1 Pietro
Epistola B. Petri Apostoli PrimaIntroduzioni
Enciclopedia Cattolica
L'autore, che si presenta come « P. apostolo di Gesù Cristo », augura abbondanza di grazia e di pace « agli eletti pellegrini (ossia ai cristiani che tendono alla patria celeste) viventi nella diaspora (dispersi tra i pagani) del Ponto, della Galazia, della Cappadocia, dell'Asia e della Bitinia » (1, 1-2).
Nel corpo della lettera esorta alla vita santa per tre motivi principali: 1) per i grandi benefici concessi da Dio (1, 3-2, 10); 2) per edificare e convertire i pagani (2, 11-14, 4); 3) per il giudizio divino che sovrasta a tutti (4, 5-5, 11).
Furono sempre am- messe tra i cattolici. Nel prologo l'autore si presenta come P. apostolo. Dal contesto risulta che chi scrive era un discepolo immediato di Cristo, testimone dei patimenti del Salvatore (5, 1; 2, 21-24). Si distingue da quelli che credono nel Cristo senza averlo visto (1, 8), chiama « figlio mio » quel Marco (v.) che, dagli Atti degli Apostoli (12, 13) e dalla tradizione, viene presentato come figlio spirituale e « interprete » di P. L'autore dell'epistola mostra i caratteri che i Vangeli attribuiscono a P.: semplicità, unita a una certa ru- dezza, entusiasmo, amore fervente, umiltà (5, 5-6), dolore dei peccati e grande fiducia nella misericordia divina (1, 3; 2, 22-25; 5, 10, 15).
Haydock
This first Epistle of St. Peter, though brief, contains much doctrine concerning faith, hope, and charity, with divers instructions to all persons of every state and condition. The apostle commands submission to rulers and superiors, and exhorts all to the practice of a virtuous life, in imitation of Christ. This epistle was written with such apostolical dignity, as to manifest the supreme authority with which its writer, the prince of the apostles, had been invested by his Lord and Master, Jesus Christ. He wrote it at Rome, which figuratively he calls Babylon, about fifteen years after our Lord's ascension. (Challoner) --- St. Peter, otherwise called Simon, son of John or Jonas, was from Bethsaida, a city of Galilee. He was married, and lived at Capharnaum, and was employed with his brother Andrew, as fishermen, when our Lord called them. St. Peter on every occasion testified a more than usual zeal for his Master, and hence our Lord shewed him a very particular and very marked attention. He would have Peter present at his transfiguration; (Luke 9:28.) and at another time declared that he[Peter] was a rock, upon which he[Jesus Christ] would build his Church, against which the gates of hell should never prevail. (Matthew 16:18.) Although St. Peter had the misfortune or weakness to deny Jesus Christ in his passion, our Lord, after his resurrection, gave him fresh proofs of his regard. (Matthew 16:7.) He continued him in his primacy over all, and appointed him in the most explicit manner visible head of his Church, when thrice asking Peter: "lovest thou me more than these?" and St. Peter as often answering, Christ said to him: "feed my lambs, feed my sheep." (John 11:15.) --- This epistle was always received in the Church as canonical, and as written by St. Peter, prince of the apostles. It is commonly agreed that it was written from Rome, which St. Peter calls Babylon, (Chap. 5:13.) and directed to those in the provinces of Pontus, Galatia, etc., (ver. 1.) who were before Jews or Gentiles, and had been converted to the Christian faith. It is certain this letter was not written till after the true believers had the name of Christians. (Chap. 4:16.) Many think it was written before the year 49[A.D. 49]; but this is not certain. Others judge not till after the year 60, and some not till a short time before he wrote his second epistle. See Tillemont, t. i. Art. 31. on S. Pet. and tom. ii. on S. Mark, p. 89. The main design is to confirm the new converts in the faith of Christ, with divers instructions to a virtuous life. (Witham) --- Grotius, Erasmus, and Estius, discover in this epistle, a strength and majesty worthy the prince of the apostles. Est autem epistola profecto digna Apostolorum Principe, plena authoritatis et majestatis Apostolicae: verbis parca, sententiis referta.
Douay 1582/1609
THE ARGVMENT OF BOTH THE EPISTLES OF S. PETER, THE FIRST, AND THE SECOND. 5 paragrafi
OF S. Peter vve reade at large, both in the Gospels, and in the Actes of the Apostles: and namely. that Christ designed him, •. 10. v. 2. and also made him his vicar (as S. Mathevv for that cause in the catalogue of the Apostles, calleth him Primus, the first, and all antiquitie. Princeps Apostolorum, the Prince of the Apostles) and that he accordingly executed that office after Christes departure, plating the Church first among the Ievves in Hierusalem and in al that countrey and coastes about, as Christ also him self before had preached to the Ievves alone.
But preaching at length to the Gentiles also, according to Christes commission (Mat. 28. v. 19.) and being novv come to Rome, the head citie of the Gentiles, from thence he vvriteth this Epistle to his Christian Ievves, hauing care of them in his absence, no lesse then vvhen he vvas present: and not to the Ievves, that vvere at home, (belike because they had S. Iames, or his successor S. Simon Cleoph•, resident vvith them) but to them that vvere dispersed in Pontus, 1 Pet. 1. Galatia, Cappadocia, and Bithynia.
And that he vvriteth it from Rome, 1 Pet. 5. him self signifieth, saying: The Church that is in Babylon saluteth you. See the Annotation 1 Pet. 5. v. 13. Vvhere by Babylon he meaneth Rome, as al antiquitie doth interpret him: not, that he so calleth the Church of Rome, but the heathen state of the Romane empire, vvhich then, and 300 yeres after, vnto the conuersion of Constantinus the Emperour, did persecute the elect Church of Rome, in so much that the first 33 Bishops thereof vnto S. Siluester, vvere al Martyrs.
For the matter vvhereof he vvriteth, him self doth signifie it in these vvordes: This loe the second Epistle I vvrite to you, 2 Pet. 3. my deerest, in vvhich (Epistles) I stirre vp by admonition, your sincere minde, that you may be mindeful of those vvordes &c. So he saith there of both together. And againe of the first to the same purpose, 1 Pet. 5. in an other place: I haue breefely vvritten, beseeching and testifying that this is the true grace of God, vvherein you stand. For, there vvere at that time certaine Seducers (as See the Annotatiō vpon S. Iames epistle c. 2. v. 21. S. August. also hath told vs) vvho vvent about to teach Onely faith, as though good vvorkes vvere not necessarie, nor meritorious. there vvere also great persecutions, to compel them vvith terrour to denie Christ & al his religiō. He therfore exhorteth thē accordingly, neither for persecution. neither by seduction to forsake it: though in the first, his exhortation is more principally against persecution: and in the second, more principally against seduction. The first epistle is noted to be very like to S. Paules epistle to the Ephesians, in vvordes also, and so thicke of Scriptures, as though he spake nothing els.
The time vvhen the first vvas vvritten, is vncertaine: the second vvas vvrittē a litle before his death, as is gathered by his vvordes in the same. c. 1. v. 14.
Cornely
hominibus excogitata cras ab iisdem reiicientur. Ceterum maior interpretum protestanticorum numerus hodie Iacobo fratri Domini epistolam attribuit, elsi multi ex iis, num lacobus hic fuerit Apostolus, dubitent; hanc vero quaestionem supra iam tractavimus.
2. Calvinus in praef. Commentarii epistolam pro authentica et canonica recepit : « Quia nullam eius repudiandae satis iustam causam video... Nihil continet Christi Apostolo indignum ; multiplici vero doctrina scatet, cuius utilitas ad omnes christianae vitae partes late patet ».
Continua a leggere 53 paragrafi
212. — I. ViTAM S. PETRI, APOSTOLORUM PRINCIPIS, cui auctori 9. et 3. catholicae epistolae attribuuntur, paucis absolvere nobis licet, quoniam multa, quae de eo sive in Evangeliis et Actibus sive a Patribus traduntur, variis in locis iam attigimus.
Simon, filius loannis, Bethsaidae prope lacum Genesareth natus post matrimonium suum, ut videtur, domicilium Capharnaum transtulerat ibique piscatoriam exercebat!. A fratre suo Andrea, qui loannis Bapt. discipulus fuerat et a magistro suo edoctus primus Iesum esse Messiam cognoverat, ad Dominum adductus ab eodem statim novo nomine Cephae i. e. Petri (petrae) imposito futuri sui muneris promissionem accepit?. Ad continuam autem Domini sequelam paullo post una cum fratre suo Andrea filiisque Zebedaei vocatus atque primus in Apostolorum collegium adscitus inter tres illos quoque discipulos, quos maiore amicitia et familiaritate dignabatur Dominus, primum locum occupavit?. Neque tanto honore indignum sese exhibuit; etsi enim pro humana infirmitate aliquando vacillaret eius constantia, nemo tamen tanto, quanto ille, cum ardore integrum sese Domino tradiderat. Dum in prima miraculosa piscatione stupebant reliqui, ipse humillimus ad Domini pedes procidens exclamat : « Exi a me, quia homo peccator sum »; quando in synagoga capharnaumitana post Domini de pane vitae sermonem etiam multi discipulorum abierunt retro, ipse pro reliquis Apostolis respondit : « Domine, ad quem ibimus? verba vitae aeternae habes et cognovimus, quia tu es Christus Filius Dei vivi »; atque iterum prope Caesaream Philippi prae reliquis et pro reliquis fidem suam in lesum, tamquam Christum, Filium Dei vivi, profitetur et velut praemium explicatione nominis impositi promissionem futuri primatus in Ecclesia obtinet *. Magistrum suum a passione subeunda dehortari quidem conatus erat; appropinquante tamen passione paratus erat cum eo « et in carcerem et in mortem ire », immo etiam gladio eum defendere ausus est. Solus cum Ioanne sequebatur Dominum usque in atrium summi pontificis; ibi quidem , quum suis nimis confisus esset viribus nec Domini monitum observasset, ter eum negavit, at peccatum vix patratum ad primum Domini aspectum cognovit et deflevit amare?. Dominum a morte resuscitatum unus ex primis videre meruit; in alia autem apparitione ad lacum Genesareth, simulatque eum in litore stare audivit, ex navicula in aquam sese deiecit, ut citius ad eum perveniret : atque ibidem pro praemio intimi sui amoris, quem humillimo modo ter profitetur, pastor supremus totius gregis Christi constituitur 9.
Ab illo tempore primatum a Christo ei collatum exercuit; post ascensionem enim in locum traditoris novum Apostolum sufficiendum esse monet, primus Evangelium lerosolymis annuntiat , primus miraculum patrat, primus coram synedrio fidem suam profitetur et pro Christi nomine patitur, primus membra Ecclesiae indigna punit, primus ethnicos in Ecclesiam recipit, velut pastor supremus ecclesias Palaestinae visitat, per Angelum, ut nascenti Ecclesiae diutius praeesse possit, manibus Herodis eripitur. Post quam miraculosam liberationem Scripturae de S. Petro fere tacent : ex Actibus tamen scimus, eum Concilio Apostolico interfuisse atque quaestionem dogmaticam, num Lex Ethnicochristianos obligaret, secundum eius votum, quod decretorium agnovit lacobus, esse diremtam; ex epistola ad Galatas eum Antiochiae aliquamdiu vixisse atque vivendi sua ratione etiam Iudaeochristianos a Lege liberatos esse demonstrasse ; ex priore ad Corinthios eum varias expeditiones apostolicas suscepisse 8.
1. Simon vel Symeon (Act. 15,14 sine var. lect. in gr. codd., 2 Petr. l(1N AKL P eto) pyov (exauditio Gen. 29,33). Nomen patris aut Jonas "Iova (Matth. 16,17) aut "Iosvze vel ?Iovvzg (Ioan. 21,15) legitur; Ioan. 1,43 codd. graeci alii "Iovà, alii "Imdvou vel "loávvov; unde prius nomen non esse nisi alterius corruptionem nec quidquam cum nomine prophetae Ionae habere commune elucet. — Cír. Ioan. 1,45; Matth. 8,14 et Marc. 1,29; Matth. 4,18 et Marc. 1,16 etc.
