PG 33, col. 1040
θνητὸν τοῦτο ἐνδύσασθαι ἀθανασίαν. Τὸ γὰρ
σῶμα τοῦτο ἐγείρεται, οὐ τοιοῦτον μένον ἀσθενὲς,
ἀλλ’ αὐτὸ τοῦτο ἐγείρεται· ἐνδυσάμενον δὲ τὴν ἀφθαρο
σίαν μεταποιεῖται, ὥσπερ σίδηρος πυρὶ προσομιλή-
σας γίνεται πῦρ, μᾶλλον δὲ ὡς οἶδεν ὁ ἀνιστῶν Κύο
ριος. Ἐγείρεται μὲν οὖν τοῦτο τὸ σῶμα· ἀλλ’ οὖ
μένει τοιοῦτον, ἀλλὰ μένει αἰώνιον. Οὐκέτι τροφῶν
τοιούτων χρείαν ἔχει πρὸς ζωὴν, οὐδὲ κλιμάκων πρὸς
ἀνάϐασιν· γίνεται γὰρ πνευματικὸν, θαυμάσιόν τι,
καί οἷον εἰπεῖν (2) κατ’ ἀξίαν οὐκ ἔχομεν. Τότε οἱ
δίκαιοι, φησὶ, λάμψουσιν ὡς ὁ ἥλιος καὶ ἡ σε·
λήνη, καὶ ὡς ἡ λαμπρότης τοῦ στερεώματος.
Καὶ προειδώς τήν τῶν ἀνθρώπων ἀπιστίαν ὁΘεὸς,
σκώληξι μικροτάτοις ἐν τῷ θέρει φωτοειδεῖς δέδω-
κεν αὐγὰς λάμπειν ἐκ τοῦ σώματος, ’ἶν’ ἐκ τῶν
φαινομένων πιστευθῇ τὸ προσδοκώμενον. Ὀ γὰρ
τὸ μέρος παρασχὼν, δύναται καὶ τὸ ὅλον παρασχεῖν·
καὶ ὁ σκώληκα φῶς ἐκλάμπειν ποιήσας, πολλῷ
μᾶλλον φωτοποιήσει δίκαιον ἄνθρωπον.
ΙΘ“. Ἐγειρόμεθα (3) τοίνυν, αἰώνια μὲν πάντες
ἔχοντες τὰ σώματα, οὗ πάντες δὶ ὃμοια. Ἀλλ’ εἰ
μὲν τίς ἐστι δίκαιος, λαμϐάνει σῶμα ἐπουράνιον, ’ἱνα
δύνηται μετὰ ἀγγέλων ἀναστρέφειν ἐπαξίως. Εἰ δέ
τις ἁμαρτωλός ἐστι, λαμϐάνει σῶμα αἰώνιον, ὑπο·-
μονητικὸν τιμωρίας ἁμαρτιῶν, ἳνα ὲν πυρὶ αἷωνίως
καιόμενος (4) μηδέποτε ἀναλωθῇ. Καὶ δικαίως ἀμφο-
τέροις τοῖς τάγμασιν ὁ Θεὸς παρέχει τοῦτο· ούδὶν
γὰρ ἡμῖν χωρὶς σώματός τι πέπρακται. Βλασφη-
μοῦμεν διὰ στόματος, προσευχόμεθα διὰ στόμα-
τος (5)· πορνεύομεν διὰ σώματος, ὰγνεύομεν διὰ
σώματος· ἀρπάζομεν διὰ χειρὸς, ἐλεημοσύνας δίδο-
μεν διὰ χειρός· καὶ τὰ λοιπὰ ὁμοίως. Ἐπειδη τοίνυν
εἰς πάντα ὑπηρετήσατο τὸ σῶμα, καὶ ἐν τοῖς μέλλουσι
συναπολαύει τῶν γενομένων.
n. ιιι, 3. ⁴⁶ Vid. cat. 4, n. 30.
Danielis xn,3, in unum confundit, ac de suo ad-
miscet. καὶ ἡ σελήνη.
(3) Ἐγειρόμεθαε etc. Haac sententia usque ad
βλασφημοῦμέν excl. citatur ab Antonio Melissa sub
μΑασ ημουμεν exci. cnatur an amomo menssa sub
Cyrilii nomine sine urbis _t_i_tulo, lib. ι, serm. 20.,
et lib. II, serm. 95, pag. 157.
(4) Ἐν, πυρὶ. uicus—lim} (καιόμενος. _ Pro _aigovt¢p
κείμενος ᾔθεοι-ἱροὶ, ut est in cod. Coisl. Codices
Roe, Cas_aub., Ottob. et Grod. habent, αἶωνίιυς ιν
πυρὶ καιόμενος, quod idem est. Melissa laudatus,
ἐν ’πυρί αίωνίῳγκαῖὄμενος.
(ὅχηροσευχὸμεθα διὰ στόματος. Eam plirasim,
quae ineditis post aopvet’iopév scripta exs—tat, ante
osuimus ex codd. 'Ottob. duobus, Coisl., Roe,
asaub., Grod. et Morel. ut servaretur antithesis
quam instituit Cyrillus inter bonas et malas actio-
nes, qua; ab uno corporis membro proficiscuntur.
Loco διὰ ξώματος, quod prius hic legebatur, iisdem
codd. suflragantibus, στόματος scripsimus. Paulo
coaa. suuraganunus, στοματος scripSimus. Paulo
infra, exco d. Roe et Casaub. δίδομεν posuimus
loco διδοῦμεν.
