PG 20, col. 704
In inglese: The Church History of Eusebius 7.25
74
φοράν ἐστι τεκμήρασθαιτοῦ Εὐαγγελίου καὶ τῆς Ἐπι-
στολῆς πρὸς τὴν Ἀποκάλυψιν. Τὰ μὲν γὰρ οὐ μόνον
ἀπταίστως κατὰ τὴν Ἐλλήνων φωνὴν, ἀλλὰ καὶ λο-
γιώτατα ταῖς λέξεσι, τοῖς συλλογισμοῖς, ταῖς συντά-
ξεσι τῆς ἐρμηνείας γέγραπται. Πολλοῦ γε δεῖ βάρβα-
ρόν τινα φθόγγον, ἢ σολοικισμὸν, ἢ ὅλως ἰδιωτισμὸν
ἐν αὐτοῖς εὐρεθῆναι. Ἐκάτερον γὰρ εἶχεν, ὡς ἔοικε,
τὸν λόγον (9), ἀμφότερα αὐτῷ χαρισαμένου τοῦ Κυ-
ρίου, τόν τε τῆς γνώσεως, τόν τε τῆς φράσεως. Τούτῳ
δὲ Ἀποκάλυψιν μὲν ἐωρακέναι, καὶ γνῶσιν εἰληφέναι
καὶ προφητείαν, οὐκ ἀντερῶ, διάλεκτον μέντοι καὶ
γλῶσσανοὐκ ἀκριβῶς ἐλληνίζουσαν αὐτοῦ βλέπω, ἀλλʼ
ἰδιώμασι μὲν βαρβαρικοῖς χρώμενον, καί που καὶ σο-
λοικίζοντα. Ἀπερ οὐκ ἀναγκαῖον νῦν ἐκλέγειν·
οὐδὲ γὰρ ἐπισκώπτων, μή τις νομίσῃ, ταῦτα εἶ-
πον, ἀλλὰ μόνον τὴν ἀνομοιότητα διευθύνων τῶν
γραφῶν. »
Nm illa quidem non modo emendate quod ad Græ-
elegantia tum in verbis tum in argumentationibus
et in tota orationis compositione perscripta sunt. Τantum abest ut barbarismus aliquis aut solœci-
smus, aut denique idiotismus quispiam in illis deprehendatur. Utroque enim præditus erat evange-
listes, sermone nimirum ac scientia, cum hæc duo ipsi Dominus concessisset, scientiam simul et elo-
terdum solæcismis inquinatam. Quos quidem inpræsentiarum excerpere, haudquaquam necesse
RREΑΛAIον ςς.
Περὶ τῶν ἐπαστολῶν Διονυσίου (ic. H. E. τ, 2I).
Ἐππὶ ταύταις (10) τοῦ Διονυσίου φέρονται καὶ ἄλλαι
πλείους ἐπιστολαί· ὥσπερ αἱ κατὰ Σαβελλίου πρὸς
Ἀμμωνα τῆς κατὰ θερνίκην Ἐκκλησίας ἐπίσκοπον,
καὶ ἡ πρὸς Τελεσφόρον, καὶ ἡ πρὸς Εὐφράνορα· καὶ
πάλιν Ἀμμωνα καὶ Εὕπορον. Συντάττει δὲ περὶ τῆς
αὐτῆς ὑποθέσεως καὶ ἄλλα τέσσαρα συγγράμματα
(11), ὲ τῷ κατὰ ώμην ὀμωνύμῳ Διονυσίῳ προσφω-
νεῖ. Καὶ πλείους δὲ παρὰ ταύτας εἰσὶν αὐτοῦ παρʼ
nysii libros epistolari forma ac styylo conscriptos
fuisse testatur. Porro fragmentum ex lib. I Dio-
nysii Contra Sabellium, citat Eusebius in lib. I De
præparatione.
(11) Ἀλλα τέσσαρα συγγράμματα. Cum Diony-
sius Alexandrinus in epistolis quas contra Sabel-
lium scripserat, de Chriati divinitate non recte
sensisse videretur, quidam episcopi Pentopolitani
Romam profecti, coram Dionysio Romanæ urbis
episcopo eum accusarunt. Quos cum Dionysius Ro-
manus collecta in eam rem synodo audvisset, et
excerptas ex honysii Alexandrini epistolis senten-
tias examinasset, sctipsit ad Dionysium Alexandri-
num, ut fidem suam atque sententam super ea re
distinctius promeret. Quare Dionysius Alexandri-
nus quatuor ad Romanum scripsit epistolas, quis
inscripsit Ἐλέγχου καὶ ἀπολογίας, ut docet Atha-
nasius in libro fle sententia Diongsii Alexandrini,
ct in libro De sgnodo Arimini: ub fragmenta pro-
fert eorum librorum. Basilius quoque in libro De
Spiritu sancto ad Amphilochium, cap. ultimo, fra-
gmnnentum adducit ex epistola mt honysii Alexand.
ad Dionysium Romanum, ubi etiam testatur episto-,
lam illam inscriptam fuisse Περὶ ἐλέγχου καὶ ἀπο-
λογίας, id est, De relutatione adversariorum aσ
dejensione sua.
