PG 86, col. 2477
νομένη, πο).λὰ πρὸς τιμῆς τοῦ Σωτῆρος πέπραχε
Θεοῦ. Ὥστε καὶ εὐαγῆ δείμασθαι φροντιστήρια, καὶ
τὰς καλουμένας λαύρας (93). Ἐν οἷς ἡ μὲν δίαιτα,
διάφορος ἠ δέ γε πολιτεία, ἐς ἕνα τελευτᾷ θεοφιλῆ
σκοπόν. 0i μὲν γὰρ ἀγεληδδν ζῶντες, οὐδενὶ τῶν tt;
γῆν βριθόντων κρατοῦνται· οὐ χρυσὸς γὰρ αὐτοῖς
ἐστιν. Τί δ’ ἂν φαίην γρυσὸς, ὅτε οὔτε ίδική τις
ἐσθὴς, οὐδέ τι τῶν ὲδωδίμων; Ὀ γὰρ νῦν τις ἀμπ-
έχεται τριϐώνιον ἢ ἐξωμίδα, τοῦτο μετὰ σμικρὸν
ἔτερος ἀμφιέννυταν ὡς καὶ τὴν πάντων ἐσθῆτα ἑνὸς
εῖναι δοκεῖν, καὶ τὴν ἑνὸς ἁπάντων. Καὶ κοινὴ τρά-
πεζα παρατίθεται, οὐκ ὕψοις κεκαρυκευμένη, οὐδέ Β
τινι τῶν ἄλλων ἐδεσμάτων· λαχάνοις δὲ καὶ ὀσπρίοις
μόνοις δεξιουμένη, ἐς τοσοῦτον χορηγουμένοις ὅσον
ἀποζῇν καὶ μόνον. Κοινὰς δὲ τὰς πρὸς τὸν Θεὸν λιτὰς
διημερεύουσι τε καὶ διανυκτερεύουσιν · οὕτω σφᾶς
ὲκθλίὸοντες, οὕτω τοῖς πόνοις πιέζοντες, ὡς τάφων
ἄνευ νεκροὺς αὐτοὺς δοκεῖν ὑπὸ γῆν ὁρᾷν (9i). Οἳ
πολλάκις μὲν καὶ τὰς καλουμένας ὑπερθεσίμονς (95)
' Socr. l. vn, cap. Π.
\‘ABUE LECTIONES
"' καταλειπτέον.
VALESII ANNO FATIONES.
(mlitiosam-sitat Piicephprus ip lib. xtvl‘eap‘.
Ῑεέίῐ ξῖς ἀίρικζδεῖταιί ξῖο ,ἒηῖεξι habet; fall-L51; ξὲηὶιὸ- C tiam, id contigit agni Christi 449‘. Porrp de Satur:
τοῖς ἕχει ταύτην ἐπὶ τὴν Ἰερουσαλὴμ ἀφικέσθαι.
Quam scripturam secutus est Christophorsonus. _ut
ex ve rsione eius apparet. Ita enimvertit hunc lgo-
cum. Eudociatero—ConstantinOpoli Hierosolymam bis
profecta est. Atque ita ing Telleriano codice diserte
scriptuntimeni; Prior quidemEudociae profectio ad
urbem Hierosolymam contigit Theodosio Δδᾶνι, et
Fausto consulibus, anno Christi 458. utea Socrate
et ex Marcellini Chronico recte observavit Baro-
nius. Sequente autem anno Hierosolymis Constan-
tinopolim reversa est, Β. Stephani reliquias secum
deferens. ut tradit idem Marcellinus in Chronico.
Secunda vero ejus Hierosolymitana profectio, quo
anno acciderit, non convenit inter scriptores. Ba-
ronius quidem principatu Marciani Augusti eam
consignat. Ego vero diu ante imperium Marciani.
COItStgnat. εἷο vero um ante imperium marcium.
superstite ad ucq'l‘heodosio,secnndam hanc peregri-
nationem ab Eudocia Augusta isusccptamnesse eon-
tendo. Nam Marcellinus' in Chronico, Theodosio
ngam. et AlbinoCoss. qs; fuit anius Christi tu; ι)
inscribit :_ Severum presbyterum“ Joannem dia-
conum Eudocia: regina: apud Etiam urbem mini-
strantes, missus at) imp. Theodosio Saturninus comes
domesticorum occidit. 'Eudocia nescio quo excita do-
lore , Saturninum protinus obtruncavit : statimque
mariti Imp. nutu regiis spoliata ministris apud
£tiam civitatem moritura remansit. Idem confirmat
auctor Cltronici Alexandrini. Iisdem enim consuli-
hus Paulinum Magistrum Ofliciorum jussu Theodosii
pecatutn esSe scribit ι atque idcirco Eudociam do—
lore atl'ectam, quippe qua: Paulinum sua causa in-
teriectum l'uisse_s_ciret;L petiisse a Theodosio ut
Hierosolyma proficiscendi Tucultas ipsi concedere-
tur. Marcellinus tamen in Chronico Paulini czedem
refert anno Christi 440, Valentiniano ν ctAnatolio
coss. Proinde si ob Paulini (eadem Eodocia iterum
rosolymam profectio contigit anno Chr. H8, ut scribit Ant. Pagi ad ann. 1.50, n. 4, etc.