213. — Quae Patres nobis de S. Petri ultimis annis tradiderunt, nec valde multa sunt nec omnia eadem certitudine gaudent. Pro certo cum plerisque catholicis interpretibus et historicis tenemus S. Petrum a. 42. Romam venisse romanamque ecclesiam fundasse; in eadem quoque Urbe eum, postquam per viginti quinque annos eius cathedram sacerdotalem tenuit, a. 67. eodem, quo S. Paulum, die vitam martyrio coronasse!. Neque tamen ita Romae consedisse Apostolorum principem dicimus, ut novis itineribus apostolicis Evangelium aliis in terris propagare omiserit; bis saltem illo temporis spatio eum lerosolymis fuisse (a. &&. et 51.) testatur S. Lucas, aliquamdiu eum Antiochiae commoratum esse refert S. Paulus; S. Dionystus Cor., cui non obscure suffragatur S. Clemens Rom., eum Corinthi fuisse et docuisse testis est?; multa alia itinera eum suscepisse, quorum memoria ad nos non pervenit, iure concludimus ex illis, quae S. Paulus de eius laboribus insinuat?. Eum in Pontum quoque, Galatiam, Cappadociam, Asiam, et Bithyniam, quorum provinciarum incolis suas epistolas scripsit, expeditionem apostolicam instituisse, post Origenem aliqui veteres tradiderunt; Babylone vero in Mesopotamia eum consedisse indeque priores suas literas dedisse, post Cosmam Indicopleusten moderni quam plurimi docent protestantici interpretes cum paucis catholicis. Quas duas quaestiones, quum nostras epistolas propius attingant, omittere nobis non licet.
Atque de priore quidem certam traditionem non habemus. Primus enim testis Origenes de itinere S. Petri in Asiae Min. provinciis non nisi ex coniectura quadam loquitur : « Petrus, inquiens, per Pontum, Galatiam, Bithyniam , Cappadociam atque Asiam Iudaeis, qui in dispersione erant, praedicasse videtur » (£oxev); ex epistolae prioris inscriptione eum ad iter illud concludere verba manifestant. Eodem modo Eusebius in antiquorum Patrum operibus de illo nihil invenerat, sed « quibus in provinciis, inquit, Petrus Iudaeis Christum praedicans Novi Foederis doctrinam tradiderit, satis aperte colligitur ex ea epistola, quae ab omnibus sine controversia recipitur » *. Absolute quidem affirmant S. Epiphanius Petrum Pontum et Bithyniam saepenumero peragrasse, et S. Hieronymus Petrum « post praedicationem dispersionis eorum , qui de circumcisione crediderant, in Ponto, Galatia, Cappadocia, Asia ac Bithynia » Romam venisse?; at verba ipsa, quibus utuntur, se haec non alio ex fonte, quam ex epistolae inscriptione, hausisse produnt. Quocirca eorum assertiones, etsi sint absolutae, rem nequaquam definiunt. Accedit autem, quod S. Petrus lectores suos interdum ita alloquatur, ut eos non ab ipso, sed ab aliis praedicatoribus, Evangelium accepisse supponat$. Licet igitur Petrum aliquando Asiae Min. regiones aliquas peragrasse negare nolimus, longe probabiliorem tamen eorum habemus sententiam , qui eum in Occidente potius quam in Oriente Evangelium propagasse tenent; atque ecclesiis illis non ideo eum scripsisse, quia utpote ab ipso fundatae singulari eius curae essent commissae, pro certo asserimus.
?. $. Dionys. Cor. apud Eus. H. E. II. 25 (M. 20,209) : « Ita et vos (Romani) admonitione vestra sementem, quae Petri et Pauli satione sucereverat, Romanos sc. et Corinthios, simul commiscuistis. Etenim in nostram Corinthum ingressi nos instituerunt, et simul in Italiam profecti, quum vos docuissent, eodem tempore martyrium pertulerunt ». $. Clem. Rom. 1 Cor. 4T.
Gravior altera est quaestio, num Babylone in Mesopotamia princeps Apostolorum consederit, quando priores suas literas neoph ytis Asiae Min. conscribebat?. Quae sententia a plurimis hodie interpretibus protestanticis magno cum ardore propugnata in verbis Apostoli, quibus salutationes ecclesiae babylonensis transmittit (&embierat 5po d iv Batoow cwvexAexvá) solidum fundamentum et invictum argumentum videtur habere. At nudis istis verbis nihil effici nec rem definiri praeter catholicos interpretes, qui illis non obstantibus unanimi fere consensu Romae epistolam scriptam esse asserunt, etiam nonnulli ex praecipuis protestantibus , qui hac in re nobiscum sentiunt, rectissime censent. (Quaestio enim est, utrum proprio an metaphorico sensu S. Petrus nomen Babylonis adhibuerit. Namque eodem Babylonis nomine Romam in Apocalypsi designari ad unum omnes concedunt, atque inter Iudaeos hanc metaphoram usitatissimam fuisse in comperto est. « Iudaeis, inquit Schoettgen , sollemne erat Romam Babylonem vocare, quia eodem modo, quo Babylonii Iudaeos sub templo primo vexarant et tandem totam regionem cum templo devastarant, Romani fecerant sub templo secundo, usque dum tandem devastatio illius subsecuta est »5. Neque vero vexationum dumtaxat causa Romam Babylonem vocare potuerunt, sed multo magis ob nefandam idololatriam, qua illo tempore omnia omnium gentium subiectarum idola Roma adorabat, effrenatamque morum licentiam, qua effecit, ut quidquid Prophetae de Babylone dixerant de ipsa apte explicaretur. Tota igitur quaestio in eo est, metaphoricone hoc sensu nomen Babylonis in epistola S. Petri sit usurpatum. Quod affirmare non dubitamus his argumentis innixi.
1. Solam hanc explicationem ab antiquissimis temporibus cognovit Ecclesia, usque dum 16. saeculo post Erasmum, qui primus eam in dubium vocavit, Protestantes, ut facilius romanum Petri episcopatum impugnarent, Babylonem proprio sensu intelligere coeperunt paucosque Catholicos secum consentientes invenerunt. Primus enim nostrae interpretationis testis est vir apostolicae aetatis, S. Papias loannis Apostoli discipulus; frustra autem Erasmus ad Eusebium provocat, ut eius testimonium nullius valoris esse demonstret. Quidquid enim de Eusebii sententia relate ad S. Papiae auctoritatem statuitur?, hanc eius explicationem Eusebius non tantum ipse recipit, sed Clementis Alex. quoque idem testantis auctoritate confirmat!0, Quos secuti sunt ex Latinis S. Hieronymus et Ven. Beda, ex Graecis Theophylactus , Oecumenius , Catenae graecae in epp. cath. auctor, i. e. omnes qui quaestionem nostram tractaverunt!!, Neve Cosmam Indicopl. aliter sensisse obiiciatur!?*; testimonium enim eius, si in rebus theologicis alicuius foret auctoritatis (nulla autem ei attribui solet), in hac tamen re sine ullo scrupulo spernere liceret, siquidem leviter tantum et obiter eam attingit nec data opera exagitat. Quam concordes autem eidem sententiae iuniores interpretes inhaeserint, Lorinus et Natalis Alex. testantur, qui uterque nullum catholicum interpretem , qui aliter senserit, se vidisse asserunt; atque usque ad nostram aetatem vix quatuor vel quinque catholici reperientur, qui Babylone Romam designari negarunt!3. Iam vero admirabilis hic per octodecim saecula consensus nullo modo explicatur, nisi explicationem nostram certae traditioni inniti dicamus. lllam enim a Catholicis ad Petri episcopatum romanum defendendum excogitatam esse, non nisi absurdissime assereretur; nam usque ad saec. 16. nemo unquam de romana sede a Petro fundata dubitavit, et hodie nobis tot alia, quibus demonstratur, solida argumenta suppetunt, ut fictis non indigeamus.
2. Neque minus certum est nostram sententiam solam cum primitivae Ecclesiae historia consentire. Etenim si Petrus Babylone in Mesopotamia consedit ibique Evangelium propagavit et ecclesiam fundavit , quomodo factum est, ut ante saec. 3. nullus Babylonis episcopus innotuerit, nulla ecclesiae huius a Petro fundatae mentio ante Cosmam Indicopl. saec. 6. inveniatur, nullum neque in genuinis Patrum vel haereticorum scriptis neque in apocryphis Actibus testimonium eius habeatur? Quid quod ipsae ecclesiae Mesopotamiae, licet fundatores suos inter Apostolos vel apostolicos viros quaerant, de Petro prorsus sileant? Negativum quidem hoc est argumentum, positivo autem aequivalet, quoniam traditio de babylonica Petri sede, si unquam exstitisset, interire non potuisset, quia tam firmum in ipsa nostra epistola argumentum habuisset. Adde quod Christi tempore Babylon teste Strabone o2Óiv & p 7ti/0c, teste Plinio non nisi so/£ztudo esset!*. Quam difficultatem ut effugerent, in maiorem sese iniicientes nonnulli adversarii pro vetere Babylone ad Euphratem sita novam Babylonem, i. e. Seleuciam ad Tigridem, imo Babylonem quandam in Aegypto, quae non erat nisi statio militaris, substituerunt; recentissimi autem, quibus hae explicationes nimis ridiculae sunt visae, pro civitate Babylone Babyloniam, i. e. integram regionem, substituunt; id quod quam parum apte fiat, explicatione non indiget!», Neque illud omittamus una cum salutationibus 746 £v Ba6vXGw cuvexXex t etiam Marc: salutationes a Petro transmitti ; atqui Petrum cum Marco Romae adfuisse tanta testium nube confirmatur, ut prudenti hac de re nulla remaneat dubitatio, de Marci autem itinere babylonico in tota antiquitate ne levissimum quidem invenies vestigium. Imo ex paulinis epistolis Marcum saltem brevi ante illud tempus, quo epistolam scriptam esse plerique tenent, Romae adfuisse constat !ó; quo igitur cum iure eum paucis mensibus postea cum Petro in Mesopotamia fuisse asseritur?
3. Demum inanitate argumentorum , quibus adversarii suam sententiam stabilire conantur, nostra non parum corroboratur. Etsi enim , inquiunt, in Apocalypsi, libro prophetico, qui poetico stylo conscriptus est, Babylonis nomine Roma designetur, in prosaico tamen et humili stylo epistolae nostrae metaphora eiusmodi non recte admittitur; praeterea in inscriptione provinciae eo ordine enumerantur, quo ex Babylone Mesopotamiae venienti singulae occurrunt : « ex Babylonis (non vero ex Romae) prospectu sequitur series regionum ». Mirum est, quod alteram hanc rationem, quaesi a mediae aetatis interprete esset prolata, & modernis protestanticis interpretibus certissime irrideretur, hodie adhuc, quia a protestantico interprete saeculi praecedentis inventa est, non pauci in medium afferant, ac si nunquam tabulam Asiae citerioris inspexissent!?. Inter omnes enim Asiae provincias Pontus, quae prima nominatur, a Babylone erat fere remotissima , nec ulla ex Mesopotamia in Pontum eo tempore patebat via , nisi per Cappadociam, quae tertio loco nominatur, quemadmodum ne hodie quidem alia patet, nisi quis altissimos et difficillimos Armeniae montes transcendere velit. Quo autem ordine provincias S. Petrus enumeraverit , difficillime definitur; illud solum certum est ad earum situm geographicum eum non attendisse. Neque magis valet prior ratio. In epistolari quidem stylo minus frequentes adhibentur tropi, quam in prophetico et poetico; attamen num ideo nullus admittendus est? Annon in ipsa inscriptione tropo usus est S. Petrus, qui epistolam inscripsit ixAXexrote wapexiditkot; Ouxamopág Ilóvcou x71? Annon in nostro ipso versu, quum termino ecclesiae suppresso scriberet : àozzLe: ope 4 ouvexAexv iterum tropum adhibuit!8? Infra ostendemus, epistolam nostram tempore persecutionis neronianae conscriptam esse; facile igitur explicatur, cur Apostolus locum, in quo tum temporis residebat, non nisi subobscure indicare volens tropum istum adhibuerit; per Silvanum autem, qui eam ecclesiis attulit, omne dubium, quod de loco scriptionis forte remanebat, facillime potuit removeri.
