PG 94, col. 1060
ὁτιοῦν διῃρημένον ἦν τῆς ἑκατέρας μορφῆς, ἀλλ’
ἐνὸς προσώπου αἱ τοῦ παντὸς χρόνου πράξεις ἐκατέ-
ρας μορφῆς γεγόνασιν, ὅμως αὑτά ἅπερ ἀχωρίστως
γεγένηνται, κατ’ οὐδένα τρόπον συγχέομεν, ἀλλά τί,
ποίας εῐη μορφῆς ἐκ τῆς τῶν ἔργων ποιότητος αἰσθα-
νόμεθα.
Ἐνεργεῖ τοίνυν ό Χριστὸς καθ’ ἑκατέραν αὑτοῦ
τῶν φύσεων, καὶ ἐνεργεῖ ἐκατέρα φύσις ἐν αὐτῷ μετά
τῆς θατέρου κοινωνίας ° τοῦ μὲν Λόγου κατεργαζο-
μένου ἅπερ ἐστὶ τοῦ Λόγου, διὰ τὴν αὐθεντίαν καὶ
Β ἐξουσίαν τῆς θεότητος, ὅσα ἐστὶν ἀρχικά καὶ βασι-
λικά ' τοῦ δὲ σώματος, πρὸς τὸ βούλημα τοῦ ἐνωθέν-
τος αὐτῷ Λόγου, οὗ καὶ ςέγονεν ἴδιον. Οὐ γὰρ ἀφ’
ἐαυτοῦ πρὸς τά φυσικά πάθη τὴν ὁρμὴν ἐποιεῖτο,
οὐδ’ αὐτὴν ἐκ τῶν λυπηρῶν ἀφορμὴν καὶ παραίτη-
σιν, ἢ τὰ ἔξωθεν προσπίπτοντα ἔπασχεν, ἀλλ’ ἐκι-
νεῖτο κατά ’τὴν ἀκολουθίαν τῆς φύσεως, τοῦ Λόγου
θέλοντος, καὶ παραχωροῦντος οἰκονομικῶς πάσχειν
αὐτὸ καὶ πράττειν τὰ ἴδια, ἵνα διὰ τῶν ἔργων τῆς
φύσεως πιστωθῇ ή ἀλήθεια.
’Ὠσπερ δὲ ὑπὲρ οὐσίαν οὖσιώοη ἐκ παρθένου κυη-
θεὶς, οὓτω καὶ ὑπὲρ ἄνθρωπον τὰ τῶν ἀνθρώπων
ἐνήργει, ἐπὶ ἀστάτου ὕδατος γηϊνοις ποσὶ πορευόμε-
νος, οὺ γεωθέντος τοῦ ὓδατος, ἀλλά τῇ τῆς θεότητος
ὑπερφυεῖ δυνάμει συνισταμένου πρὸς τὸ ἀδιάχυτον,
καὶ βάρει ὑλικῶν ποδῶν μὴ ὑπείκοντος. Οὐκ ἀνθρω-
πίνως γάρ ἔπραττε τά ἀνθρώπινα · οὐ γὰρ ἄνθρωπος
μόνον, ἀλλά καὶ⁵ Θεός ο ὅθεν καὶ τά τούτου πάθη ζωο-
ποιά καὶ σωτήρια ο οὐδὲ θεῖκῶς ἐνήργει τὰ θεῖα · οὐ
γὰρ Θεὸς μόνον, ἀλλά καὶ ἄνθρωπος · ὃθεν δι’ ἁφῆς,
καὶ λόγου, καὶτῶν τοιούτων τὰς θεοσημείας εἱργάι
ζετο.
Ei δέ λέγοι ¹²³ τις ὡς Οὐκ ἐπ’ ἀναιρέσει τῆς άν-
θρωπίνης ἐνεργείας, μίαν ἐνέργειαν ἐπὶ Χριστοῦ λέ-
γομεν, ἀλλ’ ἐπειδὴ (58) ἀντιδιαστελλομένη τῇ θείᾳ
ἐνεργείᾳ πάθος λέγεται ή ἀνθρωπίνη ἐνέργεια, κατὰ
,A etc. D li_t_: ι instrumentum aut naturale est, aut artifi-
ciale ;L at humanitas instrumentum naturale non
estdeitatis, cui coaeva non psit, ut corpus animae.