σῶμα τοῦτο ἐγείρεται, οὐ τοιοῦτον μένον ἀσθενὲς,
ἀλλ’ αὐτὸ τοῦτο ἐγείρεται· ἐνδυσάμενον δὲ τὴν ἀφθαρο
σίαν μεταποιεῖται, ὥσπερ σίδηρος πυρὶ προσομιλή-
σας γίνεται πῦρ, μᾶλλον δὲ ὡς οἶδεν ὁ ἀνιστῶν Κύο
ριος. Ἐγείρεται μὲν οὖν τοῦτο τὸ σῶμα· ἀλλ’ οὖ
μένει τοιοῦτον, ἀλλὰ μένει αἰώνιον. Οὐκέτι τροφῶν
τοιούτων χρείαν ἔχει πρὸς ζωὴν, οὐδὲ κλιμάκων πρὸς
ἀνάϐασιν· γίνεται γὰρ πνευματικὸν, θαυμάσιόν τι,
καί οἷον εἰπεῖν (2) κατ’ ἀξίαν οὐκ ἔχομεν. Τότε οἱ
δίκαιοι, φησὶ, λάμψουσιν ὡς ὁ ἥλιος καὶ ἡ σε·
λήνη, καὶ ὡς ἡ λαμπρότης τοῦ στερεώματος.
Καὶ προειδώς τήν τῶν ἀνθρώπων ἀπιστίαν ὁΘεὸς,
σκώληξι μικροτάτοις ἐν τῷ θέρει φωτοειδεῖς δέδω-
κεν αὐγὰς λάμπειν ἐκ τοῦ σώματος, ’ἶν’ ἐκ τῶν
φαινομένων πιστευθῇ τὸ προσδοκώμενον. Ὀ γὰρ
τὸ μέρος παρασχὼν, δύναται καὶ τὸ ὅλον παρασχεῖν·
καὶ ὁ σκώληκα φῶς ἐκλάμπειν ποιήσας, πολλῷ
μᾶλλον φωτοποιήσει δίκαιον ἄνθρωπον.
ΙΘ“. Ἐγειρόμεθα (3) τοίνυν, αἰώνια μὲν πάντες
ἔχοντες τὰ σώματα, οὗ πάντες δὶ ὃμοια. Ἀλλ’ εἰ
μὲν τίς ἐστι δίκαιος, λαμϐάνει σῶμα ἐπουράνιον, ’ἱνα
δύνηται μετὰ ἀγγέλων ἀναστρέφειν ἐπαξίως. Εἰ δέ
τις ἁμαρτωλός ἐστι, λαμϐάνει σῶμα αἰώνιον, ὑπο·-
μονητικὸν τιμωρίας ἁμαρτιῶν, ἳνα ὲν πυρὶ αἷωνίως
καιόμενος (4) μηδέποτε ἀναλωθῇ. Καὶ δικαίως ἀμφο-
τέροις τοῖς τάγμασιν ὁ Θεὸς παρέχει τοῦτο· ούδὶν
γὰρ ἡμῖν χωρὶς σώματός τι πέπρακται. Βλασφη-
μοῦμεν διὰ στόματος, προσευχόμεθα διὰ στόμα-
τος (5)· πορνεύομεν διὰ σώματος, ὰγνεύομεν διὰ
σώματος· ἀρπάζομεν διὰ χειρὸς, ἐλεημοσύνας δίδο-
μεν διὰ χειρός· καὶ τὰ λοιπὰ ὁμοίως. Ἐπειδη τοίνυν
εἰς πάντα ὑπηρετήσατο τὸ σῶμα, καὶ ἐν τοῖς μέλλουσι
συναπολαύει τῶν γενομένων.
n. ιιι, 3. ⁴⁶ Vid. cat. 4, n. 30.
Danielis xn,3, in unum confundit, ac de suo ad-
miscet. καὶ ἡ σελήνη.
(3) Ἐγειρόμεθαε etc. Haac sententia usque ad
βλασφημοῦμέν excl. citatur ab Antonio Melissa sub
μΑασ ημουμεν exci. cnatur an amomo menssa sub
Cyrilii nomine sine urbis _t_i_tulo, lib. ι, serm. 20.,
et lib. II, serm. 95, pag. 157.
(4) Ἐν, πυρὶ. uicus—lim} (καιόμενος. _ Pro _aigovt¢p
κείμενος ᾔθεοι-ἱροὶ, ut est in cod. Coisl. Codices
Roe, Cas_aub., Ottob. et Grod. habent, αἶωνίιυς ιν
πυρὶ καιόμενος, quod idem est. Melissa laudatus,
ἐν ’πυρί αίωνίῳγκαῖὄμενος.
(ὅχηροσευχὸμεθα διὰ στόματος. Eam plirasim,
quae ineditis post aopvet’iopév scripta exs—tat, ante
osuimus ex codd. 'Ottob. duobus, Coisl., Roe,
asaub., Grod. et Morel. ut servaretur antithesis
quam instituit Cyrillus inter bonas et malas actio-
nes, qua; ab uno corporis membro proficiscuntur.
Loco διὰ ξώματος, quod prius hic legebatur, iisdem
codd. suflragantibus, στόματος scripsimus. Paulo
coaa. suuraganunus, στοματος scripSimus. Paulo
infra, exco d. Roe et Casaub. δίδομεν posuimus
loco διδοῦμεν.