PG 46, col. 417
μιν. Οὖτε γάρ τοὺς γραμματέας τῶν νόμων αἰδούμε-
νοι τοῖς διηγορευμένοις πειθόμεθα ο ἀλλὰ δεδοικότες
τοῦ Νομοθέτου τὴν ἐξουσίαν, ὑποκύπτομεν τοῖς προσ-
τάγμασιν. Ἦλθε χάρις βασιλικὴ δυσὶ τάγμασι θλι-
ϐομένοις χαριζομένη τὴν ἄνεσινο τοῖς δεσμώταις λύε-
σιν, τοῖς ὀφειλέταις συγχώρησιν. Καὶ διὰ τοῦτο κάγὼ
ἀμφοτέροις τοῖς τάγμασιν, τὰ κατάλληλα ἰατρεῖα
ἀνοίγω · καὶ μετά πολλῆς πεποιθήσεως ὑπισχνοῦμαι.
τὴν ἐκ τῆς ἐπιμελείας βοήθειαν.
Ἵνα δὲ μὴ νομίσῃ τις πολυδάπανον τὴν θεραπείαν,
αὐτὰ προλέγω τά φάρμακα οἷς ἐξιῶμαι τοὺς κάμνον-
τας. Τοῖς μὲν γὰρ δι’ ὓδατος καὶ λουτροῦ ἐγγυῶμαι
τὴν ὑγείαν, τῶν δὲ δι’ ὀλίγων δακρύων ἐξαλείφω τὴν
νόσον. ’Δπλῆ γάρ ἡ μεταχείρησις , καὶαθεόπεμπτος
ἡ δωρεὰ, καὶ μεγάλη άληθῶς ἐπιτυχία, χωρὶς καύ-
σεως ἦ τομῆς χρονίων ἀπαλλαγῆναί*τραυμάτων , ἃ.
κακῶς ἐπάθομεν ἐκ τῶν δηγμάτων τοῦ ὄφεως. ’Έλ-
θετε οὖν , oi κεκακωμένοι , πρὸς τὴν ἑαυτῶν ἐπιμέ-
λειαν , καὶ μὴ ῥαθυμίᾳ δότε τὸ πρᾶγμα. Νόσος γὰρ
παλαιωθείσα καὶ ἐγχρονίσασα , τέχνης θεραπείας γίο
νεται κρείττων. Ui πένητες καὶ ἐνδεεῖς, σπεύσατε
πρὸς τὴν διανομὴν τῶν βασιλικῶν χαρισμάτων ο τὰ
πρόϐατα, πρὸς τὴν σφραγῖδα καὶ τὸ σημεῖον τοῦ σταυ-
ροῦ τὸ τῶν κακῶν ἀλεξητήριον. Δότε μοι τά ὀνόματα,
ἴνα ἐγὼ μὲν αὐτὰ ταῖς αἰσθηταῖς ἐγχαράξω βίϐλοις,
καὶ γράψω τῷ μέλανι ⁸ Θεὸς δὲ ταῖς ἁφθάρτοις πλα-
ξῖν ἐνσημήνηται, δακτύλῳ γράψας ἰδίῳ, ὥς ποτε
τοῖς Ἑϐραίοις τὸν νόμον.