Θεοῦ. Ὥστε καὶ εὐαγῆ δείμασθαι φροντιστήρια, καὶ
τὰς καλουμένας λαύρας (93). Ἐν οἷς ἡ μὲν δίαιτα,
διάφορος ἠ δέ γε πολιτεία, ἐς ἕνα τελευτᾷ θεοφιλῆ
σκοπόν. 0i μὲν γὰρ ἀγεληδδν ζῶντες, οὐδενὶ τῶν tt;
γῆν βριθόντων κρατοῦνται· οὐ χρυσὸς γὰρ αὐτοῖς
ἐστιν. Τί δ’ ἂν φαίην γρυσὸς, ὅτε οὔτε ίδική τις
ἐσθὴς, οὐδέ τι τῶν ὲδωδίμων; Ὀ γὰρ νῦν τις ἀμπ-
έχεται τριϐώνιον ἢ ἐξωμίδα, τοῦτο μετὰ σμικρὸν
ἔτερος ἀμφιέννυταν ὡς καὶ τὴν πάντων ἐσθῆτα ἑνὸς
εῖναι δοκεῖν, καὶ τὴν ἑνὸς ἁπάντων. Καὶ κοινὴ τρά-
πεζα παρατίθεται, οὐκ ὕψοις κεκαρυκευμένη, οὐδέ Β
τινι τῶν ἄλλων ἐδεσμάτων· λαχάνοις δὲ καὶ ὀσπρίοις
μόνοις δεξιουμένη, ἐς τοσοῦτον χορηγουμένοις ὅσον
ἀποζῇν καὶ μόνον. Κοινὰς δὲ τὰς πρὸς τὸν Θεὸν λιτὰς
διημερεύουσι τε καὶ διανυκτερεύουσιν · οὕτω σφᾶς
ὲκθλίὸοντες, οὕτω τοῖς πόνοις πιέζοντες, ὡς τάφων
ἄνευ νεκροὺς αὐτοὺς δοκεῖν ὑπὸ γῆν ὁρᾷν (9i). Οἳ
πολλάκις μὲν καὶ τὰς καλουμένας ὑπερθεσίμονς (95)
' Socr. l. vn, cap. Π.
\‘ABUE LECTIONES
"' καταλειπτέον.
VALESII ANNO FATIONES.
(mlitiosam-sitat Piicephprus ip lib. xtvl‘eap‘.
Ῑεέίῐ ξῖς ἀίρικζδεῖταιί ξῖο ,ἒηῖεξι habet; fall-L51; ξὲηὶιὸ- C tiam, id contigit agni Christi 449‘. Porrp de Satur:
τοῖς ἕχει ταύτην ἐπὶ τὴν Ἰερουσαλὴμ ἀφικέσθαι.
Quam scripturam secutus est Christophorsonus. _ut
ex ve rsione eius apparet. Ita enimvertit hunc lgo-
cum. Eudociatero—ConstantinOpoli Hierosolymam bis
profecta est. Atque ita ing Telleriano codice diserte
scriptuntimeni; Prior quidemEudociae profectio ad
urbem Hierosolymam contigit Theodosio Δδᾶνι, et
Fausto consulibus, anno Christi 458. utea Socrate
et ex Marcellini Chronico recte observavit Baro-
nius. Sequente autem anno Hierosolymis Constan-
tinopolim reversa est, Β. Stephani reliquias secum
deferens. ut tradit idem Marcellinus in Chronico.
Secunda vero ejus Hierosolymitana profectio, quo
anno acciderit, non convenit inter scriptores. Ba-
ronius quidem principatu Marciani Augusti eam
consignat. Ego vero diu ante imperium Marciani.
COItStgnat. εἷο vero um ante imperium marcium.
superstite ad ucq'l‘heodosio,secnndam hanc peregri-
nationem ab Eudocia Augusta isusccptamnesse eon-
tendo. Nam Marcellinus' in Chronico, Theodosio
ngam. et AlbinoCoss. qs; fuit anius Christi tu; ι)
inscribit :_ Severum presbyterum“ Joannem dia-
conum Eudocia: regina: apud Etiam urbem mini-
strantes, missus at) imp. Theodosio Saturninus comes
domesticorum occidit. 'Eudocia nescio quo excita do-
lore , Saturninum protinus obtruncavit : statimque
mariti Imp. nutu regiis spoliata ministris apud
£tiam civitatem moritura remansit. Idem confirmat
auctor Cltronici Alexandrini. Iisdem enim consuli-
hus Paulinum Magistrum Ofliciorum jussu Theodosii
pecatutn esSe scribit ι atque idcirco Eudociam do—
lore atl'ectam, quippe qua: Paulinum sua causa in-
teriectum l'uisse_s_ciret;L petiisse a Theodosio ut
Hierosolyma proficiscendi Tucultas ipsi concedere-
tur. Marcellinus tamen in Chronico Paulini czedem
refert anno Christi 440, Valentiniano ν ctAnatolio
coss. Proinde si ob Paulini (eadem Eodocia iterum
rosolymam profectio contigit anno Chr. H8, ut scribit Ant. Pagi ad ann. 1.50, n. 4, etc.