Giacomo
Epistola Catholica B. Jacobi ApostoliIntroduzioni
Enciclopedia Cattolica
La prima delle sette epistole cattoliche (v.) del Nuovo Testamento.
Non vi è un tema centrale, svolto secondo una divisione logica. Le idee principali si succedono in quest'ordine: Cap. 1 «G., servo di Gesù Cristo, alle 12 tribù [viventi] nella diaspora [augura] gioia» — Godete nel dolore: chiedete a Dio questa sapienza. — La tentazione non viene da Dio, ma dalle passioni; da Dio ci proviene ogni bene. — Ascoltate e praticate la parola di Dio. Cap. 2: Non abbiate favoritismi per i ricchi. — La fede senza le opere è morta. Cap. 3: Frenate la lingua. — La vera sapienza è caritatevole. Cap. 4: Causa delle guerre sono le passioni. Domatele con la carità e la pazienza. — Evitate maldicenze e progetti temerari. Cap. 5: Guai a voi, o ricchi, superbi, ingiusti, viziosi! — Voi, oppressi, abbiate pazienza, imitando l'agricoltore, i profeti, Giobbe. — Non giurate invano. — Chi soffre preghi. Chi è lieto salmeggi. — L'infermo chiami i presbiteri che gli amministreranno l'Estrema Unzione (v.). — Confessate i peccati. — Pregate da giusti. — Convertite i peccatori.
Haydock
The seven following Epistles have been called Catholic or general, not being addressed to any particular Church or person, if we except the Second and Third of St. John. They are called also Canonical, having been received by the Church as part of the canon of the New Testament, and as writings of divine authority. It is a matter of fact allowed by every one, that five of these epistles, to wit, this of St. James, the Second of St. Peter, the Second and Third of St. John, that of St. Jude, as also the Epistle of St. Paul to the Hebrews, and the Apocalypse or Revelation of St. John, were doubted of , and not received always and every where in the three first ages[centuries], till the canon and catalogue of Scripture books was examined by tradition, and determined by the authority of the Catholic Church, the supreme judge of all controversies in matters of faith and religion, according to the appointment of our Saviour, Christ, expressed in many places in the holy Scriptures. But I could never learn upon what grounds they who deny the Catholic Church and General Councils to be of an infallible authority, and who deny Christ's promises to guide his Church in all truth to the end of the world, can be certain which Scriptures or writings are canonical, and which are not. I could never understand what construction to put on the sixth of the Thirty-nine Articles of Religion of the Church of England. We there meet with this declaration: In, or by the name of the holy Scripture, we understand those canonical books of the Old and New Testament of whose authority was never any doubt in the Church. These I have mentioned were certainly for some time doubted of; they are still doubted of by some of the late reformers: Luther, the great doctor of the reformation, is not ashamed to say that this epistle of St. James is no better than straw, and unworthy of an apostle. These writings therefore, according to the said declaration, ought not to be accounted and received as canonical; and yet before the end of the said sixth article, it is again declared, that all the books of the Old and New Testament, as they are commonly received, we do receive and account canonical. And in all New Testaments of the Church of England, all these are received for canonical in the same manner as the four gospels, without any remark or advertisement to the contrary. --- The first of the seven epistles was written by St. James, surnamed the lesser, and James of Alpheus, (Matthew 10:3.) one of the twelve apostles, called the brother of our Lord, (Galatians 1:19.) who was made bishop of Jerusalem. His mother is thought to have been Mary, sister to the blessed Virgin Mary, and to have been married first to Alpheus, and afterwards to Cleophas; to have had four sons, James, Joseph, Simon, (or Simeon) and Jude, the author of the last of these epistles. All these four being cousins-german, are called brothers of our Lord, Matthew xiii. 55. How great a veneration the Jews themselves had for this apostle and bishop of Jerusalem, see not only Hegisippus apud Eusebius, lib. ii. hist. chap. 23. and St. Jerome de viris illustribus, also the same St. Jerome in Galatians 1:19. (tom. iv, p. 237, lib. 1. contra Jovin. tom. iv, part 2, p. 182.) but even Josephus, (lib. xxviii. Jewish Antiquities, chap. 8.) where he calls him the brother of Jesus, surnamed the Christ. This epistle was written about the year 62.[A.D. 62.] The chief contents are: 1. To shew that faith without good works will not save a man, as St. Augustine observed, lib. de fid. et oper. ch. IV.; 2. He exhorts them to patience, to beg true wisdom, and the divine grace; 3. He condemns the vices of the tongue; 4. He gives admonitions against pride, vanity, ambition, etc.; 5. To resist their disorderly lusts and desires, which are the occasions and causes of sin, and not Almighty God; 6. He publisheth the sacrament of anointing the sick with oil; 7. He recommends prayer, etc. St. Jerome, in a letter to Paulinus, (t. iv. part 2, p. 574.) recommends all these seven epistles in these words: James, Peter, John, and Jude, published seven epistles....both short and long, short in words, long as to the content; Jacobus, Petrus, Joannes, Judas, septem epistolas ediderunt....breves pariter et longas, breves in verbis, longas in sententiis. (Witham) --- St. Gregory of Nazianzus remarks, that the faithful were not agreed as to the number of these epistles; some admitted seven and some only three, viz. this of St. James, the first of St. John, and the first of St. Peter:iqt Katholikon Epistolon ∫ Tines men epta phasin, oi de treis monas ∫ Chrenai dechesthai ten Iakobou mian, ∫ Mian de Petrou, tente Ioannou mian. --- Naz. Carm. de Script. Canon. We shall state at the beginning of each epistle, the reason why they have been adopted into the canon of Scripture. (Calmet) --- The object of these epistles was, according to the remark of St. Augustine, to refute the rising errors of Simon Magus, the Nicolaites, and other such heretics, who abusing the liberty of the gospel, and perverting the meaning of St. Paul's words in his epistle to the Romans, pretended that faith alone, without good works, was sufficient for salvation; although St. Paul expressly requires Christians, a faith working by charity, (Galatians 5:6.; 1 Corinthians 13.) where he uses these emphatic words: "If I should have all faith, so as to remove mountains, and have not charity, I am nothing." (St. Augustine, lib. de fide et operibus, chap. 14. (Calmet) --- As to what regards the authenticity of St. James' epistle, although Luther with his usual boldness asserts that many with good reason denied this epistle to be canonical, and affirmed that it was unworthy the pen of an apostle, yet, admitting that some individuals in the first ages[centuries] of the Church doubted of its authority, we are nevertheless assured from certain monuments that it was always considered as sacred and inspired both by the Latin and Greek Churches. This is evident from the sixtieth canon of the council of Laodicea; from the forty-seventh of the council of Carthage, in 397; from Origen, hom. vii. in Josue; from St. Athanasius in synopsi, Epiphanius haeresi 76; from St. Jerome, ad Paulinum Epis.; from St. Augustine, lib. ii. de Doc. Chris. ch. VIII; from St. Gregory of Nazianzus, tom. iii, p. 98; from Amphilochus, apud St. Gregory of Nazainzus, tom. ii. p. 194; from Innocent I., Epis. ad Decentium; from Rufinus, Exposit. Symboli; and from Gelasius I., who in the fifth age[century], in a council of seventy bishops, at Rome, settled the canon of the genuine books of the holy Scripture, and distinguished them from what are spurious. (Cal. et Habert de Sacr. Ext. Un.) --- St. Jerome and St. Augustine quote frequently this epistle as the undoubted work of this apostle; and since their time, its authenticity has never been called in question by Catholics. It is believed St. James wrote this epistle in Greek, as he quotes the Scripture according to the version of the Septuagint, as in Chap. 4:6; and as this language was commonly spoken in the East by the dispersed Jews, to whom he wrote. His style is concise and sententious, like that of Solomon in his proverbs, and like the maxims of the Orientals even to the present day. (Calmet)
__________
Douay 1582/1609
THE ARGVMENT OF THE EPISTLE OF S. IAMES. 4 paragrafi
THIS Epistle (as the rest folovving) is directed specially, as S. Augustine saith, against the errour of only faith, vvhich some held at that time also, by misconstruing S. Paules vvordes. Yea not only that, but many other errours (vvhich then also vvere annexed vnto it, as they are novv) doth this Apostle here touche expresly.
He saith therfore, that not only faith, but also good vvorkes are necessarie: that not only faith, but also good vvorkes do iustifie: that they are actes of Religion, or seruice and vvorship of God: that to keepe al the commaundements of God, and so to abstaine from al mortal sinne, is not impossible, but necessarie: that God is not author of sinne, no not so much as of tentation to sinne: that vve must stay our selues from sinning, vvith feare of our death, of the Iudgement, of hel: and stirre our selues to doing of good, vvith our revvard that vve shall haue for it in heauen. These pointes of the Catholike faith he commendeth earnestly vnto vs, inueighing vehemently against them that teach the cōtrarie errors. Hovvbeit he doth vvithal admonish not to neglect such, but to seeke their conuersion, shevving them hovv meritorious a thing that is. Thus then he exhorteth generally to all good vvorkes, & dehorteth from al sinne. but yet also namely to certaine, & from certaine: as, from acception of persons, from detraction and rash iudging, from concupiscēce and loue of this vvorld, from svvearing: and, to praier, to almes, to humilitie, confession and penance: but most copiously to patience in persecution.
Novv, Vvhich Iames vvrote this epistle. vvho this Iames vvas: It is not be, vvhose feast the Church keepeth the 25 of Iulie, vvhich vvas S. Iohns brother, and vvhose martyrdom vve haue Act. 12. but he, vvhom the Church vvorshippeth the first of Maie, vvho is called Frater Domini, our lordes brother, and brother to Iude, and vvhich vvas the first Bishop of Hierusalem, of vvhom vve reade Act. 15 & 21. and also Gal. 2. of vvhose vvonderful austeritie and puritie of life, the Ecclesiasticall stories do report. Euseb. li. 2. c. •2. Hiero. in Catalogo.
Therfore as the old High-priest had povver and charge ouer the Ievves, not only in Hierusalem and Iurie, but also dispersed in other Countries (as vve vnderstand Act. 9. v. 1, & 2.) so S. Iames likevvise, being Bishop of Hierusalem, and hauing care not only of those Ievves vvith vvhom he vvas resident there in Iurie, I•. 1. but of al the rest also, vvriteth this Epistle, To the tvvelue tribes that are in dispersion. and in them, to al Christians vniuersally dispersed through the vvorld.
Continua a leggere 1 paragrafo
Catholike Epistle.] The Protestants abhorre the vvord Catholike. The vvord Catholike though in the title of this Epistle & the rest folovving (called The Catholike Epistles) it be not vvholy in the same sense, as it is in the Creede: yet the Protestants so feare and abhorre the vvord altogether, that in some of their Bibles they leaue it cleane out, although it be in the Greeke, and in some they had rather translate ridiculously thus, The general Epistle &c. vvhereas these are famously knovven and specified in antiquitie, by the name of Catholike Epistles, Euseb. li. 2. hist. c. 22. for that they are vvritten to the vvhole Church, not to any peculiar people or person, as S. Paules are.
Cornely
8 19. — De epistola catholica B. Iacobi Apostol.
909. — I. D& EPISTOLAE AUCTORE. Eandem inscriptionem , quam Vulgata nostra latina ( « epistola catholica B. Iacob: Apostoli ») non pauci graeci codices atque syriaci exhibent!. Quoniam vero in N. T. inter Domini discipulos non unus dumtaxat nomen lacobi gessit, praeprimis inquiramus oportet, quis ex illis auctor sit epistolae, quae se ipsa ab « Iacobo, Dei et Domini N. Iesu Christi servo » scriptam esse testatur.
Continua a leggere 66 paragrafi
In Apostolorum catalogis, quos referunt Evangelia et Actus?, duo enumerantur Iacobi , alter Zebedaei filius et loannis Evangelistae frater, quem Herodes Agrippa a. 44. occidit, alter Alphaei filius. Praeter quos tertium in Scripturis inveniri censent non pauci, lacobum scilicet « fratrem Domini », quem « post Domini passionem ab Apostolis Terosolyvidi , nisi Iacobum fratrem Domini ». S. Paulus igitur lacobum fratrem Domini non tantum Apostolum vocat, sed illis quoque adnumerat, qui ante eum fuerunt Apostoli : iam vero illa in parte epistolae totus in eo est, ut genuinum et verum Apostolum sese esse demonstret, qui Evangelium , quod praedicat , neque acceperit neque didicerit ab homine, suamque a primitivis Apostolis, quos Dominus, quum in terris ageret, immediate vocaverat et docuerat, independentiam omnimodam adstruat ; nomen igitur Apostoli sensu stricto intelligit , neque Iacobi potius quam Barnabae vel aliorum discipulorum, quos lerosolymis vidit, mentionem fecisset, nisi ille inter Duodectm fuisset!. Si vero lacobus frater Domini unus ex Duodecim fuit, alius atque lacobus Alphaei esse non potest. Argumentum nostrum non parum ex loco parallelo Actuum corroboratur, in quo Paulus a Barnaba « ad Apostolos » adductus esse narratur?; praeter Petrum ergo alter Apostolus proprie dictus eo tempore lerosolymis adfuit, quem lacobum fratrem Domini fuisse docet epistola ad Galatas.
2. Alterum argumentum non minus certum ex modo loquendi S. Pauli et S. Lucae deducimus. Solent enim sacri scriptores, ut lectorum errorem praecaveant, homonymos Apostolos vel discipulos epitheto discernere?, Atqui S. Lucas, postquam Iacobum « fratrem Ioannis » ab Herode occisum esse narravit, tum eodem in capite tum in sequentibus alterum Iacobum sine ullo epithetocommemorat*; id quod certo non fecisset, si post Iacobi Maioris mortem alii duo Iacobi superstites fuissent. Eodem modo S. Paulus in primo suo itinere hierosolymitano se « Iacobum fratrem Domini » vidisse refert, quia illo tempore alter Iacobus Ioannis frater nondum erat occisus; sed immediate postea de tertio itinere hierosolymitano loquens « Iacobum » epitheto omisso nominat; lacobus Zebedaei enim sex annis antea martyrium subierat, nec ullus igitur pertimescendus erat error*.