214. — 1l. QuiBUSNAM DESTINATA SIT 1 PErRI, sola inscriptione docemur, quae tamen tam clara non est, ut varias sententias excludat. Inscribitur enim « electis advenis dispersionis (bxXexsoig mapemiduos Qiaenopac) Ponti, Galatiae, Cappadociae, Asiae et Bithyniae ». Apostolorum principem illis provinciis Evangelium non attulisse supra iam diximus; S. Paulum vero ecclesias Galatiae et Asiae fundasse constat atque summa cum veri similitudine asserimus in Ponto quoque , Cappadocia et Bithynia Evangelium a S. Paulo eiusque discipulis esse propagatum. Inter quos Silvanus fuit, qui S. Pauli in secundo itinere apostolico socius cum eo Phrygiam, Galatiam aliasque Asiae Min. provincias peragravit!; Silvanus autem, postquam cum magistro suo primas ecclesias in Macedonia et Achaia fundavit, nec in Actibus nec in epistolis paulinis amplius commemoratur, atque probabile esse diximus per eum epistolam suam Paulum Galatis transmisisse simulque eum ecclesiis Asiae Min. eodem modo praeposuisse, quo postea cretensibus Titum et. asiaticis Timotheum praeposuit?. Revera in nostra epistola, quae ecclesiis Asiae Min. destinata est, Silvanum cum Petro invenimus; eius enim ope epistola transmittitur, atque Petrum de statu ecclesiarum illarum per eundem certiorem esse redditum iure supponimus.
Iam vero ecclesiae Galatiae et Asiae ex ludaeis et ethnicis conversis ita coaluerant, ut Ethnicochristiani multum praevalerent; idem in ecclesiis Ponti, Cappadociae et Bithyniae obtinuisse non tantum probabile fit, si circumstantias omnes perpenderimus, sed etiam ex epistola ipsa non obscure eruitur. Utrum enim ludaeochristianis an ethnicis conversis destinata fuerit, antiqua est controversia, quae optime dirimitur, Si cum multis interpretibus eam ecclesiis, quas mixtas vocavimus, scriptam dicemus.
Etenim Casstodorus , Iunilius aliique antiqui Latini , qui Petri epistolis titulum « ad Gentes » praefixerunt , non tantum cum S. Augustino, qui contra Faustum Manich. Apostolum ethnicis conversis scripsisse contendit, ad 1 Petr. 2, 9. 10. rectissime provocare possunt?, sed alios quoque textus (1 Petr. 1, 1&. 18; 3, 6; 4, 3) habent, quibus suam inscriptionem defendant. Neque altera ex parte Origenz, Eusebio, Didymo Alez., Ps. Athanasio aliisque graecis interpretibus, quibuscum consentit S. Hieronymus, si Petrum neophytis iudaicis epistolas suas destinasse censent*, aut Ven. Bedae siillis proxime, « qui de gentilitate ad agnitionem et susceptionem divinae Legis atque perceptis sacramentis legalibus ad acceptionem gratiae fidei pervenire meruerunt »?, i. e. proselytis iudaicis conversis, eas scriptas esse asserit, validissimum deest argumentum : tam frequens enim in utraque cpistola petrina est Veteris T. usus, ut neophyti ethnici, qui recenter fidem acceperant, eas plene vix intellexerint. Idem igitur in nostris obtinet, quod in plerisque paulinis, quae etiam una cum textibus, qui proxime Iudaeos conversos respiciunt , alios plurimos exhibent, qui neophytos olim ethnicos fuisse supponunt; quocirca petrinas, quemadmodum paulinas, ecclesiis mixlis scriptas dicamus oportet. Quod si quis vero ex inscriptione « advenis dispersionis » (rape, uxemopác) deduceret, solis Iudaeochristianis , utpote in aliena terra dispersis , epistolam scribi , is certissime erraret; « electi advenae dispersionis » enim omnes intelliguntur Christiani inter ethnicos dispersi, qui in hac terra peregrinantes (1,17) peregrini vel advenae vocantur; siquidem epistola integra in eo fere est, ut hac in terra nos permanentem civitatem non habere sed ad meliorem patriam tendere ostendat (2, 11; 1, 4 sqq. etc); recte igitur ipsi graeci interpretes, qui solis Iudaeis epistolam destinatam dicebant, tropicum tamen hunc vocabuli sensum retinuerunt 9.
215. — III. DE TEMPORE, QUO SCRIPTA SIT Í. PkTRI, disputaturi pro certo supponimus, quod iam demonstravimus, illis ecclesiis eam esse destinatam, quas S. Paulus eiusque socii in Asiae Min. provinciis fundaverant. Quapropter omnes illas opiniones reiicimus, quae eius originem ante Pauli tertium iter apostolicum finitum (i. e. ante a. 59.) ponunt!; Gentium enim Apostolus, etsi in duobus prioribus iam itineribusin provincia Galatiae ecclesias fundasset, in reliqua tamen Asia Min. Evangelium latius non propagavit, nisi quum in tertia expeditione « perambularet ex ordine galaticam regionem et Phrygiam » atque « peragratis superioribus partibus » Asiae citerioris Ephesum venisset ibique per triennium residens tanto cum fructu laborasset, « ut omnes, qui habitabant in Asia, audirent verbum Domini, Iudaei atque gentiles »?.
At neque immediate post Pauli tertium iter epistola nostra scripta est ; ecclesiae enim, quibus S. Petrus scribit, aliquamdiu iam exstiterant atque eo tempore, quo scribit, ob religionem suam tantam ab ethnicis persecutionem aut perferebant aut saltem timebant?, ut consolatione et exhortatione indigerent. Quam persecutionem fuisse illam ipsam opinamur, in qua a. 64. Nero, ut « iussi incendii » Urbis rumorem aboleret omnemque a semet averteret suspicionem, « quaesitissimis poenis affecit eos, quos per flagitia invisos vulgus CAristianos appellabat » et « afflicti suppliciis sunt Christiani, genus hominum superstitionis novae et malefíicae »*. Etenim profecto non semel neophytos monet Apostolus, ut persecutorum detractiones calumniasque, qui de ipsis « tamquam de malefactoribus detrectent » , bonis suis operibus sanctaque sua vita confundant, neve pati « tamquam Cristian? erubescant, sed Deum in isto nomine glorificent »5. Es eo quidem, quod Tacitus et Suetonius iisdem, quibus epistola nostra, locutionibus crimina Christianis obiecta designarint, firmum argumentum procul dubio desumere non licet; at persecutionem, quam Apostolus commemorat, universalem fuisse monemus neque subita quadam plebis exacerbatione provocatam sed a magistratibus motam et rectam; eiusmodi autem publicam et universalem Christianorum persecutionem ante neronianam non esse excitatam constat. Neronem quoque, si profanis scriptoribus omnimoda fides esset adhibenda, solos Christianos illos, qui in Urbe degebant, persecutum esse, fatendum esset; at Taciti Suetoniique silentio disertum Orosii testimonium opponere licet?. Si quis vero illud, utpote iunioris scriptoris, reiicere velit, ad totam temporis illius rationem provocamus; qui enim fieri potuit, ut persecutionem ab imperatore in Urbe excitatam magistratus adulatores et assentatores in provinciis non imitarentur, praesertim quum ubique terrarum nomen Christianum eo tempore ethnicis et ludaeis esset odiosum? Immo in Asia Min. persecutionem cruentam nondum exarsissee neque suppliciis et morte Christianos ibi jam esse punitos concedamus : num crudelissima persecutione in Urbe saeviente in provinciis Christiani non erant praemuniendi atque ad vigilantiam exhortandi, quia adversarius eorum tamquam leo rugiens jam circuibat quaerens quem devoraret? Exeunte igitur a. 65., postquam Romae « quaesitissimis poenis » affecti erant Christiani atque in provinciis ethnicorum animi contra eosdem excitari iam inceperant, Silvanum Romam venisse censemus, ut cum Paulo, quem vinculis liberatum esse forte nondum audiverat, de ecclesiarum sibi commissarum s(atu conferret; Paulus autem paucis mensibus antea ex carcere dimissus in Hispaniam erat profectus, quare illo absente Petrus ecclesias illas epistola sua confortare et consolari voluit.
Ante a. 64. finem vel insequentis initium epistolam nostram non esse scriptam affinitate confirmatur, quam inter illam interque paulinas nonnullas, maxime illam ad Ephes., aliquatenus etiam alias ad Coloss. et Rom. intercedere, moderni interpretes plerique docent. Illis quidem non assentimur, qui integram fere Petri epistolam ex laciniis paulinis consutam esse volunt?. Quis enim crediderit scriptorem quemcunque, nedum inspiratum, ea qua illi interpretes volunt ratione textus paulinos varios conquisivisse atque disiecta membra in novum corpus conglutinasse? Num ita exorta esset epistola, quam ipse Erasmus « perfecte dignam Apostolorum principe, plenam auctoritatis et maiestatis apostolicae, verbis parcam sententiis disertam » esse iudicavit quamque alius criticus non minus severus, Grotius « «9 egodpv conveniens ingenio principis Apostolorum » habere dixit? Si ex paulinis locis et vocabulis Petrus suam epistolam contexuit, quomodo factum est, ut in brevissimo hoc scripto circiter sexaginta 4za& Aeyópeva, quibus nec Paulus nec alius N. T. scriptor usus est, legantur? Revera affinitates, quas illi interpretes invenisse sibi videntur, aliae ex usu vocabulorum exoriuntur, quae apostolicus scriptor, si ideas suas exprimere voluit, evitare non potuit (nícci; , Omnis , Go, 7 29109 etc), aliae longissime sunt quaesitae, quum eadem vocabula in diverso prorsus contextu et diversa significatione adhibeantur, aut ideae similes aliis omnino vocabulis exprimantur. Nihilominus affinitatem quandam adesse non diffitemur, immo asserimus?, atque ex ea concludimus epistolam nostram post illam ad Ephesios esse conscriptam. Etenim in altera sua epistola S. Petrus se fratris sui Pauli epistolas legisse diserte testatur; inter Novi T. autem scriptores alius non est, qui Petro frequentius aut Veteris T. locos alleget aut verba ex V. T. desumta ad suas exprimendas ideas adhibeat; nihil igitur absoni aut miri habet, quod simili ratione etiam verbis paulinis, quae in memoria retinuerat, ad suos sensus exprimendos utatur. Epistolam vero ad Ephesios exeunte a. 63. scriptam esse ostendimus (161); nostram igitur ante a. 64. scriptam non esse iure asserimus !0.
6. 1 Petr. 5,9 (:i06zeq và a0 và vv raünuázov x5 Ev 1 xóop o Ou v d0sY o ótntt intreAeto0at) ; 3,15 (parati semper ad satisfactionem omni poscenti vos rationem de ea quae in vobis est spe).
