PG 83, col. 153
τῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ.
EPAN. Σὺ γὰρ οὐκ ἀλλην τινά φὴς οὐσίαν τὴν
τῆς ψυχῆς παρὰ τὴν τοῦ σώματος φύσιν ;
ΟΡΘ. Ναιχί.
EPAN. Πῶς τοίνυν ό λόγος παράδοξος ὤφθη σοι ;
ΟΡΘ. Ὀτι δύο παραιτούμενος εἰπεῖν τρεῖς ὡμολό-
γησας φύσεις.
ΕΡΔΝ. Ἦ πρὸς τοὺς ἀντιπάλους διαμάχη τοῦτο
ποιεῖν βιάζεται. Πῶς γὰρ ἀν τις ἑτέρως διαλεχθείη
τοῖς τῆς σαρκὸς, ἢ τῆς ψυχῆς,ἦ τοῦ νοῦ τὴν ἀνάληψιν
ἀρνουμένοις, εί μὴ τὰς πε pl τούτων ἀποδείξεις ἀπὸ
τῆς θείας προφέρων Γραφῆςς Πῶς δὲ ἀν τις τοὺς τοῦ
Μονογενοῦς τὴν θεότητα σμικρόνειν φιλονεικοῦντας
διελέγξαι λυττῶντας. ἢ τά μὲν θεολογικῶς, τά δὲ
οἰκονομικῶς δεικνὺς είρηκυίαν τὴν θείαν Γραφήν;
οΡΘ. ’Δληθὴς οὗτος ό λόγος ⁸ ἡμέτερος γάρ,
μᾶλλον δὲ πάντων, ὅσοι τὸν ἀποστολικὺν κανόνα δι-
ετήρησαν ἀκλινῆ. Αὐτὸς δὲ συνήγορος τῶν ἡμετέρων
ἀνεφάνης δογμάτων.
EPAN. Kal πῶς τοῖς ὑμετέροις συνηγορῶ, δύο μὴ
λέγων υίούς;
υΡΘ. Πότε ἡμῶν ἀκήκοας δύο πρεσϐευόντων υἱούςς
EPAN. '0 (47) δύο λέγων φύσεις, δύο λέγει
υἱούς.
ΟΡΘ. Τρεῖς οὖν ἀρα σὺ λέγεις υἱούς · τρεῖς γὰρ
εἴρηκας φύσεις.
EPAN. Οὐκ ἦν ἑτέρως τά τῶν ἐναντίων διαλύσαι
τιροῦλὴ ματα.
ΟΡΘ. Ταύτὸ τοῦτο καὶ¹ παρ’ ἡμῶν ἄκουσον ο τοῖς
αὐτοῖς γὰρ χρώμεθα καὶ ἡμεῖς ἀνταγωνισταῖς.
ΕΡΔΝ. Ἀλλ’ ἐγὼ μετά τὴν ἕνωσιν δύο φύσεις οὐ
λέγω.
οΡΘ. Καὶ μὴν μετά πολλάς τῆς ἑνώσεως γενεὰς
τούτοις ἔναγχος ἐχρήσω τοῖς λόγοις. Δίδαξον δὲ ὅμως
ἡμᾶς. πῶς μίαν λέγεις μετά τὴν ἕνωσιν φύσιν* ὡς
μιᾶς ἐξ ἀμφοῖν γενομένης, ἦ ὡς θατέρας μεινάσης,
τῆς δὲ ἑτέρας ἀναιρεθείσης;
EPAN. Ἐγὼ τὴν θεότητα λέγω μεμενηκέναι,
καταποθῆναι δὲ ὑπὸ ταύτης τὴν ἀνθρωπότητα.
οΡθ. Ἐλλήνων ταῦτα μῦθοι, καὶ Μανιχαίωει
λῆροι. Ἐγὼ δὲ καὶ τὸ φέρειν τούτους είς μέσον
αἰσχύνομαι. Οἱ μὲν γὰρ καταπόσεις θεῶν, οί δὲ περὶ
τῆς τοῦ φωτὸς θυγατρὸς ὲν τοῖς λόγοις ἀνέγραψαν.
Ἡμεῖς δὲ τοὺς τοιούσδε λόγους οὐχ ὡς δυσσεϐεῖς
μόνον, ἀλλά καὶ ἀγαν ἀνοήτους ἀποστρεφόμεθα. Πῶς
γὰρ ἀν ἠ ἀττλῆ καὶ ἀσύνθετος φύσις, ἠ περιληπτικὴ
τῶν ὅλων, ἠ ἀνέφικτος, ἡ ἀπερεγαφος, κατέπιεν ην
ἀνέλαϐε φύσιν;
ΕΡΔΝ. ὀς ἡ θάλασσα μέλιτος προσλαϐοῦσα στα-
γόνα. Φροῦδος γάρ εὐθὺς ἡ σταγὼν ἐκείνη γίνεται,
τῷ τῆς θαλάττης ὕδατι μιγνυμένη.
(.57) '0. Ed. Rom. et Lips. οὐ, sed sine signo interrogationis ad υἱοὺς posito, quo tamen opus esset»
hoc loco.
