PG 50, col. 449
bere non cessat, tamquam evidens doctrina: illius
argumentum, ad pietatem tuam misi. Mihi quidem,
fateor, in animo fuisset synodicis illum litteris com-
monefacere, nos cum eo qui talia dicat ac sentiat com-
municare non posse : sed hoc non feci. [latus tamen
lapsis manum porrigendum, prostratosque ut fratres
crigendos esse; illum per litteras δ exhortatus smn ut
a prava bujusmodi doctrina abscederet. Sed nihil pro-
movimus. Immo ubi didicit tantum abesse ut eadem
scntiamus,ut eum etiam obiurgemus, et a suis com-
mentis (non enim dogmata dixerim) discedat admo-
neamus; nullam struendarum insidiarum viam non
tentavit, et huc usque tentare non cessat. Dum autem
exspectabamus donec resipisceret, etab iis qua: con-
tra Christum docuerat abstineret, hac nos spe falsos
esse comperimus, cum tale quid contigisset.
3. Erat Constantinopoli episcopus ο nomine Do-
rothcus, eadem qua: ille sentiens, vir qumstus causa
adulationi deditus, linguaque ad temeritatem usque,
sicut scriptum cst, promptus. ls in publico conventu,
reveretnlissimo Nestorio in cathedra Constantinopo-
litans: ecclesia: sedente, surgens magna voce incla-
mare ausus est: Si quis Mariam Deiparam dixerit,
anathema sit. Tum ingens universi populi clamor et
discessio consecuta est. Nolcbant enim cum iis
amplius communionem habere, qui talia sentirent;
adeo ut. etiamnum plebs Constantinopolitana, paucis
levioribus et qui illi adulantur exceptis, synaxi abs- (ἶ
tinent, sed neque eo conveniunt monasteria pene
omnia eorumque arcltimandrittn et senatorum multi,
verentes ue aliquod in [ide detrimentum accipiant,
cum et ille, et ii omnes ά quos secum Antiochia dis-
cedens adduxit, perversa praedicent.
4. Cum autem bomiliis ejus iu Egyptum perlatis,
leviores quosdam in errorem abductos, cunctantesque
rectene loqueretur an erraret invicem quaeritare
didicissem; veritus ne morbi contagium altiores ra-
dices in simpliciorum mentibus ageret, ad Egypti
monasteria generalem epistolam ο scripsi, ut eorum
monachos in recta lide confirmarem. Cujus quidem
cpistola: exempla Constantinpolim a nonnullis de-
⁸ βαειοτίηε ipse exegeseon suorum quaterniones jam D Cyrillus ipart: Quocil. Ephes. cap. 10 expauit. stne
ad Caelestinum miserat, ut Cyrillus ad Joannem
Antiochenuni concil. Ephes. tpart. ρ. 21 scribit.
Quam ob causam, inquit ibidem Cyrillus, compulsus
sum el ego quoque ea omnia quae inter me et illum in-
tercesserunt '(eidem papm) aperire. llos autem Nesto-
rii quaterniones sibi per Antiochum virum illustrem
redditos IuisseCozlcstmus intra iu epistola il testatur.
δ Litterarum illarum exempla una cum hac epi-
stola ad Ctelestinum misisse se Cyrillus in modo
laudata epistola ad Joannem commemorat. Exstant
tpart. Concil. Ephes. cap. 6, ct apud Ilaluzium nov.
coll. concil. p. Ιιυυ. ex antiqua interpretatione, sed
alia ab ea quam Liberatus diae. cap. 4 primis ca-
rum verbis relatis, se vidisse iudicat.
⁸ Βείιὶουι. Marcianopolis itt Mmsia, quiet iu Ephe-
sino latrocinio Cyrilli ac Memnonis depositioni sub-
acrittsit. Rursus eamdem episCOpi hujus impietatem
argumentum, ad pietatem tuam misi. Mihi quidem,
fateor, in animo fuisset synodicis illum litteris com-
monefacere, nos cum eo qui talia dicat ac sentiat com-
municare non posse : sed hoc non feci. [latus tamen
lapsis manum porrigendum, prostratosque ut fratres
crigendos esse; illum per litteras δ exhortatus smn ut
a prava bujusmodi doctrina abscederet. Sed nihil pro-
movimus. Immo ubi didicit tantum abesse ut eadem
scntiamus,ut eum etiam obiurgemus, et a suis com-
mentis (non enim dogmata dixerim) discedat admo-
neamus; nullam struendarum insidiarum viam non
tentavit, et huc usque tentare non cessat. Dum autem
exspectabamus donec resipisceret, etab iis qua: con-
tra Christum docuerat abstineret, hac nos spe falsos
esse comperimus, cum tale quid contigisset.
3. Erat Constantinopoli episcopus ο nomine Do-
rothcus, eadem qua: ille sentiens, vir qumstus causa
adulationi deditus, linguaque ad temeritatem usque,
sicut scriptum cst, promptus. ls in publico conventu,
reveretnlissimo Nestorio in cathedra Constantinopo-
litans: ecclesia: sedente, surgens magna voce incla-
mare ausus est: Si quis Mariam Deiparam dixerit,
anathema sit. Tum ingens universi populi clamor et
discessio consecuta est. Nolcbant enim cum iis
amplius communionem habere, qui talia sentirent;
adeo ut. etiamnum plebs Constantinopolitana, paucis
levioribus et qui illi adulantur exceptis, synaxi abs- (ἶ
tinent, sed neque eo conveniunt monasteria pene
omnia eorumque arcltimandrittn et senatorum multi,
verentes ue aliquod in [ide detrimentum accipiant,
cum et ille, et ii omnes ά quos secum Antiochia dis-
cedens adduxit, perversa praedicent.
4. Cum autem bomiliis ejus iu Egyptum perlatis,
leviores quosdam in errorem abductos, cunctantesque
rectene loqueretur an erraret invicem quaeritare
didicissem; veritus ne morbi contagium altiores ra-
dices in simpliciorum mentibus ageret, ad Egypti
monasteria generalem epistolam ο scripsi, ut eorum
monachos in recta lide confirmarem. Cujus quidem
cpistola: exempla Constantinpolim a nonnullis de-
⁸ βαειοτίηε ipse exegeseon suorum quaterniones jam D Cyrillus ipart: Quocil. Ephes. cap. 10 expauit. stne
ad Caelestinum miserat, ut Cyrillus ad Joannem
Antiochenuni concil. Ephes. tpart. ρ. 21 scribit.
Quam ob causam, inquit ibidem Cyrillus, compulsus
sum el ego quoque ea omnia quae inter me et illum in-
tercesserunt '(eidem papm) aperire. llos autem Nesto-
rii quaterniones sibi per Antiochum virum illustrem
redditos IuisseCozlcstmus intra iu epistola il testatur.
δ Litterarum illarum exempla una cum hac epi-
stola ad Ctelestinum misisse se Cyrillus in modo
laudata epistola ad Joannem commemorat. Exstant
tpart. Concil. Ephes. cap. 6, ct apud Ilaluzium nov.
coll. concil. p. Ιιυυ. ex antiqua interpretatione, sed
alia ab ea quam Liberatus diae. cap. 4 primis ca-
rum verbis relatis, se vidisse iudicat.
⁸ Βείιὶουι. Marcianopolis itt Mmsia, quiet iu Ephe-
sino latrocinio Cyrilli ac Memnonis depositioni sub-
acrittsit. Rursus eamdem episCOpi hujus impietatem