9. Revera 1 Petr. 3,22 est summa quaedam eorum, quae leguntur Eph. 1,20. 21.
("1naoó XpwroU) 8x iavv 2v BsEia Ocod, (Beox) iyefoae abrov (Xptsrov) ix vixcw xat ropuücl, tl; oüpavov Üxotayévtuov aj:p — zablaag 0v ós&tG abro0 lv roi; obpavotg évy£.ov xoi ££ouatóv xai uvdusov. Üzspávo rácn Hbovalag xai Suváptos
Gratiarum actionem eodem modo incipiunt 1 Petr. 1,3 et Eph. 1,3 (ctr. 2 Cor. 1,3 ubi similis habetur) : « Benedictus Deus et Pater D. N. Iesu Christi, qui » etc; monita nonnulla ad amussim fere consonant :
1 Petr. 3,1. Ab quuatec, Urotaoaóusvat voi; — Eph. 5,22. Al vuvaixt;, toi, (iot, dvópá- lóiot; dvózxstv xrX. 9,18. Ot olxfrat üzorac- — Gtv ürordoctoüe. 6,4. Oi GoUÀot, Óxaxoürre Góutvot iv. rzavtl oó6t toi; O:ozózatg x1. ToU, xoplotg xarà odoxa jutzà oó$02 x1À.
Petrum paulinas epistolas eo, quem nos quoque admittimus, modo adhibuisse inter catholicos interpretes admittunt Hug (Einl. II. p. 540 sqq.), A. Maier (Einl. p. 410), Reithmayr (Einl. p. 735), Valroger (Introd. II. p. 380), Bacuez (Man. bibl. IV. p. 480), Bisping (Exeg. Handb. VIII. p. 98). — Drach (Épitres cath. p. 71 sq.) non satis accurate loquitur de « ressemblances voulues et de reproductions recherchées » « dues à un dessein prémédité de faire allusion à des passages d'épitres déjà connues »; quomodo enim haec assertio demonstretur, non videmus. Hundhausen (1. c. I. p. 102 sq.) dubitat, num usus qualiscunque paulinarum sit admittendus. Aliqui praeter paulinas etiam lacobi epistolam cognitam fuisse Petro putant (1 Petr. 5,5. 6 et Iac. 4,6. T. 10; 1 Petr. 1,6. 7 et Iac. 1,2. 3; 1 Petr. 2,1 et Iac. 1,21 etc), at longius quaesitas censemus istas assimilationes.
216. — IV. D& FINE ET ARGUMENTO 1. PETRI. Apostolus finem suum his verbis ipse indicat : « vobis breviter scripsi obsecrans (vel potius exhortans m«9ax«Xóv) et obtestans hanc esse veram gratiam Dei, in qua statis » (5,19). Ne neophyti gravissimis in periculis constituti ethnicorum calumniis et persecutionibus a vera fide abstrahi se sinerent, quam maxime erat timendum; quapropter edocendi erant religionem, quam Apostoli Gentium ministerio acceperant, veram et divinam esse, etsi eius professione persecutionem hanc sibi attraxissent. At simul erant exhortandi, ut non tantum spretis periculis firmi constantesque fidei &cceptae inhaererent, sed etiam moribus suis vere christianis calumnias ethnicorum confunderent omniaque sua officia erga superiores et erga aequales, sive ethnicos sive christianos, rite implerent haereditatis coelestis memores eiusque spe viva confortati. Duplicem vero hunc finem non eo modo, quem S. Paulus fere tenere solet, prosequitur, ut in dogmatica quadam parte doctrinam eorum non obstantibus persecutionibus, quas provocavit, veram et divinam esse ostendat, in altera autem conclusiones practicas deducat moresque corrigat, sed integra epistola exhortationibus constat, argumenta autem , quibus religionem christianam esse veram gratiam Dei demonstrat, aptis in locis inserit !.
Quamobrem divisionem accuratam epistolae nostrae tradere admodum est difficile; satis apte tamen in tres quasi classes exhortationes distribuemus?; nam aliae generaliori modo integram vitam christianam respiciunt (1,13-2,10), aliae autem, in quibus Apostolus ad ethnicos, inter quos Christiani vivunt, periculaque, in quibus versantur animum advertit, singulorum officia diligentius explicant (2,11-4,19), aliae demum de oeconomia ecclesiastica agunt (5,1-11). Idearum nexum in analysi evolvere conabimur.
1. inscriptionem (1,1. 2.), in qua praerogativas Christianorum iam insinuat,
3. gratiarum actionem (1,3- 13), quae beneficia Christianis per Evangelium allata commendat.
à.) Namque regenerati sunt in haereditatem coelestem, quae illis certa est, quum Deus illos per fidem sit custoditurus (1,3-5); quapropter etsi nunc calamitatibus probentur, gaudebunt tamen adveniente Christo et salutem perfectam afferente (1,6 -9); b.) quanta autem haec salus sit, ex eo elucet, quod prophetae avide illam desideraverint et perscrutati sint, atque Angeli ipsi accuratius illam cognoscere cupiant (1,10- 13).
1. Quo exhortationum fundamento posito in PRIMA PARTE (1,13- 2,10) ad vitam vere christianam agendam generali modo eos exhortatur.
1. Etenim quia tanta salus eis parata est, repleti sint oportet spe viva, qua impellantur, ut ei, qui ipsos ad salutem vocaverit , vita sancta assimilentur (1,13- 16). Quam exhortationem efficaciorem reddit monens a.) eos patrem habere, qui simul est iudex iustus (4,17), b.) eosque pretioso sanguine Christi esse redemtos atque per Christum eos fidem accepisse (1,18 - 21).
2. Cum hac spe coniungant oportet veram caritatem fraternam (1,92; fratres enim facti sunt secunda illa generatione ex semine incorruptibili i. e. ex verbo Dei, quod in aeternum manet (1,23-25), ac proin deponant oportet , quidquid verae caritati opponitur (3,1).
3. Quibus depositis renati velut infantes lac verae doctrinae concupiscant oportet, qua crescant et confortentur, ut tamquam lapides vivi vero lapidi angulari superaedificari cum eoque intime uniti vera sacrificia spiritualia offerre possint (2,2- 5). Qua doctrina Scripturae (Is. 28,16) testimonio confirmata (2,6-8) eorum dignitatem commendat, qui Christo superaedificati verum Dei populum constituunt (2, 9. 40).
III. In ALTERA PARTE (2,14 - 4,19) post generalem regulam stabilitam, ut nimirum inter ethnicos degentes bonis suis moribus eorum calumnias confundant eosque ad gloriam vero Deo dandam adducant (2, 44. 12), transit ad monita specialia; atque
1. quidem docet quomodo, utpote ?nter ethnicos degentes, gerere se debeant (8,13 -3,12).
8.) Omnes subiecti sint superioribus, quia haec est voluntas Dei , ut hac ratione ad silentium redigant calumniatores (2,13 - 17); b.)servi quoque subditi sint dominis etiam dyscolis (2,18); si enim iniuste patientur, Christo similes fiunt, qui, etsi innocentissimus esset, propter nostra peccata passus est nosque sanguine suo redemit (2.19 - 23); c.) mulieres subditae sint maritis , ut eos, si forte nondum conversi sint, conversatione sua bona ad fidem attrahant (3, 4. 2); neve corpus vestibus pretiosis, sed cor virtutibus exornent Saram imitatae, cuius filiae factae sint (3,3-6); d.) viri vicissim uxores suas utpote cohaeredes gratiae coelestis honorent (3,7); e.) omnes demum veram caritatem exerceant, neve unquam malum malo rependant, sed e contra omnibus benedicant, ut ipsi quoque benedictionem aeternam consequantur (3,8-9); quam doctrinam Scripturae (Ps. 33, 13 sqq.) testimonio confirmat (3,10- 12).
2. Secundo loco, quomodo ín praesenti persecutione sese gerere debeant, explicat (3,43 - 4,44).
a.) Praeprimis bonam conscientiam habere studeant, atque sine ullo timore coram magistratibus rationem spei suae ita reddant, ut calumniatores moribus suis confundant (2,13-16); melius enim est eos innocentes, quam reos, pati assimilatos Christo, qui iustus pro iniustis moriens et sibi et nobis et iis, qui poenitentes in diluvii aquis perierunt, bona ingentia meruit (3,17 - 22).
b.) Christo autem mortuo assimilati ipsi quoque mortui sint peccatis, in quibus ante vocationem suam vixerant (4, 1. 2); neve ethnicorum increpationibus atque blasphemiis ad pristinam vitam sese retrahi sinant (4, 3. 4); ethnici enim de his iusto iudici rationem reddere tenebuntur (4, 5. 6).
Ad quod iudicium instans animos advertentes Christiani ipsi vigilent, precentur, omnimodam virtutem, maxime caritatem, exerceant (4,7 -11).
c.) Nolint mirari, quod haec persecutio super eos venerit, sed potius de illa gaudeant , quippe qua participes fiant passionum Christi (4,12- 14); caveant igitur, ne rei patiantur, sed neve erubescant, si pro nomine christiano pati debeant (4, 13. 16); iam enim instare iudicium, in quo propter persecutiones, quas patiuntur, vitam aeternam sint obtenturi (4,16 - 19).
IV. In TERTIA PARTE (5,1-11) habentur monita quaedam specialissima ,
1. ad presbyteros, ut gregem suum sollicite pascant vitaeque exemplo ei praeluceant (5,1 -3); quod si faciant, a principe pastorum immarcescibilem coronam percipient (5,4);
8.) ut omnes veram exerceant humilitatem sese humiliantes sub potenti manu Dei, qui eos exaltabit in tempore opportuno (3,5 - 7); b.)ut sobrii sint ac vigilent, quo resistere possint diabolo eos perdere volenti, sese consolentur cogitatione, fratres eorum eadem persecutione premi, Deum autem, qui eos vocavit, in persecutione etiam eos esse confirmaturos (9,8 - 11).
V. In brevissimo EPILoco (2,12 - 14) scopum epistolae huius, quam per Silvanum eis transmittit, clare indicat, salutationes aliquas addit, apostolicamque benedictionem eis impertit.
918. — VI. AuTuENTIAE 1. PETRI tot antiquitatis habemus documenta, ut quomodo hoc nostro saeculo rationalistae quidam eam in dubium vocaverint atque negaverint, vix intelligatur. Euseb?us enim eam inter *& óp.oXoyoóp.eva enumerat, idque iure merito, quandoquidem inde ab ipso tempore apostolico luculentissima et continua testimonia eam in Ecclesia agnitam esse demonstrant. Allusionibus illis magis minusve dubiis, quae ex SS. Clementis Rom. et Ignatii M. genuinis epistolis afferri solent!, non indigemus, siquidem duorum aliorum virorum apostolicorum testimonia cer/a nobis sunt conservata, qui vel eam solam ob causam testes sunt maximae auctoritatis, quoniam sedes episcopales in illis provinciis, quibus nostra epistola inscribitur, tenuerunt : Eusebio scilicet teste S. Papias « testimoniis ex priore Petri epistola desumtis usus est », et S. Polycarpus M. « in illa, quae etiamnunc exstat ad Philippenses epistola, testimonia nonnulla ex priore Petri epistola desumsit »; revera in brevissima Polycarpi epistola octo textus petrini fere ad verbum adhibentur?. Quibus duos haereticos, qui eadem fere aetate vixerunt, adiungamus : teste enim Clemente Alex. Basilides e& Valentini discipulus 7Aeodotus Byz. nostram epistolam genuinam habuerunt et pro auctoritate allegzaverunt?. Omittimus iterum S. Iustinum et auctorem epistolae ecclesiae Vzenn., qui ad eam dumtaxat alludunt *, ut illos exeuntis 2. et ineuntis 3. saec. Patres nomineinus, qui disertis verbis eam S. Petro auctori attribuunt. In versione
Peschito eam semper sub Petri nomine adfuisse omnes concedunt : praeterea in Oriente habemus S. Firmilianum , Caesareae in Cappadocia, i. e. una ex provinciis, quibus scripta est epistola nostra, episcopum, et magnos alexandrinae ecclesiae doctores, Clementem et Origenem5, et in Occidente S. Irenaeum , Tertullianum , S. Cyprianum, qui sine ullius dubitationis expressione et non semel sed frequenter eam Petri nomine addito pro divina auctoritate allegant. Mirum forsitan nonnemini videatur, quod fragmentum Muratorianum , canon igitur ecclesiae romanae, eam non recenseat, attamen verba, quae de S. Pctri scriptis agunt, librariorum negligentia vel interpretis ignorantia ita sunt corrupta, ut quid auctor de illis dicere voluerit prorsus ignoretur; monuimus quoque fragmentum, quum acephalum sit, eodem modo, quo 1. loannis epistolam, quae ab omnibus recipiebatur, una cum quarto Evangelio posuit, etiam cum secundo Evangelio, cuius praecipuum auctorem Petrum fuisse tofa antiquitas testatur, priorem Petri epistolam forte coniunxisse?. Ceterum ex S. Clementis Rom. et S. Hermae allusionibus eam ab Ecclesia romana fuisse agnitam satis constat 8.
