PL 143, col. 457

Has sedes adeunt, hanc requiem capiunt
Ranas e coelo summisit visio Petro,
Inter coelicolas has ideo reputas?
Est aliquid porro cur se similaverit agno,
Nec tamen ipse tunt vellera factus ovis.
Significativam speciem vidisse prophetam
Jus erat, id typicis convenit eloquiis.
Si debetur ovi pro munere gloria tali,
Et propter nomen vermis habebit idem;
Tum quoque serpentis, tum nomine saepe leonis
Significamus eum, sed tamen est neutrum.
Sed pia divino non deest reverentia lino;
Quam res vera facit, non vetus umbra parit,
Hanc, nisi quod nostrum mysteria tanta relatum
Transcendunt, breviter commemorare placet.
Interea cordi tu suggere, Christe vel ori
Illi qui sapiat, huic quoque quid referat.
Vera Deo Patri Deus hostia; Filius illi
Arbore restituit, arbore quod periit.
Ante Creatorem gratum direxit odorem
Fumus quem talis victima sponte dedit.
Hostia Christus erat, Christus tamen ipse litabat;
A Domino factum, corda stupent nominum.
Hic semel oblatus solvit quoscunque reatus,
Traxit homo proprio seu generis vitio.
Hostem delusum, mors haec eludere nondum
Desinit, ablatis quotidie spoliis.
Illa facit virtus modo saepe resurgere rursus
Mortibus absorptat innumeris animas.
Haec quasi praeteritas, jam tersit gratia culpas
In nondum natis Ecclesiae populis.
Quos primus habuit, quos tandem mundus habebit

Praeter auctores qui summorum pontificum gesta
scripserunt, nonnulli beati Leonis IX Vitam seorsim
edidere. Wibertus, ejus in episcopatu Tullensi archidiaconus,
primo unum librum edidit de iis quae ille,