PL 36, col. 180
Enarrationes in Psalmos (Augustinus Hipponensis), J. P. Migne
Qui credit, et sequitur; an qui dolet quia est quod
legatur? Nolo scire quis servaverit: undecumque
inventus est codex, testamentum patris nostri exiit
de qualibet caverna: nescio qui fures toliere volebant,
nescio qui persecutores incendere volebant: undecumque
prolatum est, legatur. Quare litigas? Fratres
sumus, quare litigamus? Non intestatus mortuus est
pater. Fecit testamentum, et sic mortuus est: mortuus
est, et resurrexit. Tamdiu contenditur de haereditate
mortuorum, quamdiu testamentum proferatur
in publicum; et cum testamentum prolatum fuerit in
publicum, tacent omnes, ut tabulae aperiantur et recitentur:
judex intentus audit, advocati silent, praecones
silentium faciunt, universus populus suspensus
est, ut legantur verba mortui, non sentientis in monumento.
Ille sine sensu jacet in monumento, et valent
verba ipsius: sedet Christus in coelo, et contradicitur
testamento ejus? Aperi, legamus. Fratres
sumus, quare contendimus? Placetur animus noster,
non sine testamento nos dimisit pater. Qui fecit
testamentum, vivit in aeternum: audit voces nostras,
agnoscit suam. Legamus, quid litigamus? Ubi inventa
fuerit ipsa haereditas, ipsam teneamus. Aperi testamentum,
lege in primo capite ipsius Psalterii, Postula
a me [(Psal. II, 8)]
. Sed quis dicit? Forte non Christus.
Ibi habes, Dominus dixit ad me, Filius meus es tu,
ego hodie genui te [(Ibid., 7)]
. Ergo Filius Dei dicit, vel
ad Filium suum Pater dicit. Ergo quid dicit ad Filium? Postula a me, et dabo tibi gentes haereditatem tuam, et
possessionem tuam fines terrae.
Solet fieri, fratres, ut
quando quaeritur de possessione, quaerantur affines.
Inter affines illum et illum, quaeritur haeres, aut cui
donatur, aut qui emit. Inter quos affines quaeritur?
Inter illum et illum possidentes. Qui dimisit omnes
fines, nullos dimisit affines. Quocumque te verteris,
Christus est. Fines terrae habes haereditatem, huc veni,
totam mecum posside. Quare litigando vocas ad
partem? Huc veni: bono tuo vinceris, totum habebis.
An adhuc calumniaris? Ego jam testamentum legi, et
tu calumniaris. An adhuc calumniaris, quia fines
terrae dixit, non dixit omnes fines terrae? Legamus
ergo. Quomodo lectum est? Commemorabuntur, et
convertentur ad Dominum universi fines terrae. Et adorabunt
in conspectu ejus universae patriae gentium.
Quoniam Domini est regnum, et ipse dominabitur
gentium. Ipsius est, non vestrum. Agnoscite Dominum:
agnoscite possessionem Domini.
31.
Sed et vos, quia privata vestra vultis possidere,
et non communi cum Christo unitate; dominari
enim vultis in terra, non cum illo in coelo regnare,
possidetis domos vestras. Et aliquando venimus ad
illos dicentes, Quaeramus verum, inveniamus verum.
Et illi, Vos tenete quod tenetis: oves tuas habes,
oves meas habeo; noli molestus esse ovibus meis,
quia et ego non sum molestus ovibus tuis. Deo gratias:
meae sunt oves, illius sunt oves: Christus quid
legatur? Nolo scire quis servaverit: undecumque
inventus est codex, testamentum patris nostri exiit
de qualibet caverna: nescio qui fures toliere volebant,
nescio qui persecutores incendere volebant: undecumque
prolatum est, legatur. Quare litigas? Fratres
sumus, quare litigamus? Non intestatus mortuus est
pater. Fecit testamentum, et sic mortuus est: mortuus
est, et resurrexit. Tamdiu contenditur de haereditate
mortuorum, quamdiu testamentum proferatur
in publicum; et cum testamentum prolatum fuerit in
publicum, tacent omnes, ut tabulae aperiantur et recitentur:
judex intentus audit, advocati silent, praecones
silentium faciunt, universus populus suspensus
est, ut legantur verba mortui, non sentientis in monumento.
Ille sine sensu jacet in monumento, et valent
verba ipsius: sedet Christus in coelo, et contradicitur
testamento ejus? Aperi, legamus. Fratres
sumus, quare contendimus? Placetur animus noster,
non sine testamento nos dimisit pater. Qui fecit
testamentum, vivit in aeternum: audit voces nostras,
agnoscit suam. Legamus, quid litigamus? Ubi inventa
fuerit ipsa haereditas, ipsam teneamus. Aperi testamentum,
lege in primo capite ipsius Psalterii, Postula
a me [(Psal. II, 8)]
. Sed quis dicit? Forte non Christus.
Ibi habes, Dominus dixit ad me, Filius meus es tu,
ego hodie genui te [(Ibid., 7)]
. Ergo Filius Dei dicit, vel
ad Filium suum Pater dicit. Ergo quid dicit ad Filium? Postula a me, et dabo tibi gentes haereditatem tuam, et
possessionem tuam fines terrae.
Solet fieri, fratres, ut
quando quaeritur de possessione, quaerantur affines.
Inter affines illum et illum, quaeritur haeres, aut cui
donatur, aut qui emit. Inter quos affines quaeritur?
Inter illum et illum possidentes. Qui dimisit omnes
fines, nullos dimisit affines. Quocumque te verteris,
Christus est. Fines terrae habes haereditatem, huc veni,
totam mecum posside. Quare litigando vocas ad
partem? Huc veni: bono tuo vinceris, totum habebis.
An adhuc calumniaris? Ego jam testamentum legi, et
tu calumniaris. An adhuc calumniaris, quia fines
terrae dixit, non dixit omnes fines terrae? Legamus
ergo. Quomodo lectum est? Commemorabuntur, et
convertentur ad Dominum universi fines terrae. Et adorabunt
in conspectu ejus universae patriae gentium.
Quoniam Domini est regnum, et ipse dominabitur
gentium. Ipsius est, non vestrum. Agnoscite Dominum:
agnoscite possessionem Domini.
31.
Sed et vos, quia privata vestra vultis possidere,
et non communi cum Christo unitate; dominari
enim vultis in terra, non cum illo in coelo regnare,
possidetis domos vestras. Et aliquando venimus ad
illos dicentes, Quaeramus verum, inveniamus verum.
Et illi, Vos tenete quod tenetis: oves tuas habes,
oves meas habeo; noli molestus esse ovibus meis,
quia et ego non sum molestus ovibus tuis. Deo gratias:
meae sunt oves, illius sunt oves: Christus quid