Quibus externis testimoniis permoti usque ad saeculi nostri initium omnes, qui christiano nomine gloriabantur, epistolam hanc principi Apostolorum auctori attribuerunt et pro divina auctoritate adhibuerunt; etenim Theodorum Mopsuest. eam cum aliis catholicis reiecisse non satis recte ex Leontii Byz. verbis colligi videtur; certe Nestoriani, qui Theodori canonem retinuerunt, hodie adhuc eam inter suas Scripturas sacras habent ?. At nostra aetate a criticae scholae interpretibus magna cum vi impugnata est eius authentia. Omnibus facem praetulit H. H. Cludius, qui nimiam eius cum paulinis affinitatem esse ratus eam a discipulo quodam Pauli scriptam proclamavit !?. Quod quam maxime placuit Neotubingianis, qui pro more suo eam ad Paulinos et Petrinos uniendos compositam demonstrare voluerunt; at irriti fuerunt eorum conatus, nec inter reliquos «criticos» quisquam illis assentiebatur, quamquam ipsi quoque iunioris originis epistolam esse declararunt'!. Quodsi vero interpretes illos interrogas, quonam tandem tempore sit scripta, alius respondet tempore Domitiani (a. 95), alii aut in initio aut in fine regni Traiani (98-117), alius tempore Antonini Pii (a. 140)'?. Omnia haec systemata nec accuratiore expositione nec diligenti refutatione indigere per se patet; inter se primum conveniant « critici » atque in propria domo lites suas componant, antequam a nobis postulent , ut arbitrarias eorum fictiones examini subiiciamus. Hoc igitur loco sufficiet, quid de praecipuis eorum argumentis sit sentiendum, paucis verbis explicassc.
Praeprimis nostram epistolam a paulinis dependere monent; atqui Petrum, inquiunt, coapostoli sui scripta adhibere non tantum non decuit, sed inter epistolas adhibitas etiam nonnullae sunt, quae diu post Pauli et Petri mortem exortae ab eo adhiberi non potuerunt '?. Validissimum sane argumentum , si omnia, quae in praemissis asseruntur, vera essent ! S. Petrum paulinas epistolas cognovisse atque adhibuisse ipsi asseruimus, at exaggerandum non esse earum usum diximus; quomodo vero exaggeretur, facile apparet, si tabulas, quibus similitudines inter petrinam et paulinas a rationalistis recensentur, inter se comparaveris ; ne duas quidem invenies, quae in maiore etiam exemplorum parte (nedum integrae) consentiant; vix non vocabula quaecunque a Petro adhibita, si in paulina epistola leguntur, ex illa desumta dicuntur, atque Petrus, ut in rationalistarum iudicio absolveretur, novam sibi linguam fingere debuisset. Alterum , quod asseritur, nonnullas paulinas post Apostolorum mortem conscriptas esse, commentum esse rationalisticum supra demonstravimus
Praeter hoc argumentum, quod illis « decretorium » est!*, alia minora afferuntur : Petrum enim aiunt fuisse « apostolum circumcisionis » ideoque ecclesiis asiaticis, quae ethnicis conversis coaluerant, scribere non potuisse; hierarchiam quoque supponi, quae Petri aetate nondum exstiterit; nullum aptum tempus inveniri, in quo a Petro epistola sit scripta; epistolam ipsam, utpote quae certo fine careat cuique omnis idearum nexus et unitas desit, indignam esse , quae Petro auctori attribuatur 5 etc. Quae omnia, postquam supra de origine, fine, analysi epistolae disseruimus, nova refutatione non indigent. !
219. — VII. Dk OCCASIONE, FINE, ARGUMENTO 2. PETRI EPISTOLAE. Paullo ante mortem suam, quam mox instare divina revelatione scivit, exeunte ergo a. 66. vel ineunte 67., S. Petrus ex Urbe iisdem ecclesiis asiaficis, quibus priorem, hanc alteram quoque epistolam scripsit !. Duobus autem illis annis, qui a priore scripta effluxerant, status rerum illis in ecclesiis mutatus erat. Etenim persecutio illa, ad quam strenue perferendam neophytos erat exhortatus, desaevierat, maius autem Christianis imminebat periculum ab haeretica aliqua secta, quae non vi, sed dolo et ludibriis neophytorum fidem subvertere conabatur ?.
Haeretici illi, quos deu3o9idacxzXoug appellat, S. Pauli ut videtur textibus nonnullis abutentes antinomisticum errorem propagabant, atque Christianos a lege solutos ad luxuriam aliaque vitia, quibus ipsi indulgebant, seducere conabantur?. Quem finem ut facilius attingerent, Christi dignitatem divinamque naturam videntur negasse; nam quin ad eandem sectam, quam Petrus vitandam monet, illi quoque haeretici pertinuerint, quos S. ludas impugnavit, quia « Dei nostri gratiam in luxuriam transferentes solum dominatorem et Dominum N. Iesum Christum negent », non est dubium^*; ulterius autem progressi S. Petri adversarii secundum quoque Christi adventum ludibriis scurrilibus impugnarunt, quapropter etiam épyzaixrat (illusores) ab Apostolo vocantur 5. Difficilior est quaestio, quaenam inter haereticos istos interque adversarios, quos lacobus et loannes impugnant, relatio intercedat. Quantum equidem iudicare possum, in lacobi epistola antinomistici erroris prima habemus vestigia; Pauli doctrina de cessatione Legis male intellecta perversi homines ad pervertendos neophytos abuti quidem coeperant, at totam suam perversitatem nondum manifestaverant, Haeretici quos ludas impugnat, theoreticis illis deductionibus non contenti pravam doctrinam in praxin iam deduxerant atque exemplis suis non minus, quam verbis, fideles seducebant. Ut divini vero iudicii minis, quas eis proposuerat S. Iudas, fideles non terrerentur, secundum Christi adventum et futurum iudicium ludibrio habuerunt haerelici ideoque Petri epistola perstringi merebantur. Ea demum, quae loannes, praesertim in Apocalypsi, de Nicolaitis ecclesias asiaticas vastantibus tradit, ita sunt comparata, ut eosdem nobis haereticos in perversis suis placitis iam obduratos ante oculos ponere videantur. Quocirca in epistolis catholicis et in Apocalypsi unam eandemque haeresin ab eius initiis usque ad adultam eius aetatem describi et impugnari opinamur*. Quidquid autem de hac sententia censeatur, illud negare non licet, eo tempore in Asiae Min. ecclesiis antinomisticos errores esse propagatos neque paucas turbas excitasse, ita quidem ut mirum non sit, quod princeps quoque Apostolorum eos refellere voluerit.
Quomodo $. Petrus asiaticarum ecclesiarum novum periculum resciverit, utrum iterum per Silvanum, per quem epistolam priorem iar transmiserat, an per alium , ignoramus. Pro pastorali autem sua sollicitudine illi occurrere fidelesque contra illud praemunire voluit; quam ob causam, antequam e vita egrederetur, cuius proximum finem Dominus ei revelaverat, nostram epistolam velut testamentum eis relinquere statuit, ne insipientium ore traducti a propria firmitate exciderent, sed potius erescerent in gratia et in cognitione Domini N. et Salvatoris lesu Christi 7.
Occasione autem et fine, quibus ad scribendum adductus est, argumentum quoque epistolae ei erat indicatum. Etenim ut blasphemias, quibus pseudodoctores divinitatem Christi impugnabant, confunderet refelleretque, asserenda quidem divina eius natura erat summaque dignitas : quare etiam statim in inscriptione eum disertis verbis « Deum nostrum et Salvatorem » (iv Suatocóv? 509 €oü ZuGv xci Xotípo; 'Iaso5 Xpwo?) appellat, nec unquam per totam epistolam nomen eius nisi « Domini nostri » titulo addito commemora!?. At praeprimis, ut Christianos in fide retineret et infirmos contra seductorum fraudes praemuniret, una ex parte magna bona, quae per Christum acceperant, firmumque fundamentum, cui eorum fides innitebatur, in memoriam eis erant revocanda, altera autem ex parte non minore cum cura extremum perditionis periculum, cui seductores et seducti erant expositi, ostendendum erat ludibriaque illa refutanda, quibus « illusores » ad labefactandam neophytorum fidem abutebantur. Unde pro duplici argumento duae epistolae partes : in priore (1,3-21) magnitudinem donorum per Christum allatorum firmitatemque fidei nostrae adstruit, in altera (2,1-13) neophytos ab haereticorum doctrinis absterret et contra eorum seductiones praemunit ?.
Cornelio a Lapide
Prooemium 34 paragrafi
Tria hic de more praemittenda sunt: primum, de auctoritate et dignitate huius Epistolae; secundum, de eius argumento; tertium, de auctore.
Quoad primum. Haec Epistola est legitima S. Petri, ac Scriptura Canonica, confessione omnium Catholicorum, nullusque unquam de eo dubitavit, teste Eusebio, lib. V Hist. cap. III; quocirca concilia, Pontifices et Patres, qui catalogum librorum Canonicorum contexunt, in eo indubitate collocant hanc Epistolam. Citat eos exacte et fuse Iodocus Coccius in Thesauro Cathol., tom. I, lib. VI, pag. 720.
Scripta est Romae (hanc enim teste Babylonem vocat cap. v, vers. 13) missa per Silam, sive Silvanum, cap. v, vers. 12, sub annum, ut videtur, a nativitate Christi 45: quo anno Petrus Romam appulit, eoque ex Antiochia Cathedram Pontificiam transtulit. Id patet ex eo, quod in fine Epistolae inducit S. Marcum salutantem fideles. S. Marcus autem Roma discessit missus a S. Petro Alexandriam, anno Christi 45, cum prius Romae suum scripsisset Evangelium, uti dixi in Chronotaxi. Hic annus Christi 45, fuit Claudii Imperatoris tertius, Pauli a conversione decimus.
Scripta est haec Epistola ante omnes Pauli Epistolas. Ita Baronius, qui et addit videri ex S. Hieronymo eam a S. Petro scriptam esse hebraice, sed conversam in Latinum a S. Marco; verum S. Hieronymus tantum dicit S. Petrum variasse stylum: stylum enim secundae Epistolae diversum esse a stylo primae; quod verum est, etiamsi dicamus utramque eadem lingua Latina, vel Graeca ab eo fuisse conscriptam. Passim Interpretes censent graece esse scriptam, utpote ad Graecos, scilicet Cappadoces, Asianos, Bithynios, Ponticos: unde et in dubiis ad textum Graecum, quasi originalem recurrunt.