ι Προσελθετε πρὸς αὐτὸν καὶ φωτίσθητε. καὶτὰ
πρόσωπα ὑμῶν οὐ μὴ καταισχυνθῇ. Λούσασθε,
ἀφέλεσθε τὰς ἁμαρτίας ὑμῶν. ι Ταῦτα ἐγράφη πρὸ
πολλοῦ · οὐκ ἐπαλαιώθη δέ τῶν γραμμάτων ἡ δύνα-
μις, ἀλλ’ ἀκμάζει καὶ καθ’ ἡμέραν ἰσχύει. Ἑξέλθετε
τοῦ δεσμωτηρίου, παρακαλῶ. Μισήσατε τὰ τῆς ἁμαρο
τίας σκοτεινὰ οἱκητήρια. Φεύγετε τὸν διάϐολον , ὡς
πικρὸν δεσμοφύλακα , ἐκ τῆς συμφορᾶς τῶν ἁμαρ-
τωλῶν τρεφόμενον καὶ κερδαίνοντα. Ὠς γὰρ Θεὸς
εὐφραίνεται ταῖς δικαιοσύναις ἡμῶν, οὕτως ἐφήδεται
τοῖς παραπτώμασιν ὁ τῆς ἁμαρτίας αἴτιος. Ἔξω
τοῦ παραδείσου τυγχάνεις, ὁ κατηχούμενος, κοινω-
νῶν τῆς ἐξορίας τῷ Ἀδὰμ τῷ προπάτορι. Νῦν δέ σοι
τῆς θύρας ὑπανοιγομένης, εἴσελθε ὅθεν ἐξῆλθες, καὶ
μὴ βραδύνῃς, μήπου θάνατος παρεμπεσὼν ἀποφρά-
ξη τὴν εἴσοδον. Ἥ κεφαλὴ λοιπὸν λευκαίνεται , τοῦ
βίου τὸ θέρος ἐγγὺς , τάχα άκονᾶται καθ’ ἡμῶν ἡ
δρεπάνη, καὶ δέδοικα , μὴ καθευδόντων ἡμῶν καὶ
ἐνασχολουμὲνων ταῖς ματαίαις ματαιότησιν, ἁθρόον
ἐπιστῇ φοϐερὸς ὁ τέμνων. Ἀλλ’ ἐρεῖς ὁ νέος · Οὐδέ-
πω γεγήρακα. Μὴ τοίνυν άπατηθήσῃ · θάνατος γὰρ
προθεσμίαις ἡλικιῶν οὐχ ὁρίζεται, οὐδὲ φοϐεῖται τοὺς
ἐν ἀκμῇ , κατὰ δὲ γερόντων μόνον ἔχει τὸ, κράτος.
Καὶ τούτου μάθε τὴν καθημερινὴν πεῖραν διδάσκα-
λον. Ὁρᾷς γὰρ τὴν κλίνην τῆς ἐκφορᾶς, ὅπως ἀνωα
²³ Psal. xxxttt, 6. ³⁸ lsa. ι, 16.
νοι τοῖς διηγορευμένοις πειθόμεθα ο ἀλλὰ δεδοικότες
τοῦ Νομοθέτου τὴν ἐξουσίαν, ὑποκύπτομεν τοῖς προσ-
τάγμασιν. Ἦλθε χάρις βασιλικὴ δυσὶ τάγμασι θλι-
ϐομένοις χαριζομένη τὴν ἄνεσινο τοῖς δεσμώταις λύε-
σιν, τοῖς ὀφειλέταις συγχώρησιν. Καὶ διὰ τοῦτο κάγὼ
ἀμφοτέροις τοῖς τάγμασιν, τὰ κατάλληλα ἰατρεῖα
ἀνοίγω · καὶ μετά πολλῆς πεποιθήσεως ὑπισχνοῦμαι.
τὴν ἐκ τῆς ἐπιμελείας βοήθειαν.
Ἵνα δὲ μὴ νομίσῃ τις πολυδάπανον τὴν θεραπείαν,
αὐτὰ προλέγω τά φάρμακα οἷς ἐξιῶμαι τοὺς κάμνον-
τας. Τοῖς μὲν γὰρ δι’ ὓδατος καὶ λουτροῦ ἐγγυῶμαι
τὴν ὑγείαν, τῶν δὲ δι’ ὀλίγων δακρύων ἐξαλείφω τὴν
νόσον. ’Δπλῆ γάρ ἡ μεταχείρησις , καὶαθεόπεμπτος
ἡ δωρεὰ, καὶ μεγάλη άληθῶς ἐπιτυχία, χωρὶς καύ-
σεως ἦ τομῆς χρονίων ἀπαλλαγῆναί*τραυμάτων , ἃ.