EPAN. Σὺ γὰρ οὐκ ἀλλην τινά φὴς οὐσίαν τὴν
τῆς ψυχῆς παρὰ τὴν τοῦ σώματος φύσιν ;
ΟΡΘ. Ναιχί.
EPAN. Πῶς τοίνυν ό λόγος παράδοξος ὤφθη σοι ;
ΟΡΘ. Ὀτι δύο παραιτούμενος εἰπεῖν τρεῖς ὡμολό-
γησας φύσεις.
ΕΡΔΝ. Ἦ πρὸς τοὺς ἀντιπάλους διαμάχη τοῦτο
ποιεῖν βιάζεται. Πῶς γὰρ ἀν τις ἑτέρως διαλεχθείη
τοῖς τῆς σαρκὸς, ἢ τῆς ψυχῆς,ἦ τοῦ νοῦ τὴν ἀνάληψιν
ἀρνουμένοις, εί μὴ τὰς πε pl τούτων ἀποδείξεις ἀπὸ
τῆς θείας προφέρων Γραφῆςς Πῶς δὲ ἀν τις τοὺς τοῦ
Μονογενοῦς τὴν θεότητα σμικρόνειν φιλονεικοῦντας
διελέγξαι λυττῶντας. ἢ τά μὲν θεολογικῶς, τά δὲ
οἰκονομικῶς δεικνὺς είρηκυίαν τὴν θείαν Γραφήν;
οΡΘ. ’Δληθὴς οὗτος ό λόγος ⁸ ἡμέτερος γάρ,
μᾶλλον δὲ πάντων, ὅσοι τὸν ἀποστολικὺν κανόνα δι-
ετήρησαν ἀκλινῆ. Αὐτὸς δὲ συνήγορος τῶν ἡμετέρων
ἀνεφάνης δογμάτων.
EPAN. Kal πῶς τοῖς ὑμετέροις συνηγορῶ, δύο μὴ
λέγων υίούς;
υΡΘ. Πότε ἡμῶν ἀκήκοας δύο πρεσϐευόντων υἱούςς
EPAN. '0 (47) δύο λέγων φύσεις, δύο λέγει
υἱούς.
ΟΡΘ. Τρεῖς οὖν ἀρα σὺ λέγεις υἱούς · τρεῖς γὰρ
εἴρηκας φύσεις.
EPAN. Οὐκ ἦν ἑτέρως τά τῶν ἐναντίων διαλύσαι
τιροῦλὴ ματα.
ΟΡΘ. Ταύτὸ τοῦτο καὶ¹ παρ’ ἡμῶν ἄκουσον ο τοῖς
αὐτοῖς γὰρ χρώμεθα καὶ ἡμεῖς ἀνταγωνισταῖς.
ΕΡΔΝ. Ἀλλ’ ἐγὼ μετά τὴν ἕνωσιν δύο φύσεις οὐ
λέγω.
οΡΘ. Καὶ μὴν μετά πολλάς τῆς ἑνώσεως γενεὰς
τούτοις ἔναγχος ἐχρήσω τοῖς λόγοις. Δίδαξον δὲ ὅμως
ἡμᾶς. πῶς μίαν λέγεις μετά τὴν ἕνωσιν φύσιν* ὡς
μιᾶς ἐξ ἀμφοῖν γενομένης, ἦ ὡς θατέρας μεινάσης,
τῆς δὲ ἑτέρας ἀναιρεθείσης;
EPAN. Ἐγὼ τὴν θεότητα λέγω μεμενηκέναι,
καταποθῆναι δὲ ὑπὸ ταύτης τὴν ἀνθρωπότητα.
οΡθ. Ἐλλήνων ταῦτα μῦθοι, καὶ Μανιχαίωει
λῆροι. Ἐγὼ δὲ καὶ τὸ φέρειν τούτους είς μέσον
αἰσχύνομαι. Οἱ μὲν γὰρ καταπόσεις θεῶν, οί δὲ περὶ
τῆς τοῦ φωτὸς θυγατρὸς ὲν τοῖς λόγοις ἀνέγραψαν.
Ἡμεῖς δὲ τοὺς τοιούσδε λόγους οὐχ ὡς δυσσεϐεῖς
μόνον, ἀλλά καὶ ἀγαν ἀνοήτους ἀποστρεφόμεθα. Πῶς
γὰρ ἀν ἠ ἀττλῆ καὶ ἀσύνθετος φύσις, ἠ περιληπτικὴ
τῶν ὅλων, ἠ ἀνέφικτος, ἡ ἀπερεγαφος, κατέπιεν ην
ἀνέλαϐε φύσιν;
ΕΡΔΝ. ὀς ἡ θάλασσα μέλιτος προσλαϐοῦσα στα-
γόνα. Φροῦδος γάρ εὐθὺς ἡ σταγὼν ἐκείνη γίνεται,
τῷ τῆς θαλάττης ὕδατι μιγνυμένη.
(.57) '0. Ed. Rom. et Lips. οὐ, sed sine signo interrogationis ad υἱοὺς posito, quo tamen opus esset»
hoc loco.