Porro scripta est primario ad Christianos e Iudaeis ad Christum conversos, qui dispersi erant per Pontum, Galatiam, Cappadociam, Asiam et Bithyniam, ut patet ex titulo Epistolae et cap. III, vers. 6. Ita S. Athanasius in Synopsi; Eusebius, lib. III Histor., cap. IV; S. Hieronymus, De Script. Eccel., in Petro; Didymus, Oecumenius, Beda, Caietanus et Titelmannus hic, et faciet cap. I, vers. 4, 8, 9, et epist. II, cap. III, vers. 15 et 16. Hi enim fuere primi Christiani, quos paulo ante praedicando converterat S. Petrus; quorum proinde peculiarem ipse curam egit, ut patet Galat. Secundario tamen et consequenter scripta est quoque ad Christianos e gentilismo conversos. Horum enim aeque ac illorum Pastor, Episcopus, et Pontifex universalis a Christo creatus erat S. Petrus, Ioannis XXII, 45. Unde cap. II, vers. 10, Gentium vocationem ex Oseae, cap. II, vers. 10, confirmat et celebrat. Idipsum insinuat cap. I, vers. 18, et cap. IV, vers. 3; epist. II, cap. I, vers. 1. Ita S. Augustinus, lib. XXII Contra Faustum, cap. LXXXIX; S. Thomas, Beda, Glossa, Lyranus hic; Ribera in Oseae II, num. 4, et alii. S. Bonifacius, primas Moguntiae Episcopus et Germaniae Apostolus, qui martyr in Frisia occubuit, tanti fecit S. Petri Epistolas, ut eas petierit aureis litteris sibi describi ab Eadburga Abbatissa, uti patet ex epistola eius apud Baronium, tom. IX, pag. 39. Olim circumferebantur quinque libri S. Petri, scilicet Acta, Praedicatio, Evangelium, Apocalypsis et Iudicium, sed suspectae fidei et adulterini, teste S. Hieronymo, lib. De Script. Eccles., in Petro, et Ruffino in Expositione Symboli. Sic et Itinerarium S. Petri nomine S. Clementis editum, Gelasius inter apocrypha retulit cap. Sancta Romana, dist. 15.
Quoad secundum. Argumentum Epistolae est duplex. Primum ad fidem spectat, secundum ad mores. Primo enim confirmat et celebrat admirabile Dei consilium et beneficium de Verbi incarnatione, passione, redemptione, vocatione Iudaeorum et Gentium ad Christi gratiam, salutem et gloriam aeternam. Hanc enim esse orthodoxam doctrinam a Prophetis praedictam, ab Apostolis iussu Dei praedicatam, quam proinde constanter sequi et retinere debeant, ac pro ea tuenda dura omnia, ipsamque mortem et martyrium fortiter obire. Quocirca omnes Christi exemplo ad persecutionum tolerantiam et in fide constantiam exhortatur.
Secundo, a fide transit ad mores, eosque ad Christi normam et disciplinam efformat. Docet ergo Christianos debere obedire regibus, principibus et magistratibus licet ethnicis; servos dominis, uxores maritis, adolescentes senioribus, fideles pastoribus et doctoribus, ac vicissim quid viri uxoribus, pastores subditis debeant, edocet. Exhortatur ad prudentiam, vigilantiam in orationibus, charitatem mutuam, hospitalitatem, patientiam, humilitatem et temperantiam. Prae caeteris autem patientiam et Christi patientis exemplum refricat et inculcat, idque singulis capitibus, eo quod Christiani tunc novi, ob novam Christi religionem ubique multa a Iudaeis et Gentibus paterentur, non tantum verba et probra, sed et spolia, carceres, verbera, mortem et martyrium. Scripta est maiestate et spiritu Apostolico, sublimi et exultanti. Profunde enim scrutatur et admiratur bona in Christo Christique cruce et redemptione latentia, coelitus nobis impertita.
Nota: Eaedem subinde sententiae reperiuntur apud S. Petrum, S. Paulum, S. Iacobum et Ioannem; cuius ratio est: Prima, quod omnes Apostoli eodem agebantur Spiritu Sancto, qui easdem veritates et sententias eis suggerebat, idque ad testimonium tum veritatis, tum concordiae. Secunda, quod omnes eosdem de virtutibus Christianis haberent sensus et dictamina: ubi autem idem est conceptus et sensus, facile idem sequitur sermo et sententia: verbum enim oris respondet verbo mentis; ab eo enim gignitur et producitur. Tertia, quod, sicut ante separationem ediderunt commune Symbolum fidei, sic et verisimile sit eos in communi sermone, aeque ac doctrina et concionibus usurpasse plures easdem gnomas et axiomata Christiana, ad formandos mores fidelium, quae deinde scriptis mandarunt. Talia sunt: Christiano gaudendum esse in tribulatione; beatos esse qui persecutionem patiuntur; exultandum esse in adoptione filiorum Dei facta per Christum; sperandam esse immarcescibilem gloriae coronam; Deum superbis resistere, humilibus autem dare gratiam; charitatem esse legis plenitudinem; charitatem operire multitudinem peccatorum; thesaurizandum esse in coelis, non in terra; conversationem nostram debere esse in coelis; semper orandum esse, vincendum in bono malum; gloriandum in spe vitae aeternae; studendum esse eleemosynae et saluti animarum.
Quoad tertium. Auctor Epistolae est S. Petrus Apostolorum Princeps, qui Bethsaidae in Galilaea natus, piscatuque victitans, a Christo vocatus, factus est eius in terris vicarius, totiusque Ecclesiae Pastor et Pontifex: de cuius admirabili sapientia, poenitentia, austeritate, charitate, zelo, propagatione fidei per totum orbem (in quem ipse discipulos suos evangelizatum misit), passione, martyrio, privilegiis, miraculis, veneratione, fama et gloria, vide Baronium aliosque Historicos. Sane Dionysius Areopagita, De Divin. Nomin., cap. III, S. Petrum vocat supremam gloriam, ornamentum coeleste, summum capitis verticem, basin et columnam Theologorum fortissimam et antiquissimam. Petrus enim Ecclesiae non tantum est monarcha, sed et post Christum petra fundamentalis. Ideo enim Christus vocavit eum Petrum, cum prius vocaretur Simon, ut significaret eum fore petram Fidei et Ecclesiae, quam nec tyranni, nec Philosophi, nec haeretici, nec scelerati, non dico evertere, sed nec concutere possent. Hoc est quod ei promisit Christus, qui est aeterna Veritas, dicens: «Beatus es Simon Bariona, quia caro et sanguis non revelavit tibi, sed Pater meus qui in coelis est. Et ego dico tibi: quia tu es Petrus, et super hanc petram (super te scilicet, quem voco facioque Cepham, id est, petram Ecclesiae) aedificabo Ecclesiam meam, et portae inferi non praevalebunt adversus eam. Et tibi dabo claves regni caelorum: et quodcumque ligaveris super terram, erit ligatum et in coelis; et quodcumque solveris super terram, erit solutum et in coelis,» Matth. xvi, 17. Rursum uni inter omnes Apostolos Petro dixit, iussitque tertio Christus: «Pasce oves meas,» Ioan. xxi. Et iturus ad crucem et mortem: «Simon,» ait, «ecce Satanas expetivit vos ut cribraret sicut triticum, ego autem rogavi pro te, ut non deficiat fides tua: et tu aliquando conversus confirma fratres tuos,» Lucae xxii, 32.
E quibus Christi promissis et donis collige, summam S. Petri auctoritatem, ac privilegia amplissima. Privilegia enim duodecim uni S. Petro respectu totius Ecclesiae (privata enim omitto, vide ea apud Bellarminum, lib. I De Rom. Pont., cap. xvii, et seq.) a Christo concessa sunt. Et primum, quod a Christo creatus sit petra et fundamentum Ecclesiae. «Cum ego (Christus) sim inviolabilis petra, etc., tamen tu quoque petra es, quia mea virtute solidaris, ut quae mihi potestate sunt propria, sint mihi tecum participatione communia,» ait S. Leo, serm. 3. De Annivers. sui Pontif. Cephas ergo est Cepha. Petrus est Petra, nimirum «Cephalon, et Capitoli immobile saxum.»
Secundum, quod Petrus fuerit caput, superior, rector et iudex omnium Apostolorum. Quocirca S. Hieronymus, in epist. 89 ad S. Augustinum: «Tantae,» ait, «Petrus auctoritatis fuit, ut Paulus in Epistola sua scripserit: Deinde post annos tres veni Hierosolymam videre Petrum.» Theodoretus, epist. ad Leonem: «Paulus,» ait, «praeco veritatis, tuba Sanctissimi Spiritus, ad magnum Petrum cucurrit, ut iis qui Antiochiae de legalibus institutis contendebant, ab ipso afferret solutionem.» Hinc et S. Evodius, successor S. Petri in sede Antiochena, Epist. quae dicitur τὸ φῶς, docet Christum ex mulieribus solam baptizasse Virginem matrem suam, ex viris solum Petrum: a Petro vero baptizatos fuisse Andream, Iacobum et Ioannem, et ab iis caeteros. Et S. Epiphanius, haeres. 51: «Petrum,» ait, «elegit, ut dux esset discipulorum.»
Tertium, quod S. Petrus fuerit hierarcha, quodque ab eo omnis ordo hierarchicus, puta omnium Episcoporum, sacerdotum caeterorumque Ecclesiae ministrorum ordinatio, aeque ac iurisdictio descendat. Unde Innocentius, epist. ad Concilium Carthag., quae est 91 inter epist. S. Augustini: «A quo (Petro)» inquit, «ipse episcopatus, et tota auctoritas nominis huius emersit.» Iulius I, epist. 1 ad Orientales: «B. Apostoli Petri sedes,» ait, «nobis sacerdotalis mater est dignitatis.» S. Leo, serm. 3 De Assumpt. sua ad Pont.: «Si quid,» ait, «cum eo (Petro) commune caeteris voluit esse principibus, nunquam, nisi per ipsum dedit, quidquid aliis non negavit.» Idem, epist. 89: «Huius,» ait, «muneris Sacramentum, ita Dominus ad omnium Apostolorum officium pertinere voluit, ut in Beatissimo Petro Apostolorum omnium summo principaliter collocaret; ut ab ipso quasi quodam capite, dona sua velut in corpus omne diffunderet.»
Quartum, quod Christus S. Petro eiusque successoribus promiserit et dederit assistentiam Spiritus Sancti, ad regendam Ecclesiam et ad docendam veram fidem, ut in ea errare non possit, sed quod ille haereseos damnat, tota Ecclesia pariter ut haereticum damnet. Unde Innocentius I, epist. ad Concilium Milevit., quae est 93 apud S. Augustinum: «Quoties,» ait, «fidei ratio ventilatur, arbitror omnes fratres et coepiscopos nostros non nisi ad Petrum, id est, sui nominis et honoris auctorem, deferre debere.» Id patet ex usu et praxi omnium saeculorum. Pontifices enim Romani omnia in fide dubia declararunt et resolverunt, omnesque haereses condemnarunt.
Quintum, quod Petrus et Pontifex quilibet Christi personam et auctoritatem repraesentet; sicut prorex repraesentat regem. Hinc et Petrus Christo in vita, zelo, propagatione fidei, morte et martyrio fuit persimilis et coniunctissimus. Unde S. Gregorius in psalm. IV Paenit.: «Petro,» inquit, «ait Christus: Venio Romam iterum crucifigi. Qui enim in seipso iam pridem crucifixus fuerat, in Petro iterum se crucifigendum dicebat.» Et Tertullianus, lib. De Praescript.: «Habes,» ait, «Romam unde nobis quoque auctoritas praesto est. Felix Ecclesia, cui totam doctrinam Apostoli cum sanguine suo profuderunt, ubi Petrus passioni Dominicae adaequatur, ubi Paulus Ioannis exitu coronatur.» Et S. Maximus, sermone 5 De Natali S. Apost.: «Petrus,» ait, «et Paulus martyrium pertulerunt in urbe Roma, quae principatum et caput obtinet nationum, ut scilicet ubi caput superstitionis erat, illic caput quiesceret sanctitatis.» Et S. Paulinus, Natali 3 S. Felicis:
«Ipsaque coelestium sacris procerum monumentis Roma Petro Pauloque potens.»