3. Quibus duobus argumentis assertum nostrum satis iam stabilitum est; restat autem , ut ea, quae de Iacobo Alphaei et de Iacobo fratre Domini in Scripturis dicuntur, de eadem persona aptissime intelligi ostendamus.
a.) « Fratres Domini », lacobus, Ioseph (vel Ioses), Simon et fudas$, matrem habent Mariam?, quae ab Ioanne appellatur « soror matris Domini, Maria Clophae »1. e. Clophae uxor; mulieres enim secundum patrem non nominabantur, sed secundum maritum?. [am vero interpretes plerique Clophaeet Alphaei nomina eiusdem vocabuli hebraici "Don esse transcriptiones concedunt; hebraicum enim n, si vocabulum incepit, ab aliis durius, ab aliis lenius proferebatur; duriorem Galilaeorum pronunciationem recepit S. Ioannes, leniorem lerosolymitanorum conservarunt Synoptici'?. lacobus frater Domini filius igitur erat Alphaei atque Domini consobrinus, sive eius mater Maria fuerit vera B. Virginis soror, quod multis praeplacet, sive soror B. V. vocetur, quia eius maritus Alphaeus frater erat S. losephi, quod alii admittere malunt!!.
b.) In catalogis Apostolorum omnibus, si traditor omittitur, tres ultimos locos occupant lacobus Alphaei et Thaddaeus et Simon Chananaeus, vel lacobus Alphaei et Simon, qui vocatur Zelotes, et ludas lacobi. Quin Thaddaeus et Iudas Iacobi sint duo eiusdem Apostoli nomina, nemo dubitat; in collegio igitur apostolico tria habemus nomina, eaque semper coniuncta, quae « fratribus Domini » sunt propria. Num casui hoc adscribendum, annon potius dicendum est inter Apostolos tres « fratres Domini » fuisse? Nam Iudam Iacobi esse lacobi fratrem certum est; quoniam hoc nomine in primitiva Ecclesia Iudam cognitum fuisse, eius epistola docet : « Iudas lesu Christi servus, frater autem Iacobi » '?. Accedit autem, quod ultimis in locis tres « fratres Domini » recenseantur; consanguineis scilicet suis Dominus primos locos attribuere noluit, ne consanguinitati suae suam vocationem adscriberent?
c). Quod si quis aliis saltem Scripturae textibus « fratres Domini » omnes aut lacobum a collegio apostolico separari ex eoque excludi obiecerit, accurato singulorum locorum examine contrarium rectius demonsírari asserimus.
4.) Namque priorem ad Corinthios épistolam !? sententiae nostrae favere potius quam contradicere manifestum est. S. Paulus enim, si sibi idem licere asserit, quod « ceteris Apostolis et fratribus Domini et Cephae », aeque parum « fratres Domini » quam ipsum Cepham a collegio apostolico separat, e contra in eo plures « fratres Domini » fuisse clare docet, quia gradatione argumentationem suam corroborat. Etenim « mihi, inquit, idem facere licet, quod reliqui Apostoli, imo illi, qui inter Apostolos ob consanguinitatem suam dominicam maiore quadam dignitate pollent, atque ipse eorum princeps Petrus facere nefas non habent ». Neque iterum si Dominus « Jacobo et deinde Apostolis omnibus » visus esse dicitur, lacobus a collegio magis separatur, quam paucis versibus antea Petrus ab eo separatur, quando : « Dominus visus esse Cephae et post haec undecim » dicitur. Imo si ad sola verba, quibus usus est Paulus, quis attenderit, lacobum clarius et disertius, quam Petrum, Apostolis adnumerari concedet; quia enim dicit : £xevza. 902 "IaxóGo, evra oig &oo10Aot; &&6t, lacobum diserte nominat Apostolum 5,
8-) Neque Act. 1, 13. 1^, si Apostoli « unanimiter in oratione cum mulieribus et Maria matre lesu et fratribus eius » perseverasse,referuntur, zn collegio apostolico alii fratres Domini fuisse negantur. Praeter quatuor enim « fratres Domini » in Evangelio etiam « sorores Domini » commemorantur, quae quum Dominus cum matre et fratribus suis sedem in Capharnum transferret, in patria Nazareth remanserant, quia ibi maritos suos habebant!?. Quid igitur impedit, quominus losen « fratrem Domini », cuius nomen in catalogis apostolicis deest, et maritos « sororum Domini » ab Actuum auctore designari dicamus?
1-) Si quis autem ulterius progressus « fratres Domini » omnes (oi 40: Moo) in eum non credidisse 6 ideoque in Apostolorum coetu non fuisse contenderet, perfectam quidem fidem illis ab Ioanne abiudicari concederemus, at neque reliquorum Apostolorum neque Ioannis ipsius fidem ante Domini resurrectionem fuisse perfectam adderemus; quocirca ex hoc textu nihil prorsus deduci patet.
Ceterum ultimae duae obiectiones, si quid probarent, non tres, id quod nos tenemus, sed duos tantum ex fratribus Domini (Iacobum et Iudam), id quod aliis praeplacet, in Apostolorum coetu fuisse evincerent; inconcussum igitur manet, quod asseruimus, in Scripturis nihil inveniri, quod nos prohibeat, quominus lacobum Alphaei et Iacobum fratrem Domini unam eandemque personam esse dicamus, non deesse autem in Scripturis, quae eorum identitatem invicte demonstrent.
9. Luc. 8,3 "[udvva qovj Xouta éztzgórcoo "Hodbov. Matth. 1,6 «x tij; coo OSofov.
10. Duplex pronuntiatio literae 53 vocabulum inchoantis constat ex transcriptione septuaginta interpretum et Origenis. Propheta *3 ri ab Alexandrinis vocatur Arvatoc, e contra YI legitur Xacóáv (Gen. 11,31 etc) et probabiliter idem est oppidum, quod & Graecis et Romanis Kájiz: Carrae appellabatur (Cfr. Gesen. Thesaur. ling. hebr.
p. 528). Recte Field (Origenis Hexapl. Proleg. I. p. LXXII) : « 1 duplicis pronuntiationis est, cuius exemplum est vox noTn (lerem. 19,2), quae Senioribus z«pat0 sonat, Aquilae autem et ceteris dose(0. Exprimitur per 7 in oys(y pro Q'TIN (Symm. Is. 13,21) nec non in propriis nominibus Xáp, Xc6póv, Xappáv (Iosepho Adpavisu), saeplus vero per spiritum tantum, ut dy pro An (Ps. 117,27) » etc. Duplicem autem eiusdem literae gutturalis aut literae ad gutturales accedentis pronuntiationem non admodum raro invenimus : arabicam literam Qat (p) Syri hodie durissime pronuntiant, vicini autem Aegyptii lenissime, ut idem vocabulum abp (cor) Syris sonet qoib, Aegyptiis alb. — Contra identitatem nominum Klopae et Alphaei obiiciunt quidem multi (Cfr. ex recentissimis rationalistis Renan Les Évangiles. Paris 1877. p. 548 et ex catholicis Schegg 1. c. p. 53) KAez& esse nomen graecum contractum KAXrózatpos. At probe distinguenda sunt nomina KAXeózze (Luc. 24,18), quod idem est ac KA:ózatpoc, et KAozà; graecum KXMo- nunquam in KAo-, sed in KAsu- vel KAet- contrahitur (KAsó- Sauos, KXetc0cvi;). Ceterum cum H et permultis minusculis legere malo KAozi quam KXezi; libenter autem concedo Galilaeos nomen Chalpa vel forte Cholpa graecae pronuntiationi assimilasse. Si quis vero nominum Alphaei et Clopae identitatem pertinaciter negare voluerit, nihil obstat, quominus Alphaeum praeter nomen suum hebraicum etiam nomen graecum gessisse dicamus (Ioannes Marcus, Thomas Didymus, Saulus Paulus etc).
14. 1 Cor. 15,7 intelligendum esse Iacobum fratrem Domini omnes concedunt.
&. Nec certam quidem antiquae Ecclesiae de duobus tantum lacobis admittendis esse traditionem nec ex solis Patrum testimoniis certum argumentum deduci fatemur; at antiquitatis documenta nostrae magis quam oppositae sententiae favere asserimus.
8.) Namque maximi hac in quaestione ponderis est ecclesiae occidentalis persuasio , quae (id quod supra innuimus) nominibus Mazors et Minoris expressa ad medium saltem saeculum 2. ascendit. Nisi enim illo tempore, quo facta est antiqua versio latina, in Occidente communis fuisset opinio, duos dumtaxat in N. T. commemorari lacobos, interpres - graecum Mixgós comparativo Minor non reddidisset!". Eandem vero iuniorum quoque Patrum occidentalium fuisse sententiam S. Hreronymus nos docet, qui in suo contra Helvidium libello de quaestione nostra accurate et fuse disserit aliisque in suis operibus ad hanc explicationem lectores suos remittit 8.
b.) Cum occidentali consentit ecclesia alexandrina , cuius primus testis Clemens Alez. disertis verbis « duos fuisse Iacobos tradit, quorum alter cognomento lustus ex templi fastigio praecipitatus et a fullone fuste percussus interiit (Iacobus Alphaei, frater Domini), alter capite truncatus est (Iacobus Zebedaei) »!?. Verum quoniam verba haec ab Eusebio Clementis verbis addita dicuntur, quamvis id omni verisimilitudine carere arbitremur??, alterum eius testimonrum adscribamus, quod etsi minus sit disertum, rem tamen satis evincit. « Post Salvatoris, inquit, ascensionem Petrus, lacobus et loannes, quamquam Dominus illos ceteris praetulerat, de honoris gradu inter se non concertarunt, sed lacobum Iustum constituerunt episcopum hierosolymitanum ». Quo in loco, quum prior Iacobus sit Zebedaei filius, Clemens, si alterum Iacobum praeter Alphaei filium designare voluisset, sine ullo dubio id dixisset?!, Orzgeni quoque aliisque alexandrinae ecclesiae scriptoribus duos solos lacobos cognitos fuisse ex eo colligimus, quod epistolae nostrae auctorem Apostolum nominaverunt ?*.
c.) Ecclesiae palaestinensis quidem testimonia, quae omne dubium excludant, nobis conservata non sunt; at antiquiores eius testes nihil afferunt, quod iure nobis opponatur. Etenim nec Hegesippus nec Cyrillus Hier. unquam Iacobum, primum ecclesiae hierosolymitanae ecclesiae episcopum, ab Apostolorum coetu excludunt; e contra toto suo loquendi modo eum Apostolis videntur adnumerasse. Quod si enim Hegesippus lacobum una cum Apostolis episcopatum hierosolymitanum suscepisse refert (Sux3£y vat 9 «dv Dxkuciav pev& cv dmoctOAov Ó 9s). 99 09 Kupiov "Izx60c) non aliter loquitur quam S. Lucas, qui « Petrum et Apostolos » synedrio respondisse dicit (&xoxeiüsis ài Ilérgog xai oi ào010Aot £i««v) ; quare si Petrus collegio Apostolorum a Luca inseritur, certe [acobus ex illo collegio ab Hegesippo non excluditur?*. Atque S. Cyrillus quoque satis clare eum Apostolis adnumerat : « Animae tuae cave, inquit, ne quid unquam edas quod idolis oblatam est, nam de huiusmodi cibisnon mihi solum hoctempore, sed iam ipsis Apostolis et Iacobo huius ecclesiae episcopo olim studium et cura fuit : scribunt enim Apostoli et presbyteri omnibus gentibus catholicam epistolam » etc; iam vero $. Cyrillus lacobum, quem episcopum nominaverat , inter presbyteros scribentes non numeravit, siquidem medio saec. &. episcoporum et presbyterorum nomina iam diu fixum suum definitumque sensum habuerunt; unum igitur ex Apostolis scribentibus lacobum primum lerosolymorum episcopum fuisse censuit?. Neque obiiciatur fieri non potuisse, ut ecclesia hierosolymitana, si primus eius episcopus ex Apostolorum numero fuisset , secundum inter palaestinenses locum post caesareensem occuparet?», Satis enim compertum est eam solam ob causam saec. 9. et 3. postpositam esse caesariensi hierosolymitanam ecclesiam, quia lerosolymis destructis nova, quae in eius ruinis ab Hadriano fundata est, civitas nomine et re ab antiqua Urbe sancta distinguebatur; quare etiam ecclesia illa ethnicochristiana Aeliae Capitolinae eundem dignitatis gradum, quem iudaeochristiana ecclesia hierosolymitana primitus occupaverat, ante Concilium Nicaenum non obtinuit ?*,
Si Constitutiones apostolicas, de quarum antiquitate omnimoda cum certitudine non constat, omiserimus, Eusebius Caes. primus est testis, qui tres lacobos fuisse asserit?'; nescio vero an suspicari liceat eius in hac quaestione testimonium ab omni partium studio non esse vacuum ; eius enim aetate inter eius ecclesiam et inter hierosolymitanam de dignitatis gradu vigebat controversia. Sed quidquid est, antiquiora nostra testimonia iunioribus Eusebii aliorumque sententiis auctoritate sua non privantur ; traditionem igitur antiquam, etsi certum argumentum nobis non praebeat, nostrae sententiae de duobus solis lacobis admittendis favere iure nostro asserimus.
204. — Quae quum ita sint neque plures, quam duo, lacobi in primitiva Ecclesia claruerint, quaestio supra proposita, uter epistolae primae catholicae sit auctor, facillime solvitur. Quamvis enim pauci quidam codices latini et syriaci in subscriptione eam filio Zebedaei attribuant!, dubium non est quin lacobo Alphaei sit attribuenda. lacobo « fratri Domini » eam attribuit unanimis Patrum traditio; inscriptio autem, quae Evangelium iam late propagatum supponit , atque argumentum , quod sententias nonnullas paulinas ab Iudaeochristianis male intellectas fuisse ostendit, clare docent eam satis diu post Iacobi Maioris martyrium (a. &4.) esse scriptam.
Auctor igitur epistolae nostrae filius fuit Alphaei vel Clopae, quem Hegesippus fratrem S. Iosephi fuisse tradit, et Mariae, quam B. Virginis sororem appellat Ioannes; Domini ergo fuit consobrinus, ideoque eius frater est vocatus?, A puero eum severam Nasiraeorum vitam egisse auctor est Hegesippus : « Ab ipso matris utero sanctus fuit; nec vinum unquam bibit nec siceram ; ab animantium carnibus penitus abstinuit ; comam nunquam totondit ; neque ungebatur neque corpus balneo lavabat unquam. Soli ei in sanctum templi ingredi licebat, neque enim lanicio, sed linea tantum veste utebatur. In templum solus intrabat ibique flexis genibus pro peccatis populi Deum supplex orare conspiciebatur, adeo ut eius genua instar cameli occalluerint, quoniam assidue genibus incumbebat Deo pro salute populi vota faciens. Hic ergo ob singularem iustitiam cognominatus est Iustus et Oblias, quod munimentum populi et iustitiam designat, quemadmodum etiam prophetae de eo praedixerant »?.
