PL 15, col. 1697
Expositio Evangelii secundum Lucam (Ambrosius Mediolanensis), J. P. Migne
omnibus fidem, suscitans eum ab inferis [(Act. XVII,
31)]
. Qui enim tractat, debet audientium considerare
personas; ne prius irrideatur quam audiatur. Quomodo
enim Athenienses crederent quia Verbum caro
factum est, et de Spiritu sancto Virgo concepit, qui
irridebant quia resurrectionem audierant mortuorum [(Ibid., 32)] ?
Tamen et Dionysius Areopagites credidit,
et alii crediderunt in virum; ut in Deum crederent [(Ibid., 34)] .
Quid interest, quo quisque credat
ordine? Non in principiis perfecta quaeruntur: sed de
principiis ad ea quae perfecta sunt pervenitur. Ergo
tali Athenienses informavit praecepto: talis nobis
apud gentiles ordo servandus est.
106.
At vero cum Judaeos alloquerentur apostoli,
ipsum Christum esse dicebant qui propheticis nobis
esset promissus oraculis: quem non prius auctoritate
sua Dei filium nominabant: sed virum probatum,
virum justum, virum a mortuis suscitatum, illum
virum de quo dictum est in prophetis: Filius meus es
tu, ego hodie genui te [(Act. II, 22, et III, 14, et XIII, 33,
ex Psal. II, 7)]
. Ita ergo et tu ad ea quae difficile creduntur,
auctoritatem divini sermonis adscisce, et promissum
ejus adventum prophetarum voce designa:
resurrectionem quoque multo ante compertam Scripturarum
testimoniis edoceto, non usitatam cum caeteris
atque communem; ut in ipsa suscitati corporis
assertione, aeternae testimonium divinitatis acquiras.
Cum enim caeterorum corpora corruptionem probaveris
subiisse post mortem, hunc utique de quo dicitur: Non dabis Sanctum tuum videre corruptionem
(Psal.
XV, 10), comprobas humanae fragilitatis expertem,
probas humanae conditionis merita supergressum,
Deo magis quam hominibus conferendum. 1410
.
107.
Quod si ad sacramenta fidelium tendens
catechumenus imbuendus sit, dicendum quia
unus est Deus ex quo omnia, et unus Jesus Christus
per quem omnia [(I Cor. VIII, 6)] : non duos dominos
esse dicendos: perfectum quidem Patrem, perfectum
esse et Filium; sed unius Patrem et Filium esse
substantiae: Verbum aeternum aeterni Dei, non quod
profertur, sed quod operatur; ex patre genitum, non
voce editum. Prohibentur ergo apostoli evangelizare
eum Dei Filium, ut evangelizarent postea crucifixum.
31)]
. Qui enim tractat, debet audientium considerare
personas; ne prius irrideatur quam audiatur. Quomodo
enim Athenienses crederent quia Verbum caro
factum est, et de Spiritu sancto Virgo concepit, qui
irridebant quia resurrectionem audierant mortuorum [(Ibid., 32)] ?
Tamen et Dionysius Areopagites credidit,
et alii crediderunt in virum; ut in Deum crederent [(Ibid., 34)] .
Quid interest, quo quisque credat
ordine? Non in principiis perfecta quaeruntur: sed de
principiis ad ea quae perfecta sunt pervenitur. Ergo
tali Athenienses informavit praecepto: talis nobis
apud gentiles ordo servandus est.
106.
At vero cum Judaeos alloquerentur apostoli,
ipsum Christum esse dicebant qui propheticis nobis
esset promissus oraculis: quem non prius auctoritate
sua Dei filium nominabant: sed virum probatum,
virum justum, virum a mortuis suscitatum, illum
virum de quo dictum est in prophetis: Filius meus es
tu, ego hodie genui te [(Act. II, 22, et III, 14, et XIII, 33,
ex Psal. II, 7)]
. Ita ergo et tu ad ea quae difficile creduntur,
auctoritatem divini sermonis adscisce, et promissum
ejus adventum prophetarum voce designa:
resurrectionem quoque multo ante compertam Scripturarum
testimoniis edoceto, non usitatam cum caeteris
atque communem; ut in ipsa suscitati corporis
assertione, aeternae testimonium divinitatis acquiras.
Cum enim caeterorum corpora corruptionem probaveris
subiisse post mortem, hunc utique de quo dicitur: Non dabis Sanctum tuum videre corruptionem
(Psal.
XV, 10), comprobas humanae fragilitatis expertem,
probas humanae conditionis merita supergressum,
Deo magis quam hominibus conferendum. 1410
.
107.
Quod si ad sacramenta fidelium tendens
catechumenus imbuendus sit, dicendum quia
unus est Deus ex quo omnia, et unus Jesus Christus
per quem omnia [(I Cor. VIII, 6)] : non duos dominos
esse dicendos: perfectum quidem Patrem, perfectum
esse et Filium; sed unius Patrem et Filium esse
substantiae: Verbum aeternum aeterni Dei, non quod
profertur, sed quod operatur; ex patre genitum, non
voce editum. Prohibentur ergo apostoli evangelizare
eum Dei Filium, ut evangelizarent postea crucifixum.