Sextum, quod S. Petrus eiusque successores Romani Pontifices toti Ecclesiae praesint quasi monarchae; ideoque Ecclesiam faciant unam, unumque Christi regnum et monarchiam. Sicut enim unum est imperium quod unum habet imperatorem, unum regnum quod ab uno regitur rege, unum universum quod unus condidit et moderatur Deus, unum coelum quod unus illuminat sol: ita pariter Ecclesia non posset esse unum visibile Christi regnum, nisi haberet unum visibile caput, cui tota subesset, et a quo regeretur; quod aliud esse nequit quam S. Petrus eiusque successores: perinde ac corpus humanum sine capite uno consistere nequit; alioqui enim esset acephalum, carens ratione, regimine et rectore. Unde S. Ambrosius, serm. 11: «Hanc,» ait, «solam Ecclesiae navim ascendit Dominus, in qua Petrus magister est constitutus, dicente Domino: Super hanc petram aedificabo Ecclesiam meam. Sicut enim Noe arca, naufragante mundo, cunctos quos susceperat illaesos reservavit; ita et Petri Ecclesia, conflagrante saeculo, omnes quos amplectitur repraesentabit illaesos; et sicut tunc, transacto diluvio, ad arcam Noe columba signum pacis detulit: ita et, transacto iudicio, ad Ecclesiam Petri Christus gaudium pacis referet.» Et S. Augustinus, serm. 124 De Tempore, agens de poenitentia S. Petri: «Totius,» ait, «corporis morbum in ipso capite curat Ecclesiae, in ipso vertice componit membrorum omnium sanitatem.» Et S. Leo, serm. 3 De Assumpt. sua ad Pont.: «De tanto mundo,» ait, «unus eligitur Petrus, qui et universarum gentium vocationi, et omnibus Apostolis cunctisque Ecclesiae Patribus praeponatur: ut quamvis in populo Dei multi sacerdotes sint, multique pastores, omnes tamen proprie regat Petrus, quos principaliter regit et Christus.» Sicut ergo membrum corporis esse nequit quod a capite est divisum, quodque capitis vi et influxu non vegetatur et regitur: ita pariter membrum Ecclesiae esse nequit, qui a Petro et Pontifice Rom. schismate vel haeresi est divisus; nec ad ovile Christi pertinet, qui ad gregem Petri non spectat: quos enim Christus curat et regit, per Petrum Pastorem suum curat et regit. Unde S. Hieronymus, epist. 1 ad Damasum, de nomine hypostasis: «Super illam,» ait, «petram (cathedrae Petri) aedificatam Ecclesiam scio: quicumque extra hanc domum agnum comederit, profanus est: si quis in arca Noe non fuerit, peribit regnante diluvio.» Et infra: «Quicumque tecum (o Damase Pontifex) non colligit, spargit: hoc est, qui Christi non est, Antichristi est.» S. Cyprianus, lib. I, epist. 8 ad Plebem: «Deus,» ait, «unus est, et Christus unus, et una Ecclesia, et cathedra una super Petrum Domini voce fundata. Aliud altare constitui, aut sacerdotium novum fieri praeter unum altare, et unum sacerdotium non potest. Quisquis alibi collegerit, spargit.» Idem, epist. 3 ad Cornelium, lib. I: «Neque enim,» ait, «aliunde ortae sunt haereses, aut nata sunt schismata, quam inde, quod sacerdoti Dei non obtemperatur, nec unus in Ecclesia ad tempus sacerdos, et ad tempus iudex vice Christi cogitatur, cui si secundum magisteria divina obtemperaret fraternitas universa, nemo adversus collegium sacerdotum quidquam moveret.»
Septimum, quod ius et imperium Petri non tantum sublimius, sed et amplius sit quam quorumvis Regum et Imperatorum, tum quia ad fideles per totum orbem dispersos se extendit; tum quia pertinet quoque ad infideles, ut eos Christo et Ecclesiae aggregari curet; tum quia exserit se ad anthropophagos, Indos et Barbaros, qui vivunt sine rege, sine lege, sine Deo. Unde S. Prosper in Carm. de Ingratis:
«Sedes Roma Petri, quae pastoralis honoris Facta caput mundo, quidquid non possidet armis, Religione tenet.»
S. Cyrillus in Thesauro: «Petro,» ait, «omnes iure divino caput inclinant, et primates mundi tanquam ipsi Domino Iesu obediunt.» Et rursum: «Debemus nos, ut qui membra sumus, capiti nostro Romano Pontifici, et Apostolicae sedi adhaerere.» Quocirca veteres in litteris Canonicis (quas formatas vocabant), ut latorem earum testarentur esse orthodoxae fidei et communionis Catholicae, inscribebant nomen Petri. In Formatis enim ex decreto Concilii Nicaeni, haec nomina quasi verae fidei tesseram, per primas eorum litteras inscribebant: «Pater, Filius, Spiritus Sanctus, Petrus. Amen,» ut significarent earum latorem habere communionem cum cathedra et successore S. Petri, Romano Pontifice, ideoque esse Catholicum. Unde Optatus Milevitanus, lib. II, ut se probet Catholicum, Donatistas vero esse schismaticos, enumerans Pontifices qui sederunt in cathedra Petri usque ad Siricium, addit: «Hic noster est socius, cum quo nobis totus orbis, commercio Formatarum, in unam communionis societatem concordat,» De Donatistis vero subiicit, eos procul abesse ut Formatis communicent cum cathedra S. Petri. Vide Baronium, anno Christi 325.
Octavum, S. Petri ius et imperium non tantum in terram, sed et ad inferos et superos pertinet. Nam non tantum hominibus terrigenis, sed et animabus in Purgatorio coelum pandit. Est enim ipse claviger coeli: eius enim claves a Christo accepit, Matth. cap. xvi. Unde Arator in fine Actor. Apostol.:
«Dignaque materies Petri Paulique coronae Caesareas superare minas, et in arce tyranni Pandere iura poli, summoque in agone tribunal Vincere, ne titulos parvus contingeret hostis.»
S. Bernardus, lib. II De Consid. ad Eugenium: «Tu,» ait, «Episcopo coelum claudere, tu ipsum ab Episcopatu deponere, etiam et tradere Satanae potes.» Et Optatus Milevitanus, lib. VII Contra Parmen.: «Bono unitatis,» inquit, «B. Petrus praeferri omnibus Apostolis meruit, et claves regni coelorum communicandas caeteris, solus accepit, etc. stant tot innocentes, et peccator accipit claves: ut unitatis negotium formaretur, provisum est, ut peccator aperiret innocentibus, ne innocentes clauderent contra peccatores, et quae necessaria est unitas, esse non posset.» Et Petrus Chrysologus, serm. 107: «Petrus,» ait, «est custos fidei, petra Ecclesiae ianitorque coelorum.»
Nonum, S. Petri potestas propagatur in posteros, et caeteris Patriarchis deficientibus, inconcussa perdurat hucusque per annos 1600, et durabit usque ad finem mundi. Unde S. Cyprianus, lib. I, epist. 3 ad Cornelium Pontificem: «Navigare audent,» inquit, «ad Petri cathedram atque ad Ecclesiam principalem, unde unitas sacerdotalis exorta est, a schismaticis et profanis litteras ferre: nec cogitare eos esse Romanos, ad quos perfidia habere non possit accessum.» Et S. Hieronymus, epist. 1 ad Damasum, de nomine hypostasis: «Cum successore,» inquit, «piscatoris et discipulo crucis loquor. Ego beatitudini tuae, id est cathedrae Petri communione consocior.» Hinc in Concilio Ephesino I, tom. II, cap. xvi, Coelestinus Romanus Pontifex vocatur «ordinarius successor et Vicarius B. Petri, Apostolorum Principis.» Et in Concilio Chalcedon, act. 2, lecta Epistola Leonis Pontificis, omnes acclamarunt: «Petrus per Leonem locutus est;» et in epist. ad Leonem, totum Concilium dicit: «Leonem vocis Petri interpretem fuisse,» id est, Petrum per Leonem esse locutum. Petrus, Episcopus Ravennae, epist. ad Eutychen., quae habetur ante Concilium Chalcedon.: «Hortamur,» ait, «te, frater, ut his quae a B. Papa Romanae civitatis scripta sunt, obedienter attendas. Quoniam B. Petrus qui in propria sede et vivit et praesidet, praestat quaerentibus fidei veritatem.» S. Siricius Pontifex, epist. ad Himericum Episcopum Tarracon.: «Portamus,» ait, «onera omnium qui gravantur. Quinimo haec portat in nobis B. Apostolus Petrus, qui nos in omnibus, ut confidimus, administrationis suae protegit et tuetur haeredes.»
Decimum, S. Petri potestas et dignitas superat potestatem Abrahae, Mosis, Aaronis, Melchisedech, omniumque veterum Pontificum, Patriarcharum et Prophetarum, iisque omnibus adumbrata et praefigurata fuit. Audi S. Bernardum ad Eugenium Pontificem, lib. II De Consider.: «Quis es? sacerdos magnus, summus Pontifex. Tu princeps Episcoporum, tu haeres Apostolorum. Tu primatu Abel, gubernatu Noe, patriarchatu Abraham, ordine Melchisedech, dignitate Aaron, auctoritate Moses, iudicatu Samuel, potestate Petrus, unctione Christus. Tu es cui claves traditae, cui oves creditae sunt, etc.; nec modo ovium, sed et Pastorum tu unus omnium pastor.»
Undecimum, S. Petrus per discipulos a se missos fundavit per totum orbem Ecclesias. Ita habuit a S. Petro institutos Episcopos, Sicilia Pancratium, Marcianum, Beryllum; Capua Priscum, Neapolis Aspren, Tarracina Epaphroditum, Equicolae populi Marcum, Ptolemaeum Nepe, Romulum Fesuli, Paulinum Luca, Ravenna Apollinarem, Verona Euprepium, Patavium Prosdocimum, Ticinum Syrum, Aquileia Hermagoram; in Galliis Lemovicenses, Burdigalenses et Tholosani Martialem; Tungrenses, Colonienses et Trevirenses Maternum; Rhemenses Sixtum, Arelatenses Trophimum, Senonenses Sabinianum, Cenomanenses Iulianum, Vienna et Moguntia Crescentem, Catalaunum Memnimium, Bituricenses Urginum, Avernenses Austremonium, Sanctonenses Eutropium; Germania Eucharium, Egistum, Marcianum; Hispania Torquatum, Ctesiphontem, Secundum, Indalesium, Caecilium, Hesychium, etc., ut patet ex Martyrol. S. Petrum Byzantinis quoque primum dedisse Episcopum docet Agapetus Pontifex in litteris, quae recitantur in Synodo V, act. 2. Si Metaphrastae credimus, 29 iunii, Petrus, Roma pulsus a Claudio anno imperii eius 9, navigavit in Africam, et Carthaginensem erexit Ecclesiam, eique praefecit Crescentem discipulum; inde Alexandriam concessit, erectaque Ecclesia Alexandrina, ibique Marco instituto Episcopo, ac Thebis Rufo, Hierosolymam profectus est.
Tradunt Historici rerum Angliae, S. Petrum misisse in Angliam evangelizandi causa Iosephum ab Arimathia; alii ipsummet S. Petrum in Angliam profectum, Anglos convertisse. Sane ab olim mira fuit S. Petri erga Anglos pastoralis cura et vicissim Anglorum erga S. Petrum devotio. Ut alia omittam, memorabile est quod scribit Alredus, abbas Cisterciensis, qui floruit anno Domini 1164, in Vita S. Eduardi, regis Anglorum, nimirum, «cum Anglia a Danis vastata, regia stirpe extincta, proxima esset ruinae et exitio, Episcopum quemdam ardenter pro ea cum suspiriis et gemitibus ad Deum preces effudisse, ac mox apparuisse ei S. Petrum, et dixisse, nasciturum S. Eduardum, eumque fore regem iustum, sanctum et fortem, qui omnibus hisce Angliae malis mederetur. Regnum enim Anglorum esse regnum Christi, et suum. Ita factum: oraculi veritatem exitus comprobavit. Hac de causa S. Eduardus mire devotus fuit S. Petro, et S. Petrus vicissim in eum beneficus,» uti ostendi Actor. vii, 3. Audiant et legant haec Angli, ut videant a quanto pastore desciverint, ac postliminio ad eum redeant, eumque in successore Romano Pontifice venerentur. Ita pristinam eius curam et opem sentient. Audi Innocentium I Pontificem, epist. 4: «Manifestum est,» ait, «in omnem Italiam, Gallias, Hispanias, Africam et Siciliam, insulasque interiacentes nullum hominum instituisse Ecclesias, nisi eos, quos venerabilis Apostolus Petrus, aut eius successores constituerunt sacerdotes.»