Inter duodecim Apostolos electus a Domino post eius resurrectionem singulari apparitione dignus habitus est, quam commemoravit S. Paulus et quam suo modo narravit Evangelium secundum Hebraeos*. A Domino ipso, secundum Patrum testimonium, episcopus hierosolymitanus designatus est? atque in primitiva Ecclesia tanta gavisus est auctoritate , ut S. Paulus eum una cum Petro et Ioanne columnam Ecclesiae vocaverit eiusque suffragio permotum Concilium Apostolicum definitioni suae dogmaticae, qua Ethnicochristianos Lege non teneri edixit, praecepta quaedam disciplinaria addiderit$. Vix minore autem auctoritate penes Iudaeos non conversos gaudebat, a quibus ob accuratam Legis integrae observantiam nomine Iusti est insignitus. Qui populi favor odium principum ei attraxit; quare, postquam triginta annis ecclesiae hierosolomytanae praefuit, summus pontifex Ananus post Festi procuratoris mortem et ante Albini eius sucessoris adventum (i. e. medio fere an. 62.) « opportunum sibi tempus adesse ratus synedrio coacto Iacobum, fratrem illius lesu, qui dicebatur Christus, cum nonnullis aliis velut Legis violatae reos accusavit statimque lapidandos tradidit »7.
ita quidem F/. Iosephus, paullo aliter vero martyrium Iacobi narrat Hegesippus. Quo teste Iudaei, quum magnam populi partem neque paucos ex primoribus lacobi opera ac ministerio ad fidem in Christum adduci viderent, tumultuari coeperunt atque Apostolum ipsum rogaverunt, utin die paschatis coram universo populo quid de Iesu sentiendum esset ediceret; sperabant enim fore, ut a fide in Christum Iudaeos dehortaretur. Itaque eum in fastigium templi adduxerunt , ut ab omnibus conspici et audiri posset. Interrogatus autem, ut doceret quodnam sit ostium lesu* crucifixi, tam magnificum de Domino testimonium reddidit, ut multi in fide confirmati glorificarent lesum; qua de re irati scribae et pharisaei eum de fastigio templi praecipitaverunt, et quum non statim esset mortuus, lapidare eum inceperunt; unus autem ex eis fullo, arrepto fuste quo vestes exprimuntur, caput Iusti percussit, atque ita felici martyrio vitam finivit S. Apostolus.
a Ostium Iesu crucifizi i. e. summa doctrina de lesu crucifixo. Rabbini vocabulum N33 (ostium, porta) hoc sensu videntur usurpasse, quum tres libros thalmudicos, qui summam quandam rerum politicarum, civilium, forensium tradunt, portas appellarent. (Cfr. Buxtorf. Lex. rabb. s. v.); Arabibus quoque Bab (porta) est caput libri, summa rei alicuius.
finden wollen ». Imo vero nihil in eo invenitur, quod iure in dubium vocetur. Oblivioni non est dandum Hegesippum « in prima Apostolorum successione », i. e. Patrum apostolicorum tempore vixisse atque Iudaeochristianum palaestinensem fuisse. Neque temere Schegg quoque (1l. c. p. 13) Iosephum minus accurate, quam Hegesippum, rem retulisse censet. — De tempore, quo S. Iacobus passus est, Hegesippum et FI. Iosephum dissentire immerito a nonnullis asseritur. Hegesippi enim verba, quibus narrationem suam de Iacobi morte terminat : xal s08u; Obsazactavbg xoAtopxet aüroóg intelligenda non sunt de urbis obsidione per Titum inchoata, sed de initio belli iudaici (a. 66.); particula autem ó05g temporis intervallum quodcunque non excludit. Neque enim Hegesippus quidquam aliud exprimere voluit, nisi id, quod Origenes Fl. Iosepho attribuit, scilicet inter Iacobi occisionem, qua mensura Iudaeorum impleta est, et ultimum urbis excidium nexum adesse internum. Quapropter etiam Eusebius ipse, qui Hegesippi et Iosephi relationes nobis conservavit, contradictionem inter eas non invenit et in Chronico morti S. Iacobi annum 63. assignavit (M. 19,543).
205. — II. DUODECIM TRIBUBUS , QUAE SUNT IN DISPERSIONE, S. Iacobus literas suas inscripsit ideoque ansam dedit, ut alii quidem Iudaeis non conversis, alii Iudaeis omnibus sive conversis sive non conversis eas destinatas putarent!. Utramque vero sententiam erroneam esse non est ambigendum. Quod enim aliqui S. Matthaeum Evangelium suum Iudaeorum nondum conversorum gratia edidisse censuerint, id quidem non adeo est mirandum, siquidem primum Evangelium toto suo argumento satis aptum est, ut Iudaeos non conversos ad fidem attrahat; quem autem finem Apostolus Christi hac epistola inter Iudaeos infideles prosequi potuerit, nemo videt. Atque auctor ipse in inscriptione « Dei et Domini N. Iesu Christi servum » sese appellans solis Christianis se scribere satis clare docet, clarius vero idem ex reliqua epistola elucet. Illis enim scribit, quos Deus « verbo veritatis genuit », qui « fidem Domini N. Iesu Christi gloriae habent », super quos « bonum nomen invocatum est », qui secundum Domini adventum patienter exspectant etc ?. Quae tam clara et aperta sunt, ut quomodo aliquis de Iudaeis non conversis velut primis epistolae lectoribus cogitaverit, plane non intelligatur.
Iudaeochristianis igitur epistola est scripta et proxime quidem illis, qui extra Palaestinae fines degebant; id quod inscriptio docet «ai; 0ó- exa. quARig «ai, iv vj Outeropz. Iudaei enim, qui terram patriam permixti cum ethnicis incolebant, in « dispersione » non censebantur esse?. Quoniam autem extra Palaestinam ecclesiae, quae solis Iudaeis conversis constabant, probabiliter non inveniebantur (nulla enim talium ecclesiarum memoria ad nos pervenit), neque in tota epistola quidquam legitur, quod Iudaeochristianos solos ita respiciat , ut ethnicis conversis apte dici non potuerit, nihil arbitramur obstare, quominus eam, licet minus directe , omnibus Christianis extra Palaestinam degentibus scriptam asseramus. Non ignoramus quidem aliquos textus afferri, qui exclusis Ethnicochristianis solos Iudaeos conversos respicere dicuntur; eorum
206. — III. Quo TEMPORE et QUA OCCASIONE scripta sit, quoniam a Patribus nobis traditum non est, ex epistola ipsa, quantum eius fieri potest, temporumque apostolicorum ratione definiamus oportet. Quod difficultate sua non carere duae sententiae prorsus oppositae , quae adhuc defenduntur, satis demonstrant. Aliqui enim iam ante Concilium Apostolicum eam scriptam esse arbitrantur; longe plures vero diu postea versus finem vitae S. lacobum eam dedisse asserunt!; quibuscum ita consentimus, ut priorem opinionem vix ulla probabilitate gaudere sine haesitatione affirmemus.
Namque tota quaestio in eo est, utrum S. Iacobus, quum epistolam suam scriberet, illam ad Romanos cognoverit necne. Iamvero S. Augustinus asseruit omnes epistolas catholicas contra falsam opinionem ex nonnullis Pauli verbis male intellectis exortam, quae fidem sine operibus ullis iustificare hominem diceret, intentionem suam dirigere; omnes igitur catholicas plerisque paulinis, quae omnes post Concilium Apost. scriptae sunt, iuniores esse censuit. Atque revera non paucae in nostra praesertim leguntur phrases, quae paulinis ita correspondent, ut casui fortuito deberi non possit earum similitudo. S. Jacobus mentionem facit concupiscentiarum 7Gv ecpattuou.évoy iv Toi; u£tctv; eadem. imagine usus S. Paulus videt vàuov £v oi ué£Xeatw &vriatpneudy.evov T volu 700 vocc. Temerarium hominum iudicium uterque eodem prorsus modo reprimit; S. Jacobus : Eig icviv 6 vou.oirag xai xgvrAg 6 Quvijtvog coca: x«i dmoMéxv o0 Ob T si, Ó xpivov cv. mXáctv; S. Paulus : Xo sí &, 6 xpíwev &XXdvptov olxévzv... Ouvavtt yXp o xóptog cvzoat oj10v. Secundum
S. lacobum à qx «o0 xécpo £j cx o9 Oco0, secundum S. Paulum 7 gcovuu.x 76 ca0x5; £yUpz. ci; Ocóv etc?. Clarius autem, si fieri potest, alterutrius epistolae ab altera dependentia apparet ex celeberrimis illis textibus, in quibus Paulus et lacobus doctrinas sibi oppositas statuisse a nonnullis sunt crediti. « Videtis, inquit S. [acobus, quoniam ex operibus iustificatur homo, et non ex fide tantum ». Cui haec verba legenti illud paulnum non statim occurrit : « Arbitramur iustificari hominem per fidem sine operibus Legis »? Num prioris verba non ita sunt comparata, ut alterius verba cognita supponant? Quod clarius apparet, si ad argumentum animum advertimus , quo uterque thesin suam stabilit; Abrahae enim exemplum uterque affert et uterque ex iisdem Scripturae verbis ratiocinatur : « Credidit Abraham Deo, et reputatum est illi ad iustitiam »3. Apostolos non re sed verbis dumtaxat dissentire, non veram Pauli doctrinam , sed perversam verborum eius interpretationem ab Iacobo negari, opus non est ut hoc loco iam demonstremus, quum id unum ostendere velimus, nostram epistolam post illam ad Romanos, quam cognitam supponit, esse scriptam. Frustra autem moderni interpretes, ut conclusionem nostram negent, ad disputandi rationem apostolico tempore inter ludaeos usitatam provocant : omnia, inquiunt, et singula eo tempore Scripturae verbis aut exemplis confirmabantur, Abraham vero et Rahab velut heroicae fidei exempla in omnium ore versabantur*. Licet enim Scripturas communem argumentorum fontem apostolico tempore fuisse libentissimi concedamus, quomodo alterum. quod asseritur, demonstretur, non videmus. Abraham et Rahab a Paulo et ab lacobo velut fidei exempla afferuntur; alios autem eadem illo tempore eodem modo attulisse , undenam constat , nisi quis forte S. Clementem Rom. aliosque Patres, qui exempla illa ex apostolicis literis desumserunt, contra nos citare stulte voluerit?
Confirmationis gratia illud quoque adde, inTacobi epistola talem ecclesiarum , quibus scribit, statum supponi, quem ante Conc. Apostolorum iam exstitisse nemo facile crediderit. Legantur illa, quae Apostolus de fide mortua, de pauperum despectu, de dignitatum ambitu etc monet : num quis haec in ecclesiis, quae vix erant exortae nec primae caritatis amittendae tempus habuerant, monenda iam fuisse sibi persuadebit?
Non igitur dubium est, quin nostra epistola post illam ad Romanos sit scripta; quoniam vero aliquod temporis intervallum requirebatur, ut Pauli epistola ecclesiis innotesceret perversasque explicationes provocaret, nostra ante a. 61. vix scribi potuit; anno autem 62. mortuum esse S. lacobum iam diximus; quapropter satis accurate origo eius videtur esse definita; exeunte a. 61. vel ineunte a. 62. eam scriptam esse censemus.
1. Inter catholicos vix ullum invenies, qui ante Conc. Apost. epistolam scriptam esse dixit, praeter Petr. Schegg( Iakobus der Br. d. Herrn u. sein Brief. 1883. II. p. 10), qui hanc opinionem adoptavit. Ex protestanticis eidem favent Schneckenburger Beitráge etc. p. 208; Thiersch. Apostol. Zeitalter. Ed. 2. 1858. p. 108 sq.; O. Ritschl Entsteh. d. altkath. Kirche. Ed. 2. 1857. p. 109 sqq.; B. Weiss Bibl. Theol Ed. 5. 1888. 8 41; Mangold in Bleek's Einl. 3. 1875. p. 632 n.; Beyschlag in Stud. n. Krit. 1874. p. 105 sqq.; Meyer- Huther - Beyschlag in Exeg. Hdb. XV. Ed. 3. 1870. p. 36; Ed. 5. 1888. p. 30 sq. aliique a Beyschl. (l. c.) allegati.
207. — Quod si scriptae epistolae tempus recte definivimus , ecclesiae quoque, quibus destinata fuit, accuratius iam definiri possunt. Antinomisticum enim illum errorem, qui sola fide contentus operibus bonis vacandum non esse docuit, apostolico tempore in ecclesiis Asiae Minoris late esse propagatum, ex reliquis epistolis catholicis elucet, neque explicatu est difficile, qua ratione in illis sit exortus. Namque continuum et frequens commercium, quod inter apostolicas ecclesias adfuisse Actus et epistolae paulinae testantur, effecit, ut Apostolorum scripta cito omnibus innotescerent; praesertim vero Asiae Min. fideles, qui per Paulum eiusque discipulos Evangelium acceperant, magno cum studio magistri sui epistolas conquisiverunt. At in epistolis illis « sunt quaedam intellectu difficilia, quae indocti et instabiles homines depravant ad suam ipsorum perditionem »!. Inter quae doctrinam de fidei operumque ad iustificationem relatione ab Apostolo toties repetitam et inculcatam non ultimum locum obtinere opinamur, quam nonnulli « homines non intelligentes putaverunt eum dicere sufficere homini fidem, etsi male vivat et opera bona non habeat »?. Ad quem errorem Iudaeochristianos magis quam ethnicos conversos inclinatos fuisse apostolici temporis ratio nos docet. Ex epistolis enim ad Romanos et Galatas satis clare elucet id, quod insequente saeculo S. Justinus disertis verbis tradidit, Iudaeos Hellenistas non paucos caeco modo Lege sua confisos et circumcisione sua contentos accuratam Legis observantiam neglexisse, « semet ipsos decipientes et dicentes, etiamsi peccatores essent, Deum tamen , dummodo illum cognoscerent, ipsis non esse imputaturum peccata »?, Qui error sane quam proxime ad illum accedit, quem S. lacobus in lectoribus suis impugnat. Iudaei igitur a Paulo audientes
« hominem iustificari per fidem sine operibus Legis », fidem ab Apostolo requisitam non aliam esse rati nisi sterilem illam persuasionem, qua eo usque contenti fuerant, obiectum dumtaxat illius persuasionis esse mutandum videntur putasse, ut iam non amplius in Messiam, qui venturus esset, sed in eum, qui advenisset, illis esset credendum, quoad reliqua autem pristinam suam vitam a tota Lege antiqua plane solutos se posse continuare. « Quoniam ergo haec opinio tunc fuerat exorta , aliae apostolicae epistolae Petri, loannis, Iacobi, Iudae, contra eam maxime dirigunt intentionem, ut vehementer adstruant fidem sine operibus non prodesse; sicut etiam ipse Paulus non qualemlibet fidem, qua in Deum creditur, sed eam salubrem planeque evangelicam definivit, cuius opera ex dilectione procedunt » *. Iam vero Petri, Ioannis, ludae epistolae, quae eundem hunc errorem impugnant , ecclesiis Asiae Min. erant destinatae; nostram igitur iisdem esse scriptam iure asseruimus.
Epistolas autem catholicas inter se comparantes facile animadvertimus errorem istum, quando a S. Iacobo impugnabatur, ad illum perversitatis gradum nondum pervenisse, quem reliqui Apostoli prae oculis habuerunt. Quapropter Iacobi epistolam reliquas tempore praecessisse recte statuimus; quam proxime secuta est Iudae epistola. Eius enim maiorem partem Petrus in alteram suam recepit simul alium errorem de Christo ad iudicium non venturo impugnans. Haereticos demum illos, contra quos S. loannes incarnationem et necessitatem observationis mandatorum defendit, ex eadem radice pullulasse certum quidem non est, sed valde probabile. Quare argumento, velut interno vinculo, omnes catholicae epistolae arcte inter se connectuntur (219).
