PG 26, col. 935
τὴν ὀσμὴν , αὐτὸς ἄλλην ἔλεγεν εἶναι τὴν δυσωδίαν ·
ἔτι δὲ αὐτοῦ λέγοντος, νεώτερός τις ἔχων δαίμονα, ὃς
προεισελθὼν ἐκρύπτετο ἐν τῷ πλοίῳ , εὐθὺς ἀνέκρα-
ξεν. Ἐπιτιμηθεὶς δὲ ὁ δαίμων ὲν τῷ ὀνόματι 105.1(0-
ρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἐξῆλθε · καὶ 6 μὲν ἄνθρω-
πος γέγονεν ὑγιής ο πάντες δὲ ἔγνωσαν, ὅτι τοῦ δαί-
μονος ἦν ἡ δυσωδία. Α
64. Kal. ἄλλος δέ τις τῶν ἐπιφανῶν ἦλθεν ἔχων δαί-
μονα πρὸς αὐτόν. Ἦν δὲ 6 δαίμων ἐκεῖνος (28) οὓτω
δεινὸς, ὡς τὸν ἐνεργούμενον μὴ γινώσκειν , εί πρὸς
’Λντώνιον ᾔει ⁸ ἀλλὰ καὶ τοῦ σώματος αὐτοῦ τὰ τε·
ριττὰ κατήσθιεν. Οἱ μὲν οὖν ἀγαγόντες αὐτὸν, παρ-
εκάλουν τὸν Ἀντώνιον εὔξασθαι ὑπὲρ αὐτοῦ’ 6 δὲ
Ἀντώνιος συμπαθὼν τῷ νεανίσκῳ, ηὔχετοο καὶ τὴν
νύκτα πᾶσαν συνηγρύπνησεν αὐτῷ. Κα)⁸ 6 μὲν νεα-
νίσκος, ἐξαίφνης ἐπελθὼν τῷ Ἀντωνίῳ περὶ τὴν
ἕω, ῶθησεν αὐτόν· τῶν δὲ σὺν ἐκείνῳ ἐλθόντων ἀγανα-
κτούντων, ἔφη 6 Ἀντώνιος · Μὴ χαλεπαίνετε τῷ νεανίιι
σκῳ ὀὐ γὰρ αὑτός ἐστιν, ἀλλ’ 6 ἐν αὐτῷ δαίμων ο ἐπι-
τιμηθεὶς δὲ, καὶ κελευσθεὶς ἐλαθῆναι εἰς ἀνύδρους τό-
πους, ἐμάνη, καὶ τοῦτο πεποίηκε. Δοξάζετε οὖν τὸν
Κύριον ο τὸ γὰρ οὕτως αὑτὸν ὁρμῆσαι κατ’ ἐμοῦ ση-
μεῖον ὑμῖν γέγονε τῆς τοῦ δαίμονος ἐξόδου. Ταῦτα τοῦ
Ἀντωνίου εἰπόντος, εὐθὺς 6 νεανίσκος γέγονεν ὑγιής ο
-καὶ λοιπὸν σωφρονήσας, ἔγνω, ὅπου τε ἦν , καὶ κατ-
ησπάζετο τὸν γέροντα εὐχαριστῶν τῷ Θεῷ.
65. Πολλά τε ἄλλα τοιαῦτα συμφώνως καὶ ὁμαλῶς
εἰρήκασι περὶ αὐτοῦ πλεῖστοι τῶν μοναχῶν δι’ αὐτοῦ
γεγενῆσθαι. Οὐκ ἐτι δὲ ταῦτα θαυμαστὰ τοσοῦτον, ὅσον
τὰ ἄλλα θαυμασιώτερα μᾶλλον φαίνεται. Μέλλων γὰρ
ἐσθίειν ποτὲ, καὶ ἀναστὰς εὔξασθαι περὶ τὴν ἐννάτην
-ῶραν , ᾔσθετο ἑαυτὸν ἁρπαγέντα τῇ διανοίᾳ· καὶ¹ , τὸ
παράδοξον, ἑστὼς ἔϐλεπεν ἑαυτὸν ὥσπερ ἔξωθεν ἐαυ-
ποῦ γινόμενον , καὶ ὡς εἰς τὸν ἀέρα ὁδηγού μενον ὑπό
’τινων- εἷτα πικροὺς καὶ δεινούς τινας ἑστῶτας ἐν τῷ
65. Quodam autem tempore cum exisset ad exteriora monasteria, et rogatus esset_a fratribus ut in
navi quadam cum monachis proficiscentibus oraret, ascendit, et solus ex omnibus odorem sensitnteter-
rituum. Asserebant cuncti piscium salsorum et taricborum in'navi positorum hunc esse fetorem_(39). At
ille alterius rei fetorem se sentire affirmavit. Adhuc loquente illo, adolescens quidam possessus a_ daemone,
qui praecedens juxta carinam se _navis absconderat, repente exclamavit. Quo statim per Antonium iu
nomine Domini'nostri Jesu Christi curato, intellexere universi diaboli illum fuisse fetorem.