Instrumentum item artificiale inanimum est, et α
movente sejunctum : humanitas vero nec inanimum
quidpiam est, nec a deitate Verbi, dirempta. (laete-
rumhinstrumentumconjunctum divinitatis erat hu-
manitas, quando Christus miracula edebat, nec
tamen naturale erat, nec artificiale. ι
ἐνὸς προσώπου αἱ τοῦ παντὸς χρόνου πράξεις ἐκατέ-
ρας μορφῆς γεγόνασιν, ὅμως αὑτά ἅπερ ἀχωρίστως
γεγένηνται, κατ’ οὐδένα τρόπον συγχέομεν, ἀλλά τί,
ποίας εῐη μορφῆς ἐκ τῆς τῶν ἔργων ποιότητος αἰσθα-
νόμεθα.
Ἐνεργεῖ τοίνυν ό Χριστὸς καθ’ ἑκατέραν αὑτοῦ
τῶν φύσεων, καὶ ἐνεργεῖ ἐκατέρα φύσις ἐν αὐτῷ μετά
τῆς θατέρου κοινωνίας ° τοῦ μὲν Λόγου κατεργαζο-
μένου ἅπερ ἐστὶ τοῦ Λόγου, διὰ τὴν αὐθεντίαν καὶ
Β ἐξουσίαν τῆς θεότητος, ὅσα ἐστὶν ἀρχικά καὶ βασι-
λικά ' τοῦ δὲ σώματος, πρὸς τὸ βούλημα τοῦ ἐνωθέν-
τος αὐτῷ Λόγου, οὗ καὶ ςέγονεν ἴδιον. Οὐ γὰρ ἀφ’
ἐαυτοῦ πρὸς τά φυσικά πάθη τὴν ὁρμὴν ἐποιεῖτο,
οὐδ’ αὐτὴν ἐκ τῶν λυπηρῶν ἀφορμὴν καὶ παραίτη-
σιν, ἢ τὰ ἔξωθεν προσπίπτοντα ἔπασχεν, ἀλλ’ ἐκι-
νεῖτο κατά ’τὴν ἀκολουθίαν τῆς φύσεως, τοῦ Λόγου
θέλοντος, καὶ παραχωροῦντος οἰκονομικῶς πάσχειν
αὐτὸ καὶ πράττειν τὰ ἴδια, ἵνα διὰ τῶν ἔργων τῆς
φύσεως πιστωθῇ ή ἀλήθεια.
’Ὠσπερ δὲ ὑπὲρ οὐσίαν οὖσιώοη ἐκ παρθένου κυη-
θεὶς, οὓτω καὶ ὑπὲρ ἄνθρωπον τὰ τῶν ἀνθρώπων
ἐνήργει, ἐπὶ ἀστάτου ὕδατος γηϊνοις ποσὶ πορευόμε-
νος, οὺ γεωθέντος τοῦ ὓδατος, ἀλλά τῇ τῆς θεότητος
ὑπερφυεῖ δυνάμει συνισταμένου πρὸς τὸ ἀδιάχυτον,
καὶ βάρει ὑλικῶν ποδῶν μὴ ὑπείκοντος. Οὐκ ἀνθρω-
πίνως γάρ ἔπραττε τά ἀνθρώπινα · οὐ γὰρ ἄνθρωπος
μόνον, ἀλλά καὶ⁵ Θεός ο ὅθεν καὶ τά τούτου πάθη ζωο-
ποιά καὶ σωτήρια ο οὐδὲ θεῖκῶς ἐνήργει τὰ θεῖα · οὐ
γὰρ Θεὸς μόνον, ἀλλά καὶ ἄνθρωπος · ὃθεν δι’ ἁφῆς,
καὶ λόγου, καὶτῶν τοιούτων τὰς θεοσημείας εἱργάι
ζετο.
Ei δέ λέγοι ¹²³ τις ὡς Οὐκ ἐπ’ ἀναιρέσει τῆς άν-
θρωπίνης ἐνεργείας, μίαν ἐνέργειαν ἐπὶ Χριστοῦ λέ-
γομεν, ἀλλ’ ἐπειδὴ (58) ἀντιδιαστελλομένη τῇ θείᾳ
ἐνεργείᾳ πάθος λέγεται ή ἀνθρωπίνη ἐνέργεια, κατὰ
,A etc. D li_t_: ι instrumentum aut naturale est, aut artifi-
ciale ;L at humanitas instrumentum naturale non
estdeitatis, cui coaeva non psit, ut corpus animae.
Instrumentum item artificiale inanimum est, et α
movente sejunctum : humanitas vero nec inanimum
quidpiam est, nec a deitate Verbi, dirempta. (laete-
rumhinstrumentumconjunctum divinitatis erat hu-
manitas, quando Christus miracula edebat, nec
tamen naturale erat, nec artificiale. ι