208. — IV. DE ARGUMENTO ET DIVISIONE EPISTOLAE lAcoBt. Per fideles quosdam, ut videtur, qui ex Asia lerosolyma advenerant, de ecclesiarum asiaticarum statu certior factus S. Iacobus magno periculo, quod fidelibus ex falsa interpretatione doctrinae paulinae imminebat, statim occurrendum esse censuit, ne latius serpens error alias quoque ecclesias invaderet. Sed S. Paulus ipse, qui sine ullo dubio optimus suorum ipsius verborum interpres fuisset, illo tempore longe abfuit; biennio enim captivitatis Caesareae completo auctumno a. 61. Romam erat abductus, quam in urbem non nisi verno tempore a. 62. advenit; S. Petrus quoque, Apostolorum princeps et Ecclesiae caput, eodem tempore in Occidente, reliqui vero Apostoli plerique in diversis imperii provinciis videntur esse versati; quapropter qui errorem illum impugnaret , praeter lacobum, ecclesiae hierosolymitanae episcopum, nemo in urbe sancta adfuit. At nemo quoque, Paulum si exceperis, ad illum errorem, qui ludaeochristianis magis quam ethnicis conversis probabatur, refutandum lacobo erat aptior, quippe cuius auctoritas inter priores erat maxima.
Ut autem omne periculum averteretur, duo erant praestanda. Illisipsis enim argumentis, quae male intellecta ex epistolis paulinis ad novam haeresin suam stabiliendam afferebant novatores, doctrina de sola fide sterili hominem iustificante ita erat refellenda , ut Legis antiquae abrogatio in quaestionem iterum non revocaretur; atque simul reprimenda erat magisterii ambitio, qua neophyti nonnulli veloces ad docendum suamque iactantes sapientiam magistri aliorum esse volebant, antequam ipsi didicerant. Quae duo capita praecipuum constituunt epistolae nostrae argumentum, atque non stricta quidem illa et rigida demonstratione, qua Paulus uti solet, sed gravi illo ac sententioso dicendi genere, quo Ecclesiastici auctor excellit!, accurate evolvuntur. Attamen duo haec capita non ita tractavit Apostolus, ut alia quae erant monenda omitteret. Omnibus enim fere apostolicis epistolis e& Actibus edocemur, quot et quantas neophyti in omnibus fere ecclesiis ab Iudaeis infidelibus perferendas habuerint tribulationes et persecutiones; quare mirum non est, quod Iacobus quoque illos admonuerit, ut non tantum fortes sed etiam laeti omnia paterentur. Praeterea epistolae paulinae nos docent etiam primis fidéi temporibus non paucos abusus in coetibus sacris peragendis inter fideles viguisse, neque semper eam, quae requiritur, caritatem fraternam aliasque virtutes christianas floruisse : similia autem vitia in ecclesiis, quibus proxime epistolam suam destinavit Apostolus, obtinuisse ex eius monitis videmus.
Argumentum igitur epistolae, si integra spectatur, multiplex est et miscellaneum ; accedit autem, quod in singulis eius capitibus tractandis S. lacobus haud raro quasi ex abrupto ab uno ad alterum transeat et mox iterum ad prius revertatur; quare satis difficile est accuratam epistolae d?visionem indicare. Nihilominus tres partes praeter exordium (1,1-18) et epilogum (5, 19. 20) apte distinguimus?, in quarum prima (1,19-2, 26) necessitatem fidei, quae per caritatem operatur, adstruit, dum in altera (3,1- 4,129) neophytos a magisterii ambitione absterret, et in tertia (4,13-5,18) varia monita colligit. Nexum idearum in sequenti analysi indicare conabimur.
2. In tres quiderh partes etiam dividunt epistolam Card. Hugo et Lyranus, sed parum accurate. Prior: « In prima parte monet fugiendam esse concupiscentiam carnis per hoc, quodinvitatad tolerantiam tentationum (1,1-27), in secunda monetfugiendamsuperbiam vitae (2,1-3,26), in tertia dehortatur concupiscentiam oculorumsiveavaritiam » (4,1- 5,20). Alter : « in tractatu suo B. Iacobus informat credentes bene se habere primum respectu sui (1,3 - 27), secundo respectu proximi (2,1 - 4,3), tertio respectu Dei (4,4- 5,20). Ista tamen divisio non est sic praecisa, quoniam in una parte ponitur aliquid de pertinentibus ad alias et e converso, et hoc propter connexionem virtutum ». Mauduit (Analyse VIII. p. 237 sqq.) duas tantum partes distinguit, in quarum priore (t,3- 21) Apostolus fideles edoceat utilitatem persecutionum, originem boni et mali, ordinem in coetibus observandum; in altera 2,1-5,20 impugnet abusus in vita et doctrina (simoniam 2,1 -13, fidem sterilem 2,14-26, schismata 3,1 - 18, magna crimina 4,1- 5,20). Kilber (Analys. II. p. 519 sqq.) iterum tres habet : prior paraenetica (1,3 - 27) exhortatur ad constantiam in fide contra quascunque tribulationes, altera elenctica (2,1 - 5,6) reprehendit personarum acceptionem ín dignitatibus sacris, fidem sterilem, ambitum docendi, vitia generi humano communia, tertia isagogica (5,7 - 20) continet documenta pro diversis vitae conditionibus. Drach (Épitres cath. Paris 1873. p. 20 sq.) fere sequitur Mauduit (1,1 -27 trois importantes instructions sur les avantages des souffrances, sur l'origine des biens et des maux, sur les assemblées dans les lieux de la priére; 2,1-5,7 corrige les abus et redresse les erreurs etc); Bacuez (Manuel bibl. IV. p. 471 sqq.) e contra cum Kilber fere consentit; Bisping (Exeg. Handb. VIII. 1. 11 sqq.) quinque partes facit (Prüfung u. Versuchg. 1,1-18; der lebendige Glaube 1,18-2,26; die Lehrsucht. u. falsche Weisheit 3,1-18; Warng. vor weltl. Hochmuth u. Lásterrede 4,1-12; Warnungen, Drohungen, Ermahnungen (4,13-5,20); Kaulen (Einl. Ed. 3. 1893. p. 613 sq.) singula tantum argumenta enumerat.
I. Ab salutatione graeca (zatpev), qua in epistolae £nscriptione utitur (1,1), occasionem sumit Apostolus, ut in EXonDI0 Christianos ad tribulationes perferendas exhortetur (1,2- 18).
1. Laeti perferant tribulationes, quippe quae, si debito modo perferantur,
3. (Ut autem debito modo perferri possint, requiritur vera sapientia), quae si deest postulanda est a Deo precatione fiduciae plena; qui enim dubitans precatur, non exaudietur (4,5 - 8).
3. Vera autem sapientia in eo conspicitur, quod unusquisque sua sorte contentus sit; quocirca pauper glorietur in divitiis suis supranaturalibus, dives autem se humiliet ob divitias suas naturales, quae caducae sunt (4,9- 11).
4. Beatus igitur, qui debito modo tribulationes suffert, quibus ad coronam adducitur (1,12). Neve quis illis a Deo ad peccatum se incitari putet; Deus enim ad peccatum incitare non potest, sed peccandi incitamentum, quod in tribulationibus invenitur, totum a concupiscentia exoritur (1,13- 15); a Deo autem nobis non advenit nisi bonum, id quod satis nobis ipse demonstravit, quum ad novam vitam verbo veritatis suae nos generaret (1,16 - 18).
II. Ad PRIMAM PARTEM transiens Apostolus fidem requiri docet, quae per caritatem operatur (1,19- 2,96). 1. Verbo veritatis regeneratos dixerat Christianos; unde transitum sumens eos exhortatur, ut verbum hoc libenter et in mansuetudine audiant (1,19 - 24), simul autem recordentur auditionem non sufficere; sed ea quae audierunt facto etiam esse exercenda (1,22 -25). Atque ad singula nonnulla praecepta descendens
8). eum veram religionem non habere docet, qui linguam suam non refrenet (1,26), b). nec eum, qui caritatem erga orphanos et viduas negligat (1,27),
€.) nec eos, qui in coetibus suis sacris pauperes inter et divites distinctionem aliquam faciant (2,4-4); quod quam malum sit ut magis inculcet, hac agendi ratione illos opprobrio affici ostendit, quos primos Deus ad regnum suum vocavit, illos autem honorari, qui ob pauperum oppressionem honore sunt indigni (2,5-9).
Quae omnia, sicut reliqua quoque praecepta, singula observanda esse monet , quia is, qui in uno delinquat , omnium sit reus, quum omnium idem auctor sit Deus (2,10-13).
2. Post quam exhortationem ad omnium praeceptorum moralium observationem thema ipsum aggressus fidem sine operibus nihil prodesse demonstrat (2,14- 26).
a.) Quem in finem primo loco affert similitudinem : sicut nuda verba, quibus dives pauperi monstrat quid faciendum sit, ut in miseriis suis sublevetur, pauperi utilitatem non afferunt, ita fides, quae viam monstrat, si bona desunt opera, nihil prodest (2,15 - 18) ; b.) deinde daemones quoque fidem qualemcunque habere monet (2,19); c.) atque demum exemplis ex Scriptura allatis ostendit fidem sine operibus esse mortuam : Abrahami scilicet et Rahabae, quorum prior filio suo in sacrificium oblato, altera misericordia sua erga nuntios ostenderunt se fidem vivam habere (2,20- 25).
. 9. Quare hanc partem concludens asserere potest eodem modo, quo corpus sine spiritu, ita fidem sine operibus mortuam esse (2,26). III. In sECUNDA PARTE (3,1- 4,12) Christianos ab ambitione docendi absterret. 1. Thesin suam, ab ambitione docendi cavendum esse, postquam gravissimum argumentum , maius sc. iudicium, quod magistros exspectet, praemisit (3,1),
2. generali quadam consideratione de periculis confirmat, quae lingua afferre potest. ) a.) Etenim in multis quidem offendimus omnes, maxime autem in lingua. Quae, quamvis sit membrum parvum, tamen magna efficere potest; quemadmodum equus et navis re parva diriguntur et parva scintilla magnum incendium excitat, ita lingua totum hominem interdum maculat (3,2 - 6); b.) et quamvis sit debilis, homo tamen, qui feroces bestias domuit, ei domandae imparem se invenit (3,7. 8).
c.) At Christianus, qui lingua sua Deum glorificat, magis cavere debet, ne eodem membro homines ad perditionem adducat (3,9 -12).
3. Libido vero dicendi inter Christianos ex defectu verae sapientiae exoria.) ex eo, quod manifestare sese, si adesset, deberet bona conversatione et mansuetudine, non zelo amaro et contentioso (3,13 - 16), b.)ex proprietatibus verae sapientiae, quae in illis non inveniuntur (3,17. 48).
4. Demum qui ambitionis huius sint fructus docet, nimirum lites et dissensiones et multa peccata. Quorum fons sunt concupiscentiae, quibus blandiuntur magistri illi novi, qui ipsi, utpote amici mundi, inimici sunt Dei quibusque utpote superbis resistit Deus (4,1- 6). Quapropter omnes exhortatur, ut vera humilitate ad Deum accedant (4,1 - 10); atque hanc particulam concludit exhortatione, ut se invicem non velut legislatores et iudices diiudicent, quia solus Deus iudex sit et legislator (4,11. 12).
IV. In TERT!A PARTE (4,13 - 3,18) nonnulla monita specialia tradit.
1. Memores sint omnia omnino a Deo dependere; caveant igitur, ne superbi de suis rebus glorientur (4,13-17);
2. vehementer divites vituperat, qui divitiis suis abutuntur et pauperes opprimere non cessant (5,1 -6), pauperes vero consolatur atque ad patientiam exhortatur futuro praemio proposito (5,7 - 41);
3. quid de iuramento sit sentiendum, docet (3,12),
4. et quomodo homo aegrotus se gerere debeat (3,13); eos autem qui graviter aegrotant, exhortatur, ut sacramento sanctae unctionis muniri studeant (5,14. 15).
5. Demum omnibus orationis studium inculcat exemplo Eliae adducto, ut quid pia precatio valeat clarius cognoscant (5,16 - 18).
V. In EPiLoco (3,19. 20) praemium magnum illi esse repositum docens.
qui peccatorem converterit, omnibus indirecte insinuat, ut fratres suos errantes in viam veritatis reducere studeant.
210. — VI. Ultimo loco nE EPISTOLAE IACOBI AUTHENTIA ET CANONICI- TATE est disserendum. Eusebius inter *& dvrOeyópeva. quidem eam recenset, cur autem id fecerit ipse nos docet. Postquam enim ex Hegesippi et Iosephi operibus S. Iacobi [usti , fratris Domini et primi episcopi hierosolymitani, martyrium retulit, in hunc modum pergit : « Iacobi etiam epistola prima earum, quae catholicae vocantur, esse dicitur. Sciendum autem eam spuriam quidem haberi (&g voleserzc piv); non multi sane antiquiorum eius mentionem fecerunt, uti neque illius, quae Iudae dicitur et ipsa quoque una est ex septem catholicis; attamen scimus etiam has una cum reliquis in plerisque ecclesiis publice lectitari » (Gy.oe 9t iep.ev xai vajva paTà cv Aowrov £v. mAs(ovate 9edaptocteop.évag ixxAacíat). Ex quibus de epistolae origine apostolica quidem Eusebium dubitasse apparet, quia non multos scriptores invenerat, qui disertis verbis lacobum eius auctorem nominaverant, de canonicitate vero admittenda, quia pleraeque ecclesiae eam ad lectionem publicam cum reliquis Scripturis admiserant, illum non haesitasse !. Simili modo S. Hieronymus Eusebium secutus : « lacobus, qui appellatur frater Domini... unam scripsit epistolam , quae de septem catholicis est, quae et ipsa ab alio quodam sub nomine eius edita asseritur, licet paullatim tempore procedente obtinuerit auctoritatem » : quibus verbis iterum apostolica quidem origo, sed non divina auctoritas eius addubitatur?. Plus mille annis post S. Hieronymi mortem Caietanus e& Erasmus eadem dubia repetierunt ipsi quoque de dignitate potius apostolica secundarii auctoris, quam de divina epistolae origine disputantes : « verum supervacaneum arbitror, inquit Erasmus, anxie de auctore digladiari ; rem potius amplectamur et Spiritum S. auctorem exosculemur » 3.
Priusquam de epistolae origine et auctoritate sententias acatholicorum exponamus, antiquissima quae de illa exstant testimonia colligamus. Gravissimum sine ullo dubio et apostolicae originis et inspirationis libelli nostri argumentum nobis praeberet prior S. Petri epistola, si omnimoda cum certitudine constaret, principem Apostolorum eam adhibuisse nonnullasque eius sententias usurpasse. Iam vero etsi non pauci interpretes id absolute affirment, atque revera in utraque epistola versus legantur, qui magnam inter se habeant similitudinem 5, argumentum hoc, quum omnem dubitationem non excludat, urgere nolumus. Ad Patres potius veniamus, inter quos S. Clementem Rom. ad nostram epistolam saepius allusisse tantum non omnes concedunt; a S. lacobo enim, ut videtur, edoctus Abrahae /idem operantem ter aíffert atque semel quidem ita, ut de epistolae nostrae usu dubitandi non sit locus : Tívog 4 Xpw müAoyÓn 6 mavAo "Apw 'A6padu.; obyi Owatocóvay axi dXíüüstav Oi mícTéGg vovíomc; 'lom&x pri mixodh(ctog ywcxov TÀ p£XXov mpoc/yero Üvcía. Quibuscum cfr. S. Iacobi verba :'A6paxu ó mwaTAp hp4v oUx 35 Épyow iduxauóUn Xvevéyxae 'loaàx tüv vióv aUToU imi TO fucixozíptov ?, Clariores autem et frequentiores allusiones in Hermae Pastore inveniuntur; quinque enim versiculos fere ad verbum ex epistola Iacobi desumsit, ad decem alios saltem respexisse dicendus est. Quamquam igitur in fragmento Muratoriano praetermitüitur, primitivam ecclesiam romanam in canone suo eam habuisse certum est. Quae certitudo non tollitur, si in reliquorum exeuntis saec. 2. Patrum occidentalium operibus testimonia prorsus indubia non reperimus; etenim S. Irenaeus saltem expressiones nonnullas habet, quae ex nostra epistola melius quam ex quacunque alia Scriptura explicantur, atque Tertulliano quoque eiusmodi phrases non plane desunt?. Irenaeum autem contra gnosticos disputantem in lacobi libello, qui integer fere in moribus corrigendis versatur, argumenta pauca iuvenisse clarum est.