φοράν ἐστι τεκμήρασθαιτοῦ Εὐαγγελίου καὶ τῆς Ἐπι-
στολῆς πρὸς τὴν Ἀποκάλυψιν. Τὰ μὲν γὰρ οὐ μόνον
ἀπταίστως κατὰ τὴν Ἐλλήνων φωνὴν, ἀλλὰ καὶ λο-
γιώτατα ταῖς λέξεσι, τοῖς συλλογισμοῖς, ταῖς συντά-
ξεσι τῆς ἐρμηνείας γέγραπται. Πολλοῦ γε δεῖ βάρβα-
ρόν τινα φθόγγον, ἢ σολοικισμὸν, ἢ ὅλως ἰδιωτισμὸν
ἐν αὐτοῖς εὐρεθῆναι. Ἐκάτερον γὰρ εἶχεν, ὡς ἔοικε,
τὸν λόγον (9), ἀμφότερα αὐτῷ χαρισαμένου τοῦ Κυ-
ρίου, τόν τε τῆς γνώσεως, τόν τε τῆς φράσεως. Τούτῳ
δὲ Ἀποκάλυψιν μὲν ἐωρακέναι, καὶ γνῶσιν εἰληφέναι
καὶ προφητείαν, οὐκ ἀντερῶ, διάλεκτον μέντοι καὶ
γλῶσσανοὐκ ἀκριβῶς ἐλληνίζουσαν αὐτοῦ βλέπω, ἀλλʼ
ἰδιώμασι μὲν βαρβαρικοῖς χρώμενον, καί που καὶ σο-
λοικίζοντα. Ἀπερ οὐκ ἀναγκαῖον νῦν ἐκλέγειν·
οὐδὲ γὰρ ἐπισκώπτων, μή τις νομίσῃ, ταῦτα εἶ-
πον, ἀλλὰ μόνον τὴν ἀνομοιότητα διευθύνων τῶν
γραφῶν. »
Nm illa quidem non modo emendate quod ad Græ-
elegantia tum in verbis tum in argumentationibus
et in tota orationis compositione perscripta sunt. Τantum abest ut barbarismus aliquis aut solœci-
smus, aut denique idiotismus quispiam in illis deprehendatur. Utroque enim præditus erat evange-
listes, sermone nimirum ac scientia, cum hæc duo ipsi Dominus concessisset, scientiam simul et elo-
terdum solæcismis inquinatam. Quos quidem inpræsentiarum excerpere, haudquaquam necesse
RREΑΛAIον ςς.
Περὶ τῶν ἐπαστολῶν Διονυσίου (ic. H. E. τ, 2I).
Ἐππὶ ταύταις (10) τοῦ Διονυσίου φέρονται καὶ ἄλλαι
πλείους ἐπιστολαί· ὥσπερ αἱ κατὰ Σαβελλίου πρὸς
Ἀμμωνα τῆς κατὰ θερνίκην Ἐκκλησίας ἐπίσκοπον,
καὶ ἡ πρὸς Τελεσφόρον, καὶ ἡ πρὸς Εὐφράνορα· καὶ
πάλιν Ἀμμωνα καὶ Εὕπορον. Συντάττει δὲ περὶ τῆς
αὐτῆς ὑποθέσεως καὶ ἄλλα τέσσαρα συγγράμματα
(11), ὲ τῷ κατὰ ώμην ὀμωνύμῳ Διονυσίῳ προσφω-
νεῖ. Καὶ πλείους δὲ παρὰ ταύτας εἰσὶν αὐτοῦ παρʼ
nysii libros epistolari forma ac styylo conscriptos
fuisse testatur. Porro fragmentum ex lib. I Dio-
nysii Contra Sabellium, citat Eusebius in lib. I De
præparatione.
(11) Ἀλλα τέσσαρα συγγράμματα. Cum Diony-
sius Alexandrinus in epistolis quas contra Sabel-
lium scripserat, de Chriati divinitate non recte
sensisse videretur, quidam episcopi Pentopolitani
Romam profecti, coram Dionysio Romanæ urbis
episcopo eum accusarunt. Quos cum Dionysius Ro-
manus collecta in eam rem synodo audvisset, et
excerptas ex honysii Alexandrini epistolis senten-
tias examinasset, sctipsit ad Dionysium Alexandri-
num, ut fidem suam atque sententam super ea re
distinctius promeret. Quare Dionysius Alexandri-
nus quatuor ad Romanum scripsit epistolas, quis
inscripsit Ἐλέγχου καὶ ἀπολογίας, ut docet Atha-
nasius in libro fle sententia Diongsii Alexandrini,
ct in libro De sgnodo Arimini: ub fragmenta pro-
fert eorum librorum. Basilius quoque in libro De
Spiritu sancto ad Amphilochium, cap. ultimo, fra-
gmnnentum adducit ex epistola mt honysii Alexand.
ad Dionysium Romanum, ubi etiam testatur episto-,
lam illam inscriptam fuisse Περὶ ἐλέγχου καὶ ἀπο-
λογίας, id est, De relutatione adversariorum aσ
dejensione sua.