64. Alius quoque ad eum vir, inter suos’nobilis, daemoniosus adducitur, tanta oppressus insania, utnon
sciret se esse apud Antonium , necnon et corporis sui superflua comederet. Quamobrem _rogatu_s_ senex ab
his qui eum adduxerunt, ut pro Aillo_Do_minu_'m oraret, in tantum juvenis miseriae condoluit, ut tota nocte
pervigilans cum eo, adversus-patientis insaniam laboraret. Sed cum jam lucesceret, et obsessus, impetu
inAu'tonium facto, vehementer eum impulisset; _irasci_ccepe_run_t, qui eum adduxerunt, cur s_e_ni fecisset
injuriam. QuibusAAntonius ait :ANolite alienam culpam juveiti_misero ascribere :_ furor iste-obsidentis est ,
ιιόιι obsessi : idcirco autem in hanc proruit dolens hostis audaciam, quia pommus ad aridam regionem
ire eum jussit, et expulsi Satanae indicium iste adversum» me impetus fuit. Nulla post verba mora , adole-
acetis rlecepto sensru [et gratias agens Deo , et locum ubi esset agnovit , et toto Antonium complexans
eoscu tatus est a ectu.
deoscultatus est affectu.
65. lnnumera et alia istiusmodi signa sunt, quae monachorum concordi saepe relatione cegnoviinns.
verum non tantum_his adhibendus θεῖ stupor: quia'muito plus, quaesequuutur,‘ conditionem .nostrzefra:
gilitatis excedunt. Hora circiter nona, cum' ante cibum orare coepisset , raptum se sensit in spiritu , et ab
(28) In editis post, ὁ δαίμων, legitur ἐκεῖ·
:. quae vox deest in quibusdam manuscrintis.
νος. qua vox deest'iu quibusdam manuscriptis.
ἔτι δὲ αὐτοῦ λέγοντος, νεώτερός τις ἔχων δαίμονα, ὃς
προεισελθὼν ἐκρύπτετο ἐν τῷ πλοίῳ , εὐθὺς ἀνέκρα-
ξεν. Ἐπιτιμηθεὶς δὲ ὁ δαίμων ὲν τῷ ὀνόματι 105.1(0-
ρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἐξῆλθε · καὶ 6 μὲν ἄνθρω-
πος γέγονεν ὑγιής ο πάντες δὲ ἔγνωσαν, ὅτι τοῦ δαί-
μονος ἦν ἡ δυσωδία. Α
64. Kal. ἄλλος δέ τις τῶν ἐπιφανῶν ἦλθεν ἔχων δαί-
μονα πρὸς αὐτόν. Ἦν δὲ 6 δαίμων ἐκεῖνος (28) οὓτω
δεινὸς, ὡς τὸν ἐνεργούμενον μὴ γινώσκειν , εί πρὸς
’Λντώνιον ᾔει ⁸ ἀλλὰ καὶ τοῦ σώματος αὐτοῦ τὰ τε·
ριττὰ κατήσθιεν. Οἱ μὲν οὖν ἀγαγόντες αὐτὸν, παρ-
εκάλουν τὸν Ἀντώνιον εὔξασθαι ὑπὲρ αὐτοῦ’ 6 δὲ
Ἀντώνιος συμπαθὼν τῷ νεανίσκῳ, ηὔχετοο καὶ τὴν
νύκτα πᾶσαν συνηγρύπνησεν αὐτῷ. Κα)⁸ 6 μὲν νεα-
νίσκος, ἐξαίφνης ἐπελθὼν τῷ Ἀντωνίῳ περὶ τὴν
ἕω, ῶθησεν αὐτόν· τῶν δὲ σὺν ἐκείνῳ ἐλθόντων ἀγανα-
κτούντων, ἔφη 6 Ἀντώνιος · Μὴ χαλεπαίνετε τῷ νεανίιι
σκῳ ὀὐ γὰρ αὑτός ἐστιν, ἀλλ’ 6 ἐν αὐτῷ δαίμων ο ἐπι-
τιμηθεὶς δὲ, καὶ κελευσθεὶς ἐλαθῆναι εἰς ἀνύδρους τό-
πους, ἐμάνη, καὶ τοῦτο πεποίηκε. Δοξάζετε οὖν τὸν
Κύριον ο τὸ γὰρ οὕτως αὑτὸν ὁρμῆσαι κατ’ ἐμοῦ ση-
μεῖον ὑμῖν γέγονε τῆς τοῦ δαίμονος ἐξόδου. Ταῦτα τοῦ
Ἀντωνίου εἰπόντος, εὐθὺς 6 νεανίσκος γέγονεν ὑγιής ο
-καὶ λοιπὸν σωφρονήσας, ἔγνω, ὅπου τε ἦν , καὶ κατ-
ησπάζετο τὸν γέροντα εὐχαριστῶν τῷ Θεῷ.