Cornelio a Lapide
Prooemium 27 paragrafi
Tria hic praemittenda sunt: primum, de auctoritate huius Epistolae; secundum, de argumento; tertium, de auctore.
Quoad primum, Lutherus hoc loco hanc Iacobi Epistolam a Canone sanctae Scripturae resecat, eamque vocat stramineam, aridam et Apostolo indignam. Ratio eius est, quod ipsa commendans opera bona, adversetur doctrinae Lutheri docentis, nos sola fide iustificari, imo S. Pauli, qui idem docet Roman. III, 28, inquit Lutherus. Lutherum sequitur Brentius, Kemnitius et Centuriatores Magdeburgenses, quin et Erasmus hoc loco asserit, eam non redolere gravitatem Apostolicam.
Verum de fide est, hanc Epistolam esse Canonicam, partemque genuinam S. Scripturarum. Id enim definiunt Concilia paulo ante citata; idem docent Patres citati, adeoque hic est sensus et consensus totius Ecclesiae, uti multis veterum et recentiorum testimoniis ostendit Iudocus Coccius in Thesauro Catholico, tom. I, lib. VI, pag. 713. Ad argumentum Lutheri respondet S. Augustinus, lib. De Fide et operibus, cap. XIV, ideo S. Iacobum, Petrum et Ioannem suas scripsisse Epistolas, ne quis legens Epistolas S. Pauli, praesertim ad Romanos, putaret cum Luthero solam fidem sufficere ad salutem. Explicant ergo Paulum, docentque eum per fidem non excludere, sed includere opera ex fide manantia, sicut arbor non excludit, sed includit fructus, quos progignit et portat. Quocirca Calvinus, lib. III Instit., cap. XVII, § 11 et 12, et Calvinistae Epistolam S. Iacobi admittunt ut Canonicam. Soli ergo Luthero cum suis videtur straminea, vereque talis est, tum quia ut stramen accensum urit et evertit stramineam eius fidem, tum quia ut stramen ignitum comburit, et in aeternum comburet blasphemam eius linguam, qua hanc Epistolam Spiritui Sancto adimit, et diabolo errorum auctori ascribit. Vide Bellarminum, lib. I De Verbo Dei, cap. XVIII, ubi octo argumenta, quae Lutherani huic Epistolae obiiciunt, dissolvit et confutat.
Porro, in collocandis Epistolis Canonicis in Bibliis, non est servatus ordo dignitatis: sic enim praeponi debuissent Epistolae S. Petri, utpote Principis Apostolorum; sed temporis. Praeponitur ergo caeteris Epistola S. Iacobi, sive quod prius sit scripta, sive quod prius inter Canonicas Scripturas post mortem eius sit relata. Mortuus est enim Iacobus sex annis ante S. Petrum, et 38 annis ante S. Ioannem; S. Iacobus enim obiit anno Christi 63, S. Petrus 69, S. Ioannes 101. Vide Chronotaxim. Denique si earum veritatem et auctoritatem spectes, auctoremque primarium, nullus inter eas est ordo; sed omnes sunt pares et aequales. Omnes enim habent veritatem et auctoritatem canonicam, quia omnes dictatae sunt Spiritu Sancto.
Quoad secundum. Quaeritur quodnam sit argumentum huius Epistolae? Respondeo: Scopus et argumentum eius est, primo, animare fideles ad constantiam in persecutione, quam patiebantur a Iudaeis et Gentibus. Hoc enim est eius exordium: «Omne gaudium existimate, fratres, cum in varias tentationes incideritis;» ac deinceps graphice invicte patientiae decus et maiestatem depingit. Secundo, commendare opera bona et exercitium virtutum, praesertim pietatis et charitatis. Quia enim S. Paulus in epist. ad Roman. et ad Galat., adeo extulerat fidem Christi et depresserat opera legis, ne quis id acciperet et extenderet ad opera fidei et charitatis, ideoque otiose in fide et gratia Christi conquiesceret, explicat, docetque opera fidei requiri ad meritum et ad salutem; praesertim quia Simon Magus (quem hoc aevo secutus est Lutherus, Calvinus eorumque asseclae) occasionem ex Paulo nactus palam docuit non requiri opera ad salutem, solamque fidem sufficere. Audi de eo S. Irenaeum, lib. I, cap. XX: «Docebat,» inquit, «eos qui in eum et Selenem (uxorem vel meretricem) eius spem habebant, ut liberos agere quae velint: secundum enim ipsius gratiam salvari homines, sed non secundum opera iusta.» Hanc primam primi haeresiarchae (quem mox secutus est Menander, Carpocras, Valentinus, Eunomius, Gnostici aliique plurimi) haeresim statim in eius exordio convellere et confutare aggressi sunt Apostoli, puta SS. Petrus, Iacobus et Ioannes, tam verbo quam scriptis Epistolis. Tertio, quia idem Simon docebat libertatem carnis, aeque ac Lutherus, ac proinde Christianos a lege liberos, libere posse vacare ventri et veneri; solam enim fidem sufficere ad salutem: Iacobus eidem fortiter resistit, docetque contrarium, nimirum concupiscentiae mortificationem, continentiam, abstinentiam, modestiam; multis enim laboribus, aerumnis, persecutionibus, et saepe morte ac martyrio comparandum esse regnum coelorum. Itaque verbis, scriptis et factis, adversus fluvium carnis libertate late fluentem et exundantem, validissimum opponit aggerem. Simon enim Magus erat Samarita, suosque errores spargebat in Samaria, quae vicina est Hierosolymae, eoque eosdem derivabat. Debuit itaque ex officio pastorali S. Iacobus, quasi Hierosolymae et Iudaeae Episcopus, ei, quasi gregis sui lupo, palam omni conatu sese opponere. Fuit ergo ipse vere Iacob, id est, pastor fidelium, supplantator infidelium. Hinc eius Epistola est Catholicae fidei vitaeque canon et regula. Inter alia enim docet: primo, omne malum a nobis oriri, omne bonum a Deo Patre luminum, ideoque illud ab eo postulandum; secundo, sapientiam Christianam distinguit a mundana; tertio, mundum adversari Christo, et Christum mundo; quarto, mortificandas esse animi cupiditates; quinto, vanam et inanem esse ambitionem et prosperitatem huius vitae; sexto, Deum fore scelerum et sceleratorum iudicem et vindicem, ideoque cavendam personarum acceptionem et contemptum pauperum; septimo, ambiendam esse amicitiam Dei, saeculi vero fugiendam; octavo, vitandam esse anxiam sollicitudinem de rebus futuris, et quiescendum in paterna Dei cura et providentia. Quarto, illustria omnium virtutum dat documenta, praesertim fidei, spei, religionis, mansuetudinis, simplicitatis et candoris, beneficentiae et curae pauperum, silentii et frenandae irae ac linguae, mutuae charitatis et benevolentiae; fugiendam esse avaritiam et iuramentum, in tribulatione patienter expectandum esse Dei adventum. Quinto, sancit sacram unctionem infirmorum, item precandi et psallendi studium, insuper sacram exomologesin. Denique: «Qui converti,» inquit, «fecerit peccatorem ab errore viae suae, salvabit animam eius a morte, et operiet multitudinem peccatorum.» Ex dictis liquet, hanc Epistolam scriptam esse post Epistolam S. Pauli ad Romanos; quam cum ille scripserit anno Christi 58, sequitur post illum annum hanc scriptam esse a Iacobo, ac consequenter non diu ante mortem et martyrium quod obiit ipse anno Christi 63. Nam, ut ait S. Irenaeus, lib. III, cap. I, Apostoli toti intenti erant praedicationi, ideoque sero coeperunt sua dogmata scriptis mandare.
Porro videri posset haec Epistola scripta Hebraice, utpote ab Hebraeo Iacobo ad Hebraeos per orbem dispersos. Verum communior sententia est, scriptam esse graece, tum quia lingua Graeca eo tempore erat communis, etiam Iudaeis, praesertim dispersis. Unde utebantur ipsi promiscue Graeca versione Septuaginta aeque ac Hebraeo Bibliorum textu; ideoque Christus et Apostoli, quin et Iosephus ac Philo citant Mosen et Prophetas iuxta versionem Septuaginta, non iuxta Hebraeum textum. Tum quia Iacobus hanc Epistolam, etsi primario scripserit Iudaeis, secundario tamen scripsit Gentibus, adeoque saeculis omnibus: Gentium autem lingua cum latissime patens, erat Graeca; tum denique quia S. Athanasius in Synopsi scribit Evangelium S. Matthaei a S. Iacobo translatum esse, utique ex Hebraeo in Graecum, quasi universalius idioma. Ergo eodem videtur S. Iacobus scripsisse suam Epistolam, ut plures eam legere et intelligere possent. Sic S. Petrus, S. Ioannes, S. Iudas, S. Paulus omnes suas epistolas, excepta ad Hebraeos et ad Romanos, scripserunt graece.
Commentati sunt veteres plures in hanc Epistolam. Primo, S. Augustinus, sed intercidit hic eius Commentarius. Audi eum, lib. II Retract. cap. XXXII: «Inter opuscula mea reperi expositionem epistolae Iacobi Apostoli, quam retractans adverti annotationes potius expositorum quorumdam eius locorum, in librum redactas fratrum diligentia, qui eas in frontibus codicis esse noluerunt. Adiuvant ergo aliquid, nisi quod ipsam epistolam, quam legebamus quando ista dictavi, non diligenter ex Graeco habebamus interpretatam.» Secundo, Didymus Alexandrinus, praeceptor S. Hieronymi, brevem et eruditum scripsit Commentarium in hanc Epistolam et in caeteras Canonicas. Extat is tom. VIII Biblioth. SS. Patrum. Tertio, extat in hanc Epistolam Catena Graecorum Patrum, scilicet S. Dionysii, Athanasii, Irenaei, Chrysostomi, Nazianzeni, Basilii, Nysseni, Epiphanii, Cyrilli, Theodoreti et aliorum, quam Ioannes Felicianus in Latinum convertit. Quarto, Ven. Beda. Quinto, Oecumenius. Sexto, Thomas, non Aquinas, nec Angelicus (ille enim Lyrano fuit anterior: mortuus est enim anno Domini 1274, Lyranus autem floruit anno 1320. Hic autem Auctor citat Lyranum commentans in epist. I S. Petri, cap. II, vers. 19), sed Angelicus Doctor Anglico non absimilis, sive acumen, sive doctrinam, sive stylum, sive professionem (fuit enim Ordinis S. Dominici) spectes, sed eo posterior: floruit enim anno Domini 1400 teste Sixto Senensi in Biblioth. Ex recentioribus scripserunt perplures passim noti, recentissime et exactissime Balthasar Paes Lusitanus, Franciscus Fevardentius, Petrus Stevartius, Gregorius Primaticcius, qui breviter, sed nervose S. Iacobi sententias per syllogismos stringit et connectit. E Societate nostra P. Alfonsus Salmeron, Benedictus Iustinianus, et Ioannes Lorinus. Hos omnes sequar.
Quoad tertium. Quaeritur quis sit huius Epistolae auctor? Negat Lutherus et Erasmus esse S. Iacobi; dubitat Caietanus. Verum Concilia iam citata, aeque ac Patres, totaque Ecclesia ascribit eam S. Iacobo. Quare de fide est eam esse S. Iacobi. Sed dubium est utrius sit. Duo enim inter Apostolos fuerunt Iacobi, unus filius Zebedaei, frater S. Ioannis, occisus ab Herode, Actor. cap. XII, 2, patronus Hispaniae, qui cognominatur Maior. Alter Alphaei, qui frater Domini, Galat. I, 19, et a S. Marco, cap. XV, vers. 40, «Minor» (sive aetate, sive vocatione, ut vult noster Lorinus; sive statura, ut vult Fevardentius; sive quo alio respectu) cognominatur, fuitque primus Episcopus Hierosolymae. Iacobo Zebedaei hanc Epistolam tribuunt Hispani nonnulli, ut Lucius Dexter in Chronico, ubi asserit S. Iacobum praedicasse Iudaeis per Hispaniam dispersis, iisque hanc scripsisse Epistolam. Additque «quae fuit prima Scriptura novi Testamenti, tanto Apostolo digna.» Idem habet versio Arabica et Mozarabes in Liturgia, ac eorum patriarcha S. Isidorus, lib. De vita et morte Sanctor., cap. LXXIII, quos citat, quorumque sententiam probabilem esse censet noster Gaspar Sanchez, tract. 3 De Profectione S. Iacobi in Hispaniam, cap. XII. Idem habet Syriaca versio Widmanstadii, quae hanc Epistolam tribuit S. Iacobo, qui cum S. Petro et S. Ioanne interfuit transfigurationi Christi: ille autem fuit Zebedaei, non Alphaei. Idem censet Sixtus III Pontifex, epist. De Malis Doctoribus, quae extat tom. V Biblioth. SS. Patrum. Sed, ut bene notant ibidem Doctores Parisienses in ultima editione, Bellarminus, De Scriptor. Eccles., Baronius et alii, Epistola haec falso ascribitur Sixto III Pontifici (quod nomen multos viros doctos decepit), cum sit Pelagiani cuiuspiam. Omnia enim tribuit libero arbitrio, et gratiae nihil; asserit hominem posse vivere sine omni peccato, etiam levissimo. Denique totus scatet erroribus Pelagianorum.
Verum alii passim, et veteres et recentiores, hanc Epistolam tribuunt S. Iacobo Alphaei, primo Hierosolymorum Episcopo. Ita S. Hieronymus in Catalogo Script. Eccles., in Iacobo; Eusebius, lib. II Hist., cap. XXII vel XXIII; S. Augustinus in cap. II Epist. ad Galat.; S. Ambrosius, lib. VII in Luc., cap. IX.
