PG 45, col. 9
valde remota ab ea quae de Deo habetur existima-
tione. Nihil enim absurdi, ct quod non cohaereat,
c0nsideratur ex iis quae sunt in divina natura: ne-
cesse est omnino fateri tantam esse vim Verbi,
quantum est etiam propositum, ne quaedam mistio
et concursus quidam contrariorum consideretur iu eo
quod est simplex, dum potentia et impotentia con-
siderantur in eodem proposito, si quidem aliquid
quidem possit, ad aliquid vero sit impotens. Cum
omnia autem possit Verbi electio, eam ad nihil
mali habere propensionem, ad vitium enim pro-
pensio est aliena ιι divina natura, sed quidquid est
bonum hoc etiam velle. Volentem autent omnino
etiam posse. Potentem autem non esse ejusmodi,
ut non operetur, set] onme boni propositum dedu-
cit ad operationem. Bonum autem est mundus, et
qua: in eo sunt omnia sapienter et artificiose con-
siderata. Sunt enim omnia opera Verbi viventis
quidem et consistentis, quia cst Verbum Dei, libere
autem eligentis, quia vivit, potentis autem quid-
quid elegerit, quod bonum est autem et sapiens
omnino eligentis, et si quid prmstantioris est si-
gnificationis. Quoniam ergo aliquod bonum constat
esse mundum, ostensum est autem per ea qua: di-
cta sunt mundum esse opus Verbi. quod bonum,
et eligit, et potest , hoc autem Verbum est aliud
ab eo cujus est Verbum. Nam hoc quoque est ali-
quo modo cx iis qua dicuntur relata ad aliquid,
quandoquidem oportet omnino cum Verbo etiam
Verbi Patrem subaudiri. Non esset enim Verbum,
si non esset Verbum alicujus. Si ergo per signiti-
cationis habitudinem et relationem discernit au-
ditorum cogitatio et ipsum Verbum, et id ex quo
exsistit. nihil est nobis utique periculi, ne Verbi
mysterium, cum Graacorum pugnans opinionibus,
conveniat cum iis qui favent partibus Iudaeorum,
sed ex mque effugiet utrorumque absurditatem, ut
qui et vivens Verbum Dei fateatur, operansque et
elficiens, quod non admittit Judarus : et non dif-
t'erre secundum naturam ipsum Verbum, et id
ex quo exsistit. Quomodo enim in nobis verbun
seu rationem ex mente esse dicimus; neque omni-
no ipsum idem esse quod mentem, nec omnino
alterum; nam ex illo quidem esse, est aliquid
aliud, et non illud; quod autem ipsam mentem in
apertum proferat, non utique existimari possit esse
aliud ab illo, sed cum sit unum natura, subjecto
est aliud: ita etiam Dei Verbum, eo quidem quod
per se consistit, distinctum est ac divisum ab illo ex quo habet quod consistit; eo autem quod in
seipso illa ostendit qua; cernuntur in Deo, idem est secundum naturam quod ille qui invenitur per
eadem signa et imlieia quibus cognoscitur. Sive enim bonitas, sive potentia, sive sapientia, sive esse
sempiternum, sive iu eum non cadere vitium, mortem et interitum, sive esse omnino perfectum,
sive quid aliud ejusmodi sit signum quo comprehenditur Pater, per eadem signa invenies Verbum
quoque quod ex illo consistit.
tione. Nihil enim absurdi, ct quod non cohaereat,
c0nsideratur ex iis quae sunt in divina natura: ne-
cesse est omnino fateri tantam esse vim Verbi,
quantum est etiam propositum, ne quaedam mistio
et concursus quidam contrariorum consideretur iu eo
quod est simplex, dum potentia et impotentia con-
siderantur in eodem proposito, si quidem aliquid
quidem possit, ad aliquid vero sit impotens. Cum
omnia autem possit Verbi electio, eam ad nihil
mali habere propensionem, ad vitium enim pro-
pensio est aliena ιι divina natura, sed quidquid est
bonum hoc etiam velle. Volentem autent omnino
etiam posse. Potentem autem non esse ejusmodi,
ut non operetur, set] onme boni propositum dedu-
cit ad operationem. Bonum autem est mundus, et
qua: in eo sunt omnia sapienter et artificiose con-
siderata. Sunt enim omnia opera Verbi viventis
quidem et consistentis, quia cst Verbum Dei, libere
autem eligentis, quia vivit, potentis autem quid-
quid elegerit, quod bonum est autem et sapiens
omnino eligentis, et si quid prmstantioris est si-
gnificationis. Quoniam ergo aliquod bonum constat
esse mundum, ostensum est autem per ea qua: di-
cta sunt mundum esse opus Verbi. quod bonum,
et eligit, et potest , hoc autem Verbum est aliud
ab eo cujus est Verbum. Nam hoc quoque est ali-
quo modo cx iis qua dicuntur relata ad aliquid,
quandoquidem oportet omnino cum Verbo etiam
Verbi Patrem subaudiri. Non esset enim Verbum,
si non esset Verbum alicujus. Si ergo per signiti-
cationis habitudinem et relationem discernit au-
ditorum cogitatio et ipsum Verbum, et id ex quo
exsistit. nihil est nobis utique periculi, ne Verbi
mysterium, cum Graacorum pugnans opinionibus,
conveniat cum iis qui favent partibus Iudaeorum,
sed ex mque effugiet utrorumque absurditatem, ut
qui et vivens Verbum Dei fateatur, operansque et
elficiens, quod non admittit Judarus : et non dif-
t'erre secundum naturam ipsum Verbum, et id
ex quo exsistit. Quomodo enim in nobis verbun
seu rationem ex mente esse dicimus; neque omni-
no ipsum idem esse quod mentem, nec omnino
alterum; nam ex illo quidem esse, est aliquid
aliud, et non illud; quod autem ipsam mentem in
apertum proferat, non utique existimari possit esse
aliud ab illo, sed cum sit unum natura, subjecto
est aliud: ita etiam Dei Verbum, eo quidem quod
per se consistit, distinctum est ac divisum ab illo ex quo habet quod consistit; eo autem quod in
seipso illa ostendit qua; cernuntur in Deo, idem est secundum naturam quod ille qui invenitur per
eadem signa et imlieia quibus cognoscitur. Sive enim bonitas, sive potentia, sive sapientia, sive esse
sempiternum, sive iu eum non cadere vitium, mortem et interitum, sive esse omnino perfectum,
sive quid aliud ejusmodi sit signum quo comprehenditur Pater, per eadem signa invenies Verbum
quoque quod ex illo consistit.