65. Πολλά τε ἄλλα τοιαῦτα συμφώνως καὶ ὁμαλῶς
εἰρήκασι περὶ αὐτοῦ πλεῖστοι τῶν μοναχῶν δι’ αὐτοῦ
γεγενῆσθαι. Οὐκ ἐτι δὲ ταῦτα θαυμαστὰ τοσοῦτον, ὅσον
τὰ ἄλλα θαυμασιώτερα μᾶλλον φαίνεται. Μέλλων γὰρ
ἐσθίειν ποτὲ, καὶ ἀναστὰς εὔξασθαι περὶ τὴν ἐννάτην
-ῶραν , ᾔσθετο ἑαυτὸν ἁρπαγέντα τῇ διανοίᾳ· καὶ¹ , τὸ
παράδοξον, ἑστὼς ἔϐλεπεν ἑαυτὸν ὥσπερ ἔξωθεν ἐαυ-
ποῦ γινόμενον , καὶ ὡς εἰς τὸν ἀέρα ὁδηγού μενον ὑπό
’τινων- εἷτα πικροὺς καὶ δεινούς τινας ἑστῶτας ἐν τῷ
65. Quodam autem tempore cum exisset ad exteriora monasteria, et rogatus esset_a fratribus ut in
navi quadam cum monachis proficiscentibus oraret, ascendit, et solus ex omnibus odorem sensitnteter-
rituum. Asserebant cuncti piscium salsorum et taricborum in'navi positorum hunc esse fetorem_(39). At
ille alterius rei fetorem se sentire affirmavit. Adhuc loquente illo, adolescens quidam possessus a_ daemone,
qui praecedens juxta carinam se _navis absconderat, repente exclamavit. Quo statim per Antonium iu
nomine Domini'nostri Jesu Christi curato, intellexere universi diaboli illum fuisse fetorem.
64. Alius quoque ad eum vir, inter suos’nobilis, daemoniosus adducitur, tanta oppressus insania, utnon
sciret se esse apud Antonium , necnon et corporis sui superflua comederet. Quamobrem _rogatu_s_ senex ab
his qui eum adduxerunt, ut pro Aillo_Do_minu_'m oraret, in tantum juvenis miseriae condoluit, ut tota nocte
pervigilans cum eo, adversus-patientis insaniam laboraret. Sed cum jam lucesceret, et obsessus, impetu
inAu'tonium facto, vehementer eum impulisset; _irasci_ccepe_run_t, qui eum adduxerunt, cur s_e_ni fecisset
injuriam. QuibusAAntonius ait :ANolite alienam culpam juveiti_misero ascribere :_ furor iste-obsidentis est ,
ιιόιι obsessi : idcirco autem in hanc proruit dolens hostis audaciam, quia pommus ad aridam regionem
ire eum jussit, et expulsi Satanae indicium iste adversum» me impetus fuit. Nulla post verba mora , adole-
acetis rlecepto sensru [et gratias agens Deo , et locum ubi esset agnovit , et toto Antonium complexans
eoscu tatus est a ectu.
deoscultatus est affectu.
65. lnnumera et alia istiusmodi signa sunt, quae monachorum concordi saepe relatione cegnoviinns.
verum non tantum_his adhibendus θεῖ stupor: quia'muito plus, quaesequuutur,‘ conditionem .nostrzefra:
gilitatis excedunt. Hora circiter nona, cum' ante cibum orare coepisset , raptum se sensit in spiritu , et ab
(28) In editis post, ὁ δαίμων, legitur ἐκεῖ·
:. quae vox deest in quibusdam manuscrintis.
νος. qua vox deest'iu quibusdam manuscriptis.