Hic Iacobus fuit frater Iudae et Simonis Apostolorum, ut patet ex epistola Iudae, vers. 1, ac Ioseph Iusti, qui oppositus fuit S. Matthiae in sorte Apostolatus, Actor. I, 23; Matth. XIII, 55. Filius fuit Alphaei, qui alio nomine dictus est Cleophas, et Mariae, quae a filio cognominata est Iacobi; a marito, Cleophae: licet nonnulli velint Cleopham fuisse patrem Mariae, et consequenter avum Iacobi. Quod enim nonnulli distinguunt Iacobum Apostolum ab Episcopo Hierosolymae, tresque faciunt Iacobos, primum Zebedaei, secundum Alphaei, tertium Episcopum Hierosolymae, qui fuerit auctor huius Epistolae, uti faciunt Epiphanius, haeresi 76, Dorotheus in Synopsi, et insinuant S. Chrysostomus, Theodoretus, Theophylactus, et clarius Clemens, lib. II Constit. Apost., cap. LIX, refellunt S. Hieronymus, Eusebius, Clemens Alexandrinus, Baronius et alii, et ex iis Franciscus Suarez, III part., tom. II, disp. V, sect. 4. Imo Concilium Tridentinum, sess. IV, ubi auctorem huius Epistolae asserit esse Iacobum Apostolum, de quo plura cap. I, vers. I.
Porro quia, ut ait S. Ambrosius, lib. II De Virginitate, «primus discendi ardor est nobilitas magistri,» Iacobus hic fuit mira sanctitatis et sapientiae. Id patet primo, ex eo quod vocatus sit frater Domini, tum quia cognatus erat Christi, tum quia Christo simillimus moribus, forma et vultu, teste S. Ignatio, epist. 2 ad Ioan., et Origene, lib. I Contra Celsum, ac si Christi frater et gemellus fuisset. Quare necesse est Iacobum eximia fuisse forma et pulchritudine. Talis enim fuit forma Christi, teste Psalte: «Speciosus forma prae filiis hominum,» Psalm. XLIV, 3. Rursum hinc sequitur, Iacobum Christo, Apostolis et Christianis fuisse percharum. Similitudo enim, aeque ac virtus est conciliatrix amoris et amicitiae. Addit Epiphanius, haeresi 70, Iacobum a puero simul cum Christo fuisse educatum. Hinc cognominatus est Iustus, ab eximia iustitia et sanctimonia, teste S. Hieronymo in Galat. I; Eusebio, lib. II Histor., cap. I; Chrysostomo, hom. 5 in Matth.; et Antiocho monacho, hom. 72, qui addit, hoc Iusti cognomen a singulari iustitia illi esse inditum communibus omnium suffragiis. Unde cognominatus est a Graecis Patribus adelphotheos, id est frater Dei. Hinc et nonnulli dicunt Iacobum instar Ioannis Baptistae et Ieremiae, sanctificatum fuisse in utero matris. Ita S. Epiphanius, haeres. 29, Hegesippus apud S. Hieronymum in Iacobo, et S. Antoninus, III p., tom. XXXI, cap. VIII, penes quos sit huius rei fides. Certe mater eius Maria Iacobi sanctissima, e Ierusalem Verulas in Italiam translata, multis magnisque claret miraculis, ut habet Martyrologium Romanum, die 25 maii, et Chronica Verulensium.
Secundo, sicut Christus fuit minister circumcisionis, ut ait Apostolus Rom. xv, 8, hoc est, solis praedicavit Iudaeis, tanquam genti fideli, sanctae et a Deo electae, cui per Prophetas eumdem, tanquam Messiam et Salvatorem promiserat: ita et Iacobus quasi Christi frater, successor et haeres, ex omnibus Apostolis, ab iisdem iussu Christi, teste Eusebio, lib. VII Histor., cap. XIV, in fine, electus et constitutus est sanctae civitatis, puta Hierosolymae, Episcopus ac Iudaeorum Pastor. Unde Hesychius in oratione quae exstat apud Photium in Biblioth., num. 833, Iacobum vocat novae Ierusalem summum ducem, sacerdotum principem, Apostolorum verticem, in lampadibus resplendentem, et inter astra maxime illustrem. Porro institutus est Iacobus Episcopus Hierosolymae a S. Petro, Ioanne et Iacobo fratribus: ita Anacletus Pontifex, epist. ad Episcopos Italiae; idque postridie necis S. Stephani, ait Beda in Chron., puta die 27 decembris, anno Christi 34, ut scilicet libertate et increpatione S. Stephani exacerbatos Iudaeorum animos sua benignitate, modestia et mansuetudine leniret; idque ita praestitit, ut pacifice in ea quasi Episcopus resederit, Ecclesiamque rexerit per 29 annos. Successit ergo Iacobus Christo, quasi frater fratri, ut illi semen suscitaret, quod proinde Christianorum, non Iacobitarum nomen sortiretur. Unde et eidem Christus ad Patrem vadens, filios matris Ecclesiae commendavit, ait S. Hieronymus in cap. I epist. ad Galat.
Tertio, S. Epiphanius, haeresi 78, asserit eius cognomen vulgo fuisse Oblias, id est murus (perperam aliqui legunt munus) et praesidium; pro quo alii legunt Ophilas, ab עפל ophel, id est arx, turris celsissima et munitissima: qualis erat illa templi, caput nubibus pene inserens, cuius proinde verticem intuentes caligabant oculis. Unde hebraice dicta est Ophel, id est caligo, de qua Iosephus, lib. II Belli, cap. XVIII, et lib. VI, cap. VI, et lib. VII, cap. XIII. Et Poeta: Aspice surgentes obscura in nubila moles, Templaque sidereis invidiosa globis. Idque primo, quia S. Iacobus orationi addictissimus, in ea quasi in coelum rapiebatur ad Deum pleno mentis ascensu. Secundo, quia sua oratione et sanctitate erat quasi arx et praesidium, tutans et propugnans totam Ecclesiam totumque Iudaeorum populum. Hinc ex frequenti et continua oratione non tantum genua habebat callosa, sed et frontem, utpote quam ex profunda humilitate et reverentia terrae affigebat, teste S. Chrysostomo, hom. 3 in Matth. Testatur S. Epiphanius, haeresi 78, S. Iacobum urgente magna siccitate elevantem ad coelum manus, quasi alterum Mosen Deum precatum esse, ac mox pluviam impetrasse.
Quarto, S. Iacobus erat Nazaraeus: unde vino, carne, animatis omnibus, oleo, balneis, vestibus laneis caeterisque deliciis abstinebat. Ita Eusebius, Epiphanius et alii citati. Addit Epiphanius, haeresi 78, eum semper virginem permansisse, putatque hunc illum fuisse, qui, relicta sindone, nudus tempore passionis Christi aufugit: idcirco id opinatus, quod S. Iacobum lineam sindonem semper induere solitum constet. Tradit insuper eum nudis pedibus incedere consuevisse.
Quinto, S. Iacobus fuit post S. Petrum Ecclesiae et fidei columna, uti eum nuncupat S. Paulus, Galat. cap. II, 9, ubi quoque asserit se cum eodem contulisse suum Evangelium, «ne in vacuum currerem, inquit, aut cucurrissem.» Unde Petrus e carcere per Angelum liberatus, illico huius rei nuntium misit ad Iacobum, Act. XII, 17. Hinc et Iudas scribit et gloriatur se fratrem Iacobi; et mater eius, etiamsi plures habuerit filios, eosque Apostolos, a digniori tamen vocatur mater Iacobi, Marc. XVI, 1.
Sexto, S. Iacobus fuit proprius Iudaeorum pastor et patronus. Unde ut eos sibi conciliaret, et ad Christum traduceret, servavit legem Mosis, licet iam mortuam, sed necdum mortiferam; quin et Paulo eamdem servandi auctor fuit, ut eum suis Iudaeis acceptum faceret et conciliaret, itaque saluti Pauli, communique paci et concordiae consuleret, Act. XXI, 18.
Septimo, Clemens Alexandrinus, lib. VII Hypotypos., et ex eo Eusebius, lib. II Histor., cap. I, tradunt Christum post Ascensionem suam, singularem quamdam cognitionem impertiisse Iacobo Iusto, Ioanni et Petro, quam deinde illi caeteris Apostolis communicarint, hi 70 discipulis. Unde Rabanus, lib. De Universo, cap. V, ait Iacobum hac Epistola legentibus immensam scientiae claritatem infundere: ea enim complectitur omnem Christianae doctrinae et vitae perfectionem.
Octavo, S. Iacobus erat vitae adeo sublimis et exemplaris, ut videretur esse speculum et imago coeli vitaeque coelestis, quam agunt Angeli et Sancti in Paradiso. Hinc perdius et pernox in oratione cum Deo et Angelis versabatur. Hinc et Christi vultus moresque in eo quasi in vivo antitypo resplendebant. Quocirca fideles post Christi in coelum ascensum, e variis provinciis certatim Hierosolymam pergebant S. Iacobi videndi causa, ut in eo viderent et intuerentur Christum, ob miram quam cum eo habebat per omnia similitudinem. Ita S. Ignatius, epist. ad S. Ioan. Evangelist. (vel quisquis est auctor: nam multi docti censent non esse S. Ignatii), scribit se cogitare pergere Hierosolymam, ut videat S. Iacobum quasi vivam Christi effigiem. Hinc etiam Iudas Christum proditurus Iudaeis, eis osculi signum dedit, ut eo Christum agnoscerent, ne pro eo Iacobum Christi simillimum comprehenderent. Vere Plato in Theaeteto: «Deo, ait, nihil est similius, quam cum ex hominibus aliquis iustissimus est. In hoc enim vera hominis praestantia versatur.»
Nono, tradunt multi veterum S. Iacobo concessum fuisse ingredi in Sancta sanctorum, quod ex lege Dei, Levit. xvi, 2, Hebr. ix, 7, soli Pontifici licebat, idque semel tantum in anno, nimirum in festo Expiationis. Id S. Iacobo concessum tradunt S. Hieronymus in Catalog. Script. Eccles., in Iacobo; S. Epiphanius, haeres. 29; Eusebius, lib. II Histor., cap. XXII vel XXIII; Hegesippus, lib. V, et ex iis Nicephorus, Abdias et alii. Hoc multis viris doctis videtur incredibile, tum quia Iudaei erant suae legis et rituum observantissimi, tum quia iidem summi erant Christi et Christianorum hostes. Sed tanta est Patrum quos iam citavi, fides et auctoritas, ut ei refragari non liceat. Quid ergo? Temperamento res eget, suaderique potest, si dicamus, non passim et communiter id S. Iacobo fuisse permissum, sed raris duntaxat casibus, ut si v. g. fulmen incidisset in Sancta sanctorum; si casu Cherubim, propitiatorium vel arca corruisset; si quis locum sanctum violasset: sicuti enim Pilatus statuam Caesaris in urbe, et forte in templo collocavit, teste Iosepho, lib. II De Bello, cap. VIII, sic forte et praeses vel miles aliquis Romanus, ut gratificaretur Caio Caligulae Imperatori (qui Iudaeis infensus erat, ab eisque, aeque ac a caeteris gentibus, volebat adorari ut Deus, ideoque sui imaginem collocari iusserat in templo Hierosolymitano, ut patet ex Philone legato ad Caium), statuam eius collocavit in Sancto sanctorum, etc. Tunc enim ut illud violatum vel mutilatum purgarent et instaurarent, aut incendii et ruinae periculo eriperent, necesse erat eo immitti virum eminentis dignitatis, sanctitatis et sapientiae, qui id praestaret, aut quid facto opus renuntiaret. Iacobo autem nemo erat dignior, nemo sapientior, nemo sanctior. Adde quod ipse proprius erat Episcopus et Pontifex Hierosolymae, et ut talis colebatur non solum a Christianis, sed etiam a Iudaeis, qui eum ob lenitatem, sanctitatem, charitatem, etc., amabant et reverebantur ut parentem; praesertim quia ipse Iudaeorum et Iudaismi erat observans et tutor, uti paulo ante dixi. Imo longe praeferebant eum suo Pontifici Anano et similibus, qui vel intrusi erant a Romanis, vel simoniaci pecunia emerant pontificatum, vel illum avare, impure et indigne administrabant. Denique S. Iacobus, ob abstinentiam, orationem et zelum, non tam videbatur esse homo quam angelus, cui soli iure deberi aditum in Sancta sanctorum censebant Iudaei. Atque hinc nonnulli, ut Salmeron hic, opinantur hanc fuisse causam martyrii S. Iacobi, nimirum quod Ananus Pontifex non ferens pontificatus socium et aemulum S. Iacobum, dolensque eum sibi a populo anteferri, eum quasi Iudaismi eversorem et Christi ac Christianismi praeconem citarit, et apud suos legis Mosaicae zelotas reum capitis egerit. Confirmat haec omnia testimonium Iosephi, qui eversionem Hierosolymae factam a Tito adscribit caedi S. Iacobi, lib. XX Antiquit., cap. XVI, uti eidem eamdem adscribunt S. Hieronymus in Iacobo, Eusebius, lib. II Histor., cap. XXII; Origenes, lib. I Contra Celsum; Isidorus, lib. De vita et morte Sanctorum, cap. LXXIX. Ex quibus facile colligas, quanta S. Iacobi fuerit sanctitas, aeque ac sanctitatis et dignitatis opinio apud Iudaeos. Tanta est virtus, tanta vis sanctitatis, quae amicat amicos pariter, et inimicos.
Sic S. Franciscus Xaverius sua sanctitate admirationi fuit Bonziis, licet Christi hostibus, ac etiamnum est infidelibus in India, qui eum Patrem sanctum vocant et invocant, ac saepe eius intercessione sanitatem, vitam aliasque gratias per miraculum a Deo nanciscuntur. Audi Turselinum in eius Vita, lib. II, cap. XI: «Vulgo, inquit, Magnus Pater vocabatur. Rex Travancoridis toto regno suo edixit, ut Magno Patri omnes obtemperarent, aeque ac sibi.» Idem, cap. IX, narrat Brachmanas, licet infideles, audita Francisci doctrina, eam amplexatos esse, illamque miris extulisse laudibus.
Sic et eius discipulus Gaspar Barzaeus, ob sanctitatem quasi propheta vel angelus coelo lapsus cultus fuit a Saracenis iuratis Christi inimicis. Nam et flexis in terram usque poplitibus illum salutabant, et manum eius, quin et vestem et pedum vestigia osculabantur. «Vocabant eum Zachariae filium, quasi alterum S. Ioannem Baptistam, magnumque Christianorum Caciz: quin et nocte intempesta, cum multis facibus in templum suum (Coranum vocant) magno comitatu induxerunt, et ad summum usque deduxerunt, idque spectante et admirante tota civitate Armusiensi. Et tamen etiam proposita morte, ne ex aliena secta quisquam ingrediatur, Mahometanis legibus est interdictum. Verum illi sic Mahometem excusabant, noluisse illum tam insignem virtute virum excludere,» ait Noster Trigautius in eius Vita, lib. II, cap. XIV. Simili modo legem explicabant Iudaei; noluisse illam S. Iacobum, tam eximia dignitatis et sanctitatis virum, ea comprehendere. «Nam propter summum sapientiae et pietatis studium, quod in vita assidue excoluerat, ab omnibus iustissimus putabatur,» ait Eusebius, lib. II Histor., cap. XXII. Unde et populus fimbrias vestimenti eius certatim cupiebat attingere, ait S. Hieronymus. Quare quod S. Epiphanius, loco iam citato asserit, S. Iacobum fuisse sacerdotem legis veteris, ideoque admissum ad Sancta sanctorum, merito ab aliis omnibus reiicitur quasi falsum et quasi insufficiens. Soli enim Pontifici licebat ingredi in Sanctum sanctorum. Constat autem S. Iacobum non fuisse Pontificem Aaronicum. Denique opinantur nonnulli legem illam Levit. xvi, 2, ut nemo ingrediatur Sanctum sanctorum nisi Pontifex semel in anno, limitandam esse ad ingressum solemnem, quo scilicet res divina solemniter facienda erat in Sancto sanctorum: nam transacto illo tempore licuisse iis qui sanctitate erant insignes, qualis erat S. Iacobus, ingredi Sanctum sanctorum. Probant ex eo quod S. Evodius, successor S. Petri in cathedra Antiochena, apud Nicephorum, lib. II, cap. XX; Germanus Constantinopolitanus Patriarcha; Georgius Nicomediae, orat. De oblat. Mariae; Andreas Cretensis, De dormitione Deiparae, narrant B. Virginem praesentatam in templo, habitasse in adytis et in Sancto sanctorum. Ita censet noster Christophorus a Castro in Hist. Deipar., cap. III. Verum lex illa, Levit. xvi, 2, non videtur hanc limitationem pati, ut graviter docet ibidem Abulensis; nec caeterae virgines, inter quas degebat B. Virgo, habitarunt in Sancto sanctorum, sed in atrio ad ostium tabernaculi, ut dicitur Exod. xxxviii, 8, et 1 Reg. ii, 22.