κακῶς ἐπάθομεν ἐκ τῶν δηγμάτων τοῦ ὄφεως. ’Έλ-
θετε οὖν , oi κεκακωμένοι , πρὸς τὴν ἑαυτῶν ἐπιμέ-
λειαν , καὶ μὴ ῥαθυμίᾳ δότε τὸ πρᾶγμα. Νόσος γὰρ
παλαιωθείσα καὶ ἐγχρονίσασα , τέχνης θεραπείας γίο
νεται κρείττων. Ui πένητες καὶ ἐνδεεῖς, σπεύσατε
πρὸς τὴν διανομὴν τῶν βασιλικῶν χαρισμάτων ο τὰ
πρόϐατα, πρὸς τὴν σφραγῖδα καὶ τὸ σημεῖον τοῦ σταυ-
ροῦ τὸ τῶν κακῶν ἀλεξητήριον. Δότε μοι τά ὀνόματα,
ἴνα ἐγὼ μὲν αὐτὰ ταῖς αἰσθηταῖς ἐγχαράξω βίϐλοις,
καὶ γράψω τῷ μέλανι ⁸ Θεὸς δὲ ταῖς ἁφθάρτοις πλα-
ξῖν ἐνσημήνηται, δακτύλῳ γράψας ἰδίῳ, ὥς ποτε
τοῖς Ἑϐραίοις τὸν νόμον.
ι Προσελθετε πρὸς αὐτὸν καὶ φωτίσθητε. καὶτὰ
πρόσωπα ὑμῶν οὐ μὴ καταισχυνθῇ. Λούσασθε,
ἀφέλεσθε τὰς ἁμαρτίας ὑμῶν. ι Ταῦτα ἐγράφη πρὸ
πολλοῦ · οὐκ ἐπαλαιώθη δέ τῶν γραμμάτων ἡ δύνα-
μις, ἀλλ’ ἀκμάζει καὶ καθ’ ἡμέραν ἰσχύει. Ἑξέλθετε
τοῦ δεσμωτηρίου, παρακαλῶ. Μισήσατε τὰ τῆς ἁμαρο
τίας σκοτεινὰ οἱκητήρια. Φεύγετε τὸν διάϐολον , ὡς
πικρὸν δεσμοφύλακα , ἐκ τῆς συμφορᾶς τῶν ἁμαρ-
τωλῶν τρεφόμενον καὶ κερδαίνοντα. Ὠς γὰρ Θεὸς
εὐφραίνεται ταῖς δικαιοσύναις ἡμῶν, οὕτως ἐφήδεται
τοῖς παραπτώμασιν ὁ τῆς ἁμαρτίας αἴτιος. Ἔξω
τοῦ παραδείσου τυγχάνεις, ὁ κατηχούμενος, κοινω-
νῶν τῆς ἐξορίας τῷ Ἀδὰμ τῷ προπάτορι. Νῦν δέ σοι
τῆς θύρας ὑπανοιγομένης, εἴσελθε ὅθεν ἐξῆλθες, καὶ
μὴ βραδύνῃς, μήπου θάνατος παρεμπεσὼν ἀποφρά-
ξη τὴν εἴσοδον. Ἥ κεφαλὴ λοιπὸν λευκαίνεται , τοῦ
βίου τὸ θέρος ἐγγὺς , τάχα άκονᾶται καθ’ ἡμῶν ἡ
δρεπάνη, καὶ δέδοικα , μὴ καθευδόντων ἡμῶν καὶ
ἐνασχολουμὲνων ταῖς ματαίαις ματαιότησιν, ἁθρόον
ἐπιστῇ φοϐερὸς ὁ τέμνων. Ἀλλ’ ἐρεῖς ὁ νέος · Οὐδέ-
πω γεγήρακα. Μὴ τοίνυν άπατηθήσῃ · θάνατος γὰρ
προθεσμίαις ἡλικιῶν οὐχ ὁρίζεται, οὐδὲ φοϐεῖται τοὺς
ἐν ἀκμῇ , κατὰ δὲ γερόντων μόνον ἔχει τὸ, κράτος.
Καὶ τούτου μάθε τὴν καθημερινὴν πεῖραν διδάσκα-
λον. Ὁρᾷς γὰρ τὴν κλίνην τῆς ἐκφορᾶς, ὅπως ἀνωα
²³ Psal. xxxttt, 6. ³⁸ lsa. ι, 16.