterem episcopum urbis Romæ,
Irenæus, Caius presbyter in Disputatione adversus
Proclum, Drigenes in tomo m Erρlanationum in Ge-
enm. Quorum ommum loca, id quod dixi alirman-
tium, sparsim in hoc opere citatu reperiet dibgens
lector.
(56) Μερκον ἐπὶ τῆς ἀἰγύπτου στειλάμενον.
Quuo auno Marcus in igyptum prufectus sit ad præ-
dicandum Evangelium, non satis constat inter an-
tiquos sciptores. Auctor Chronici Alexrandrini id