Decimo, S. Iacobus primus Missae sacrificium solemniter celebravit, ut indicat sexta Synodus de consecr., dist. I, cap. Iacobus, eiusque celebrandae formam et ritum praescripsit. Extat etiam Missa S. Iacobi, quam non apocryphi cuiuspiam, sed ipsius S. Iacobi esse, patet tum ex sensu et consensu Doctorum et fidelium in Concilio Trullensi, tum ex Proclo, Archiepiscopo Constantinopolitano in Concilio Ephesino, tum ex Cyrillo, Hierosolymae pariter Episcopo, qui catechesi 5 orationes mystagogicas habet acceptas ex Missa S. Iacobi: ut illud, quod sacerdos alta voce diceret, Sursum corda; et quae de immensa gloria Dei praefari soleat ante sacra mysteria; quod idem diceret: Orate pro vivis et defunctis; quod Diaconus ante sumptionem divinorum mysteriorum inclamaret: Osculamini invicem in osculo sancto, atque ea accepturis intonaret: Sancta sanctis, populus vero responderet: Unus est sanctus; quod cantores inter sumptionem S. Eucharistiae illud Ps. XXXIII concinerent: Gustate et videte, quoniam suavis est Dominus; et plura huiusmodi. Vide Sixtum Senensem, lib. I Bibl., in Iacobo, et Claudium Sainctes, praefat. in Liturgias, cap. VIII. Hinc et S. Ignatius, epist. ad Heronem, ait S. Stephanum fuisse Diaconum S. Iacobi, eique ministrasse. Idem Ignatius, epist. 5 ad Trallianos: «Quid vero, inquit, Diaconi, nisi imitatores angelicarum virtutum? qui purum et inculpatum ministerium illis (sacerdotibus) exhibent, ut S. Stephanus B. Iacobo, Timotheus et Linus Paulo, Anacletus et Clemens Petro. Qui igitur his non obedit, atheus prorsus et impius est.» Porro S. Stephanus servivit S. Iacobo, antequam ipse crearetur Episcopus Hierosolymae. Nam creatus est postridie necis S. Stephani, puta die 27 decemb., ut superius dixi ex Beda. Olim extabat, et etiamnum extat Evangelium titulo S. Iacobi, sed supposititium: fuit enim pseudo-evangelium. Ita Baronius.
Undecimo, S. Iacobus interfuit primo Concilio Hierosolymitano, primusque post S. Petrum, utpote Hierosolymae Episcopus, sententiam dixit, nimirum Christianos non obligari lege et legalibus Mosis, Actor. xv, 13. Unde ad Episcopalis dignitatis ornamentum, S. Iacobus in capite gestavit laminam auream, quasi insigne tam Pontificatus, quam regni Christi, instar Melchisedech, «cita ut regnum David una cum Pontificatu transtulerit, ac largitus sit servis suis, id est, Pontificibus Catholicae Ecclesiae,» inquit S. Epiphanius, haeresi 29 et 78, ac Hieronymus in Iacobo, et ad Galat. II. Pontifex enim Aaronicus cum cidari, sive tiara quam portabat in capite, ei alligatam laminam auream gestabat in fronte, cui inscriptum erat Sanctum Domino, ut significaretur eum esse Pontificem Dei summi et sanctissimi. Sic et S. Ioannem Apostolum gestasse laminam auream instar coronae, tradit Polycrates apud Eusebium, lib. V Histor., cap. XXIII. Eamdem gestasse caeteros Apostolos, indeque nunc Episcopos gestare mitram pretiosam, eo quod regali fungantur sacerdotio, tanquam Christi reges et sacerdotes, censet Cardinalis Baronius, anno Christi 34, p. 263. Unde Eusebius, lib. X Histor., cap. IV, ita Episcopos compellat: «Amici Dei et sacerdotes, qui sacro podere coelestisque gloriae corona, et divino chrismate, denique sacerdotali Sancti Spiritus stola decorati estis.» Tradit Eusebius, lib. VII Histor., cap. XIV, cathedram S. Iacobi ad sua usque tempora religiose asservatam. «Quam, inquit, Episcopi, qui illic ordine successerunt, permagni aestimant.» Unde liquet, Christianos eam extulisse Hierosolyma ante obsidionem Titi: alioqui enim cum caeteris in ea conflagrasset, inquit Baronius, anno Christi 68, cap. LI.
Duodecimo, S. Iacobus pro Christo gloriosum obivit martyrium. Epiphanius, haeresi 78, tradit S. Iacobum ad decrepitam vixisse aetatem, et occubuisse anno aetatis 96, post Ascensionem Christi. Sed alii passim tradunt eum occisum anno Neronis 7, qui fuit a Nativitate Christi 63, a Passione et Ascensione 29, ac consequenter totidem, puta 29 annis, eum praefuisse Ecclesiae Hierosolymitanae. Vix etiam credibile videtur, eum occisum anno aetatis 96. Sic enim cum a Christo vocatus est ad apostolatum, fuisset pene septuagenarius. Quis credat tam senem electum ad labores Apostolicos, praesertim cum caeteri Apostoli a Christo electi fuerint iuvenes?
Porro vitam, mortem et martyrium eius graviter et graphice ita describit et enarrat ex Clemente Alexandrino et Hegesippo Eusebius, lib. II Histor., cap. XXIII: «Iacobus, inquit, ab utero matris suae sanctus fuit, vinum et siceram non bibit, animalium carnibus se abstinuit, novacula caput eius nunquam rasum fuit, neque corpus oleo perunctum aut balneis lotum. Huic uni licebat in Sancta sanctorum ingredi; vestibus enim utebatur non laneis, sed linteis duntaxat. In templum solus intrare solitus est, atque ibi, genibus humi positis, pro populi peccatis veniam postulare: cuius genua, quod tam assidue tum ad Deum auguste sancteque adorandum, tum ad veniam precibus populo exposcendam procumbebat, cameli instar tuberculis contractis obduruerunt. Qui propter singularem iustitiae praestantiam, Iusti et Obliae (quod Latine populi praesidium dici potest, et iustitia) nomen, sicut Prophetae de eo memorant, invenit. Quibusdam igitur ex septem sectarum fautoribus in populo sparsarum, et a me in Historia ante declaratarum, ab eo sciscitantibus, quodnam esset ostium Iesu? Respondit, Iesum esse Salvatorem. Ex quorum numero nonnulli crediderunt quod Iesus esset Christus. Sectae autem supradictae neque carnis resurrectionem fore, neque ullum venturum, qui cuique sit pro his, quae recte aut secus gesserit in vita, mercedem redditurus, omnino crediderunt. Verum quotquot crediderunt, Iacobi praedicatione et hortatu crediderunt. Ergo cum plerique etiam ex principibus viris fidem essent amplexati, nonnulli ex Scribis, Pharisaeis et reliquis Iudaeis tumultuari atque adeo vociferari coeperunt, quod universus fere populus Iesum existimabat verum esse Christum. Qui etiam ad Iacobum profecti, sic eum compellarunt: Te obnixe oramus, ut quoniam populus fide in Iesum, perinde ac si vere esset Christus, collata, in gravem errorem delapsus est, eum ab hac opinione avoces; atque ut omnes etiam, qui hodie ad festum diem Paschatis celebrandum convenerunt, de Iesu recte vereque erudias, te etiam atque etiam obtestamur: tibi enim omnes fidem adhibemus, nec nos solum, sed tota etiam multitudo perhibet testimonium, quod iustus sis, quodque personam non respicias. Persuadeas igitur populo de Iesu, ne erret: etenim et universus populus, et nos omnes tibi credimus. Idcirco statue te ipsum super pinnam templi, ut de superiori loco cunctis perspicuus sis, atque adeo tua verba a tota multitudine facile et sine impedimento audiantur. Propter festum namque Paschatis non solum omnes Iudaeorum tribus, sed multi etiam ex Gentibus convenerant. Proinde Scribae et Pharisaei, quos supra posuimus, Iacobo supra pinnam templi collocato, coeperunt exclamare et dicere: O Iuste, cui merito omnes debemus fidem adiungere, quoniam populus Iesum crucifixum imitando aberravit, tu idcirco nobis commonstra, quod sit ostium Iesu crucifixi. Qui clara voce sic respondit: Quid me interrogatis de Iesu filio hominis? Ipse sedet in coelo a dextris magnae virtutis et potentiae Dei, et in nubibus coeli venturus est.» Haec expressa et publica Christi professio causa fuit eius martyrii, quod proinde evidens fuit et illustre. Subdit enim Eusebius: «Atque cum multi plane essent persuasi, et ob Iacobi testimonium Deum laudibus in coelum ferrent, dicerentque Hosanna filio David: Scribae et Pharisaei de integro coeperunt primum ita inter se colloqui: Male certe et infeliciter cecidit, ut istud testimonium nostra opera Iesu tribueretur. At conscensis gradibus illum deiiciamus praecipitem, ut homines inde perterrefacti, nullam fidem eius doctrinae adhibeant. Deinde clamare ac dicere: O iustus etiam erravit. In quo eloquia sacra apud Sapientiam scripta plane expleta fuere: Tollamus e medio iustum, quoniam nobis molestiae est et incommodo. Quocirca fructus operum suorum comedent. Tandem ergo adolescentes Iustum praecipitem dederunt, dixeruntque ipsi inter se, Iacobum Iustum obruere oportere lapidibus. Et quoniam deiectus in praeceps non statim mortem obiit, sed vultu sursum sublato genibusque flexis dixit: Obsecro, Domine Pater, da illis veniam, nesciunt enim quid faciant; coeperunt saxa in eum conicere, cumque lapidibus illum obruere pergerent, unus ex sacerdotibus, ex filiis Rechab, filii Rechabim, qui sunt Ieremiae testimonio commendati, voce emissa contentius dixit: Quid agitis? Iustus pro vobis Deum deprecatur.» Hominem vero qui haec dixit, fuisse Simeonem eius nepotem ex sorore, filium Cleophae, tradit Epiphanius.
Prosequitur Eusebius: «Attamen unus ex illis, qui fullo erat, arrepto vecte, quo vestes solebat premere, in caput Iusti impegit; ita vitam beato et felici martyrii cruciatu affectus afflictusque amisit. In quo loco prope templum, ubi columella eius nomine inscripta adhuc manet, corpus tumulo mandatum est. Iste Iacobus tum Iudaeis, tum Graecis charus et incorruptus fuit testis, Iesum vere fuisse Christum. Non multo post Vespasianus Iudaeam obsedit, Iudaeosque redegit in servitutem. Hac Clementis Historiae mire consentientia Hegesippus uberius pleniusque explicavit.» Hucusque Eusebius de nece Iacobi ex dictis auctoribus.
Quod vero ad sepulcrum eius spectat, haec addit Hieronymus: «Eius sepultura titulum usque ad obsidionem Titi, et ultimam Hadriani, notissimum habuit. Quidam e nostris in monte Oliveti eum putarunt conditum; sed falsa eorum opinio est.» Addit S. Hieronymus in Iacobo, ex Evangelio secundum Hebraeos: «Dominus, inquit, cum dedisset sindonem servo sacerdotis, ivit ad Iacobum et apparuit ei. Iuraverat enim Iacobus, se non comesturum panem ab illa hora, qua biberat calicem Domini, donec videret eum resurgentem a mortuis. Rursusque post paululum: Afferte, ait Dominus, mensam et panem; statimque additur: Tulit panem, et benedixit, et fregit, et dedit Iacobo Iusto, et dixit ei: Frater mi, comede panem tuum, quia resurrexit Filius hominis a dormientibus.» Quin et Adrichomius ex Bredembachio, Saligniaco, et aliis in Descriptione Hierosolymae, numer. 210, describit antrum, in quo ieiunus triduo Dominicae passionis delituit Iacobus, additque: «Ideoque Dominus etiam ei post resurrectionem suam seorsim hic apparuit. In cuius honorem Christiani isto loco postmodum ecclesiam erexerunt.» Sed hoc iuramentum et ieiunium Iacobi respuit S. Augustinus, lib. III de Consensu Evangel., cap. XXV, et alii, hac ratione, quod apparitio Christi facta Iacobo, de qua Apostolus I Corinth. xv, 7, contigerit post apparitionem factam quingentis fratribus. Post illam enim subdit Paulus: «Deinde visus est Iacobo.» Illa autem apparitio Christi facta quingentis fratribus, contigit diu post resurrectionem, quousque Iacobi ieiunium naturaliter extendi non potuit: nisi dicas to deinde numerum significare, non ordinem apparitionum; sic ut idem sit quod insuper, praeterea, q. d. Christus apparuit quingentis fratribus, insuper et soli Iacobo.
Estius
Jacobum esse hujus Epistolae auctorem, ipsa loquitur in frontispicio; sed cujus sit Jacobi, cum ejus nominis duo fuerint Apostoli, alter Zebedaei filius et frater JoanniSj alter Alphaei filius et frater Judae, qui et Minor appellatus est; quibus nonnulli tertium addunt Jacobum, quem fratrem Domini fuisse volunt: id est, quod in quaestione versatur. Et quidem Jacobum, fratrem Joannis, auctorem esse hujus Epistolae, diserte negat Hieronymus scribens in cap. 1. Epist. ad Gal. Nec ullus interpretum affirmat, nisi quod versio Syriaca tribus Epistolis Catholicis (neque enim plures exhibet) praemittit haec verba: Tres Epistolae trium Apostolorum, ante quoium oculos Do~ minus noster se Irnnsfiguravit, id est Jacobi, Petri et Joannis. Id vero rejiciunt quidam hoc argumento, quia Jacobum hunc paulo post Domini resurrectionem Herodes occidit, Act. 12. At hi falluntur in temporum ratione. Nam juxta veram supputationem (de qua consule Baronium Tom. 1. Annal) reperiuntur intercessisse decem anni, phisminus, inter mortem Christi et martyrium hujus Jacobi. Quo tempore scriptam ab eo fuisse Epistolam aliquam ad fratres post Stephani necem dispersos, forte non videbitur absimile vero. Hanc enim dispersionem graves quidam expositores intelligunt eam, cujas in exordio Epistolae mentio est. Contigit autem illa dispersio, ut et B. Stcphaui lapidatio, anno primo post mortem Salvatoris, et proinde multo ante obitum Jacobi raeraorati.
Sed tamen haec non admodum suadent. Primum quia, sicut Irenaeus docet lib. 3. adversus haereses cap. 1., sero coeperunt Apostoli doctrinam suam literis consignare, principio intenti in praedicationem verbi, quemadmodum iis praeceperat Dominus, dicens: Praedicate Evangelium omni creaturae, Marc. ult. Deinde nec verisimile est, quamdiu Petrus Apostolorum princeps adhuc in Judaea agebat, alium quempiam ex Apostolis eam auctoritatem sibi sumpsisse, ut ad fratres per Judaeam dispersos Catholicam, id est universalem Epistolam scriberet. Accedit, quod haec Epistola, sicut et aliae Catholicae, dirigit intentionem, ut loquilur Augustinus ante citatu,s, contra opinionem eorum, qui fidem sine operibus sibi putabant ad salutem sufficere, ex quibusdam Epistolarum B. Pauli sententiis accepta occasione, et earum perversum intellectum corrigit. Atqui, vivente Jacobo, fratre Joannis, Paulus nondum gentibus praedicare coeperat, nedum Epistolas scribere. Quaenam vero dispersio in hac Epistola intelligatur, id suo loco dicemus.
Continua a leggere 4 paragrafi
Cum igitur ex his satis appareat, auctorem Epistolae non esss Jacobum, fratrem Joannis: superest, ut eam assignemus Jacobo Alpnaei, fratri Domini, et Jerosolymorum Episcopo, qui et Justi cognomen meruit, et a Paulo inter columnas nominatur, Gal. 2. Est enim unus idemque. Nam sententiam eorum, qui diversos faciunt, et per hoc tertium Jacobum introducunt, bene firmis rationibus evertimiis in exposition. Epist. ad. Gal. 1., ut nihil opus sit, hic ad ea quidquam adjicere.
Sed respondendumErasmo etCajetano, quorum ille in Annot., tam initio, quam in fine, hic autem in principio commentarii, vocant in dubium, sitne haec Epistola Jacobi Apostoli unius ex duodecim, aut etiam fratris Domini; propterea quod Hieronymus in catalogo de Jacobo, fratre Domini, agens, cum dixisset, eum unam scripsisse Epistolam, quae de septem Catholicis est, continuo eubjecit: Quae et ipsa ab alio quodam sub nomine ejus edita asseritur, licet paulatim tempore procedente obtinuerit auctoritatem. Verum non negat his verbis Hieronymus, neque dubitat, hanc Epistolam esse Jacobi, fratris Domini; sed cum prioribus verbis id plane affirmasset, adjunxit, quid alii nonnulli hac de re senserint; editam scilicet esse ab alio quodam sub illius nomine. Certe quid ipse Hieronymus senserit, satis etiam ex aliis locis manifestum est, in quibus ex hac Epistola sub nomine Jacobi Apostoli testimonia adducit, ut lib. 1. et 2. adveisus Pelag., et in comment. super Jes. 16. atque alibi. Nec usquam ambigue de Epistolae auctore locutus invenitur, ut interdum loquitur de auctore Epistolae ad Hebraeos.
Huc etiam facit, quod in Epistola Epiphanii ad Joannem Jerosolymitanum (quam Hieronymus ex Graeca Latinam fecit), cap. 4., Jacobus, hujus Epistolae scriptor, nunc Apostolus vocatur, nunc conjuncte simul Apostolus et frater Domini. Sed ajunt: Auctor ipse non se nominat Apostolum, nec fratrem Domini; sed tantum servum Jesu Christi. Respondeo: Nec Judas, qui nemine dubitante inter duodecim fuit, Apostolum se nominat, sed tantum Je.su Christi servum, et Jacobi fratrem. Quin nec Joannes usquam, nec Paulus in omnibus Epistolis Apostolum se scribit, sod interdum non aliud, quam servum Jesu Christi. Cur autem fratrem Domini non se nominet Jacobus, uti nec Judas, perspicua ratio est. Non enim Christum, sed se ipsos potius honorasse viderentur, si se scriberent fratres ejus, cujus erant Apostoli et servi; maxime quando id facerent in literis publicis, quas mittebant ad Ecclesias. Imo per hoc existimationem Christi Domini, cujus gloriae servire debebant, non parum mlnuerent; sicut faciebant cives ejus, quando dicebant: Nonne fratres ejus Jacobus et Simon, et Joseph et Judas? Matth. 13.
Porro sciendum de Jacobo, fi^atre Domini, multa ex Hegesippo, vetusto scriptore, narrari ab Eusebio lib. 2. hist. cap. 22. et Epiphanio haeresi 79. Quorum nonnulla etiam refert Hieronymus in catalogo; quae an omnia vera sint, non immerito quis dubitaverit, atquehaec praesertim, quod illi soli licitum erat ingredi Sancta sanctorum; quodque solus ingrediebatur templum; et qaod ad ejus judicium scribae et Pharisaei, Christianae religionis adversarii, retulerint quaestionem, quid de Jesu sentiendum esset; tamquam Jacobus ad id usque tempus non satis aperte ac libere Jesum Christum praedicasset, qui Jerosolymitanam Ecclesiam triginta jam annis rexerat. Quod de sanctissimo viro et Christi Apostolo sentire, perabsurdum videtur. Sed quoniam hujusmodi dubiorum explicatio majoris est operae, nec praesentis instituti, tantum hic nobis sufficiat admonuisee, quo studiosis ansam daremus inquirendi, quid ad ea responderi posset.
HANC EPISTOLAM ESSE CANONICAM SCIPTURAM 5 paragrafi
De hac Epistola fuisse aliquando dubitatum, an sacris libris esset annumeranda, jam intelleximus ex verbis Hieronymi supra citatis, in quibus dicitur, eam paulatim, tempore procedente, obtinuisse auctoritatem. Quod etiam ante eum testatus est Eusebius lib. 2. hist. cap. 22. Sic enim de ea Epistola scribit: Etsi a quibusdam tamquam aduUerina ac minime germana propterea judice^ tur, quod non adeo m.ulti ex veteribus illius Epistolae, sicut nec ejus, quae dicitur Judae, mentionem faciunt: tamen nos istas cum reliquis in quam plurimis Ecclesiis publice receptas approbatasque cognovimus. Haec ille. Ex quibus patet, eam dubitationem vel paucorum hominum, vel paucarum Ecclesiarum fuisse; quas tamen in communem aliarum Ecclesiarum sententiam convenisse, ex eo palam ostenditur, quod ab illo tempore et deinceps, nec uUa Ecclesia, nec ullus ecclesiasticus scriptor invenitur hac de re amplius haesitasse. Quin e contrario omnes indices librorum Scripturae sacrae, sive editi a Conciliis, tam generalibus, quam particularibus, atque etiam a Romanis Episcopis; sive ab aliis orthodoxis scriptoribus traditi, ut ab Athanasio, Gregorio Nazianzeno, Augustino, Cassiodoro, Isidoro, Damasceno, hanc Jacobi Epistolam suo nomine expressam et caeteris canonicis scripturis annumeratam exhibent. Quae probatio ad cortam fidem faciendam cuique Catholico sufficere debet.
Verum quia non defuerunt hoc saeculo, qui hujus Epistolae auctoritatem aut contemnerent, ut Martinus Lutherus cum nonnullis suis sequacibus. aat elevarent dubiamque redderent, ut Erasmus et Cajetanus: idcirco breviter ad argumenta, quae eos moverunt, est lespondendum. Lutherus Epistolam hanc ob id rejicit, quod hominem justificari doceat ex operibus, et non ex fide tantum, contra quam Paulus, ut ait, docuit in Epietolis ad Rom. et ad r4alat., justitiam statuens ex fide sine operibus. Hinc igitur eam nec Apostoli Jacobi esse censet, nec Apostolico spiritu dignam. Imo stramineam per contemptum aliquando vocavit et scripsit. Respondeo, Lutherum hujusmodi argumento non Epistolam hanc probare spuriam, sed se ipsum haereticum declarare, quia sincerae doctrinae in ea traditae usque adeo repugnet, ut propterea totam Epistolam abjiciat et condemnet. Quod ne facere cogeretur Calvinus, maluit, Epistola salva, doctrinam justitiae operum in ea contentam ad alium sensum detornuere. Sed nos veram conciliationem hujus doctrinae cum ea, quam Paulus tradidit, infra suo loco adferemus.
Secundo objiciuntLutherani,banc Epistolam, ut recte commendet opera, tamen, praeter morem Apostoli*cum, mutam esse de doctrina fiidei, et tantum de operibus concionari. Quibus respondeo, non opera tantum, sed et fidem hac Epistola luculente commendari; non sohim in eo, quod ad justiliam utrumque requirit, tam fidem, quam opera; verum etiam, dum ait cap. 1.: Voluntarie genuit nos verbo veritatis. Quae sententia, si qua alia, prorsus Apostolica est. Sen.sus enim est, quem eo loco plenius explicabimus: Gratis justificavit nos per fidem. Nec aliud vult, quum paulo post ait: Suscipite insitum verbum, quod potest salvare animas vestras. Sed et ilhid, quod dicit statim ab exordio Epistolae: Probatio fidei vestrae patientiam operatur; et mox: Postulet autem in fide, nihil haesitans; et cap. 5.: Oratio fidei salvabit infirmum j nonne manifestam continent fidei commendationem? Sed ideo magis occupatur in operibus commendandis, quod (ut ante diximus) adversus eos agat, qui neglectis operibus ex sola fide salutem sibi pollicebantur. Deinde, sicut ipse Calvinus respomletj non ab omnibus exigendum, ut idem argumentum tractent. Multa enim (exempli causa) inter Evangelium Joannis ct reliqua tria diversitas est; et tamen haec omnia aeque recipimus, ut a Dei spiritu profecta.
Porro Cajetanus ex salutatione sumit argumentum ad convellendam auctoritatem Epistolae: Quoniam, inquit, ealutatio tam pura est, ut nulli salutationi cujusquam alterius Apostolicae Epistolae conformis sit. Nam nihil Dei, nihil Jesu Christi, nihil gratiae, nihil pacis sonat, sed, profano more, salutem. Haec ille, verbis (quod sane mirum est) a Luthero mutuatis. Nam eadem paene Luthero Sixtus in Bibliotheca sacra attribuit. Ex iis autem colligit Cajetanus, minus certum reddi auctorem hujus Epistolae, et consequenter auctoritatem; sicut argnmentabatur de Epistola ad Hebraeos.
Ad argumentum vero hoc facilis est responsio. Non enim Apostoli semper eadem aut simili formula salutandi in suis Epistolis utebantur, atque interdum in ea re, ut in multis aliis, morem sequebantur vulgo receptum. Quod perspicuum est ex Epistola, quae habetur Act. 15., cujuri initium est: Apostoli et seniorei fratres his j qui sunt Antiochiae, et Syriae et Ciliciae, fratribus ex gentibus salutem. Quin potius haec s&lutationis in utraque Epistola similitudo suadet, ut praesentis Epistolae non alium Jacobum quaeramus auctorem, quam eum, quo suggerente memorata Epistola ad gentium Ecclesias ab Apostolis missa fuit, uti narratur eodem loco. Nec vero putandas est gratiam et pacem tacuisse, qui sa^ lutem nominavit. Nam salus Christiana omne bonum salutare comprehendit. Nec Apostolo necesse fuit, Deum et Jesum Christum cum verbo salutationis repetere, qui Dei et Jesu Christi servum se jam dixerat.
ARGUMENTUM HIJUS EPISTOLAE 4 paragrafi
Non simplex hujus Epistolae argumentum est, sed multiplicem ac miscellaneam continet doctrinam. Tametsi duo principaliter agere videtur: alterum, ut instruat eos, qui volebant aliorum esse magistri, veloces ad docendum et pronuntiandum, jactantes suam sapientiam, aut sapientiae inordinato modo studentes, et ad malos fines hoc suum studium referentes, ut ad g\oY\a.m, opes, voluptates, quod maxime patet ex cap. 4. Unde statim ab initio docet, unde petenda sapientia, monetque, lit malint esse discipuli, quam magistri, et deterret ab ambitione magisterii. Vitium enim hoc regnabat apud Judaeos, qui sibi scientiam legis vendicabant, et omnium volebant esse doctores, Rom. 2. Unde Judaeis fidelibus iHud vitium adhuc magna parte adhaerescebat.
Alterum, de quo jam in prolegomenis admonuimus, ut ofetendAt bonorum operum necessitatem, ne quis sibi de sola fide blandiatur, tamquam ea satis sit ad salutem, quemadmodum Simoniani, recentes tunc haeretici, docebant. Nam inter alias haereses Simonis eam fuisse, quod opera justa non sint ad salutem necessaria, testatur Irenaeus lib. 1. siii operis adversus haereses conscripti, cap. 20. De Nicolaitis etiam aliisque ejus aetatis haereticis, a quibus orti postea Gnostici, quam se totos voluptatibus carnis immerserint, ostendunt ea, quae idem Irenaeus, et post eum Epiphanius et Augustinus de haeresibus scripta reliquerunt.
Adversus hanc igitur pestem, quae in locis Judaeae ac Samariae, Simone auctore, jamdudum coeperat pullulare, et quam non parum adjuvabat perversus intellectus Epistolarum Pauli Apostoli, in quibus de gratuita per fidem justificatione disserit, praecipue suam intentionem dirigit Apostolus Jacobus, quemadmodum Augustinus docet verbis supra citatis ei lib. de fide et oper., nec non in praefat. suae enarr. in Psalm. 31. Agit Apostolus de ea re per totam Epistolam, commendans opera, sed speciatim cap. 1., ubi praecipit, ut sint factores verbi, et non auditores tantum, et quae sequuntur. Plenius autem atque expressius cap. 2. ab eo loco: Quid proderit, fratres mei, si fidem quis dicat se habere, opera nutem non habeat? et caetera usque ad finem capitia. Eodem pertinet illud cap. 4.: Scienti bonum facere, et non facienti, peccatum est illi,
Caeterum traduntur et alia saluberrima praecepta; cujusmodi sunt, retinendam in adversis patientiam, irae temperandum, personarum acceptionem vitandam, linguae vitia cavenda, reprimendas es3e pravas animi cupiditates, infirmos oratione et sacra unctione refocillandos, justorum preces plurimum valere apud Deum, aberrantes in viam revocandos, et id genus alia. Nec malo Cajetanus submonet, libri speciem potius esse, quam Epistolae; praesertim cum eam, quod in Epistolis f ere perpetuum, nuUa salutatio claudat. Verisimile est, scriptam esse Jerosolymis, in qua urbe Jacobus Episcopus erat, et fere continuo resedit. De tempore nihil certi habetar, nisi quod existimem, ab eo scriptam non mujto ante suum obitum, ut haberent Judaei fideles sui Apostoli et Episcopi doctrinam scripto consigngtam, qua etiam post ipsius mortem iustruerentur. Nam ad Judaeos scriptam esse, liquet ex ipso statim ejus exordio.