Denique S. Chrysostomus, hom. 32 in Epist. ad Rom.: «Non ita,» ait, «coelum splendescit, quando radios suos sol ex se emittit, sicut Romanorum urbs duas illas lampades ubique terrarum effundens. Hinc rapietur Paulus, hinc Petrus. Considerate et horrete quale spectaculum visura sit Roma, Paulum videlicet ex theca illa repente cum Petro resurgentem in occursum Domini sursum ferri.» Et Elpis uxor Boetii, hymno De Apostolis:
«O felix Roma, quae tantorum principum Es purpurata pretioso sanguine! Non laude tua, sed ipsorum meritis, Excellis omnem mundi pulchritudinem.»
Et S. Leo, serm. 2 De Natali Apostol.: «Non minuitur,» ait, «persecutionibus Ecclesia, sed augetur, et semper Dominicus ager segete ditiore vestitur, dum grana quae singula cadunt, multiplicata nascuntur. Unde duo ista praeclara divini germina seminis in quantam sobolem germinarent, beatorum millia Martyrum protestantur, qui Apostolicorum aemuli triumphorum urbem nostram purpurarunt, et longe lateque rutilantibus populis ambierunt, et quasi ex multarum honore gemmarum conserto uno diademate coronarunt.»
Porro effigiem S. Petri ex antiquis imaginibus ita pingit Nicephorus, lib. II, cap. xxxvii: «Petrus quidem haud crassa corporis statura fuit, sed quae aliquanto esset erectior, facie sub pallida et alba admodum; capilli et capitis et barbae crispi et densi, sed non admodum prominentes fuere; oculi quasi sanguine (quia assidue plorasse fertur) respersi, nigri; supercilia prope evulsa; nasus autem longior illius quidem, non tamen in acumen desinens, sed pressus simusque magis.»
Uxorem S. Petri martyrio laureatam tradit Clemens Alexandrinus, lib. VII Stromatum: «Aiunt,» inquit, «B. Petrum cum vidisset uxorem duci ad mortem, laetatum quidem esse propter vocationem, et quod domum reverteretur, valde tamen exhortando et compellando eam proprio nomine dixisse: Heus tu, memento Domini. Tale erat beatorum matrimonium.» Traditur ex ea genuisse S. Petronillam, quae ob speciem appetita in matrimonium a Flacco, mortem precibus a Deo impetravit, ne virginitatis decus perderet: cuius reliquias Romae in basilica S. Petri veneramur.
S. Petrus cum S. Paulo gloriosum Romae obiit martyrium, eo quod Simonem Magum (qui Neroni ob magicas artes erat in deliciis) prostravisset, crucifixus capite deorsum, pedibus sursum, uti petierat (ne Christo Domino aequaretur), in Vaticano, anno Domini 69, Neronis 13 et penultimo, die 29 iunii, cum Romae sedisset annos 24, menses 3, dies 11. Unde Tertullianus, lib. De Praescript., cap. xxxvi: «Romae,» inquit, «Petrus passioni Dominicae adaequatur, quia crucifixus est uti Christus.» Et in Scorpiaco, cap. xiv: «Orientem fidem Romae primus Nero cruentavit: tunc Petrus ab altero cingitur, cum cruci astringitur.» Et S. Chrysostomus, hom. in Princ. Apost.: «Gaudeas,» inquit, «Petre, qui ligno crucis fruitus es, et ad magistri similitudinem recta quidem figura, sicut Dominus noster crucifigi noluisti, sed magis inverso capite velut a terra ad coelum iter parans. O clavos illos beatos, qui membra illa sanctissima pertransierunt!» Sepultus est pariter in Vaticano iuxta viam Triumphalem: locum sepulturae Constantinus Magnus Imperator magnifica basilica exornavit, quam hoc seculo Pontifices de novo a fundamentis, sed longe maiorem per centum annos exaedificarunt, adeo augustam et magnificam, ut urbis et orbis miraculum esse videatur.
Solent Christiani ab omni aevo ex toto orbe eam religionis ergo visitare, ac ad ipsa eius limina pronos se prosternere, sanctumque Petrum venerari et eius opem suppliciter implorare. Audi S. Augustinum, serm. 28 De Sanctis: «Nunc ad memoriam Piscatoris flectuntur genua Imperatoris: ibi radiant gemmae diadematis, ubi fulgent beneficia Piscatoris.» Et epist. 42 ad Madaur.: «Videtis,» ait, «imperii nobilissimi eminentissimum culmen, ad sepulcrum piscatoris Petri submisso diademate supplicare.» Et S. Chrysostomus, hom. quod Christus sit Deus: «Relictis omnibus, ad sepulcra piscatoris et pellionis (Pauli qui e pellibus faciebat tabernacula) currunt et reges, et praesides, et milites: et Constantinopoli reges nostri magnam gratiam putant, si non prope Apostolos, sed si vel extra eorum vestibula corpora sua sepeliantur, fiantque piscatorum ostiarii reges.»
Romae ergo ubi Petrus martyr occubuit, ibi et victor resurrexit, ac supplantato Nerone, Imperatoribus et idololatria, urbem orbemque triumphator occupat: e Vaticano Romam, fidemque et Ecclesiam Romanam, quasi omnium Ecclesiarum matrem, magistram et dominam testur, dirigit et propugnat; ut hucusque haeresis et perfidia eam convellere non potuerint, nec unquam convulsurae sint; quia scilicet supra firmam petram aedificata est, ut portae inferi contra eam praevalere nequeant. Aspice nos ex alto, S. Petre, et tuos cives, imo clientes et filios protege, ac per vitae huius turbines dirige in viam salutis aeternae, ut peracto peregrinationis huius cursu, coeli ostia te pandente ingredi, ac tecum Christo Iesu Domino nostro frui in aeternum mereamur. Amen.
Estius
PROOEMIUM 6 paragrafi
Duas Epistolas a Petro Apostolo scriptas agnoscit, et in Canonem Scripturae sacrae, jam inde ab initio, recepit Ecclesia. Et quidem de hac priore (quod testatur Eusebius lib. 3. eccles. hist. cap. 3. et 4.) nulla fuit umquam controversia, quin et ipsius Petri esset, qui in fronte noroinatur, imo se ipsum nominat, et proinde libris canonicis accenseri deberet. Sed de posteriore a quibus, et quam ob causam aliquando dubitatum fuarit, suo loco dicemus. Existimat Erasmus in argumento, quodpraemisitparaplirasi hujus Epistolae, ac rarsus in ipsa paraphrasi capitis ultimi, Petrum ante has duas aliam adhuc et ad eosdem Epistolam scripsisse, propterea quod in fine hujus dicat: Per Silvanum fidelem fratrem vobis, ut ar~ hitror, breviter scripsi. Sed manifeste eam opinionem redarguunt illa verba posterioris Epistolae cap. 3.: Hanc ecce vobis, carissimi, secundam scribo Epistolam. Non enim secundam, sed tertiam dicere debuit, si duas jam antea scripserat. Porro dicens, so per Silvanum scripsisse, non de alia, sed de hac ipsa loquitur Epistola. Sicut Paulus in fine Epistolae ad Hebraeos: Perpaucis scripsi vobis, utique de illa ipsa loquens Epistola.
Ad quos autem haec scripta sit, ipsa statim initio declarat epigraphe, qua dicitur: Advenis dispersionis Ponti, Galatiae etc. Ubi quia primo loco Pontus inter regiones, ad quas missa est, nominatur, a veteribus Epistola ad Ponticos apellata fuit, ut a Tertulliano in fine Scorpiaci adversus Gnost. et a Cypriano lib. 3. test. cap. 36. et 37.
Quaeritur autem, utrum ad Judaeos, an ad gentiles scripta sit. Ad gentiles scriptam fuisse, ex eo videtur ostendi, quod cap. 2. dicit: Qui aliquando Nonpopulus Dei, nunc autem populus Dei; qui non consecuti misericordiam, nunc autem misericordiam consecuti. Hoc enim testimonium, ex Osee Propheta sumptum, Paulus ad Rom. 9. de vocatione gentium interpretatur. Huc et alia quaedam faciunt; ut illud ejusdem capitis: Et ipsi tamquam lapides vivi superaedificamini. Quasi dicat: Non tantum qui ex Judaeis, sed etiam vos, qui ex' gentibus; quomodo ferme Paulus loquitur Ephes. 2. Deinde, quod dicitur cap. 1.: Quem citm non videritis, diligitis. Item: Ncn configurati prioribus ignorantiae vestrae desideriis. Ac rursum: Redempti estis de vana vestra conversatione paternae traditionis. Haec enim ad gentes proprie pertinere videntur. Rursum, quod dicitur cap. 4.: Sufficit praeteritum ttmpus ad voluntatem gentium consummandam his, qui ambulaverunt in luxuriis. Denique addit: Et illicitis idolorum cultibus. Quod utique ad gentiles, qui idololatrae fuerant, dictura apparet. Haec Augustini sententia est lib. 22. contra Faustum cap. 89. et Joannis Hesselii iu comment.
At vero alii complures in diversa sunt sententia, ut Eusebius lib. 3. hist. cap. 4. et Hieronymus in catal. script. eccl. Item commentatores, Didymus, Oecumenius, Cajetanus, Titelmannus et Erasmus, ac praeterea Canus lib. 2. de locis Theologicis, Baronius tom. 1. Annalium et Ribera in prooemio super Epistolam ad Hebraeos. Hi omnes scriptam esse volunt hanc Epistolam ad Judaeos, quod id palam ostendant mcmorata verba inscriptionis: Advenis dispersionis. Nam dispersionis nomine Judaeos per orbem dispersos etiam Jacobus significavit in exordio sUae Epistolae; quamvis illic addat: duodecim tribubus. Sed ejus loco Petrus dicit: advenis. Neque enim gentiles advenae erant earum regionum, quas Petrus ibi recenset, sed Judaei iu illis commorantes. Accedit, quod cap. 2. dicit: Conversationem vestram inter gentes habentes bonam, et cap. 3. de Saia ad mulieres: Cujus estis filiae, benefacientes, id est, sic respondebitis generi vestro. His addi potest argumentum ex 2. Epistola, quae ad eosdem scripta est. Nam quod in ea dicitur cap. 1.: Habemus firmiorem propheticum sermonem, ad Judaeos proprie spectat, apud quos, etsi jam fideles, adhuc tamen Prophetarum erat major auctoritas, quam Apostolorum. Quin et ex priori Epistola cap. 1. simile argumentum accipi potest, quum et ibi in ipso adhuc exordio Prophetas in testimonium vocet salutis per Christum promissae.
Est autem et tertia sententia quorundam, qui scriptam putant ad proselytos, velut significatos advenarum vocabulo. Ita Venerabilis Eeda, glossator et Liranus. Sed feUuntur. Neque enim uUae erant Ecclesiae proseljtorum propriae, sed cum Judaeis, quorum religionem susceperant, communes. Nec erat ratio, cur ad eos specialiter scriberet, quando, jam Evangelio gentibus praedicato, fas non erat, quemquam ex iis circumcidi et proselytum fieri. Advenas autem quosPetrus dicat, jam indicavimus, et amplius exponetur in commentario.
Hac igitur opinione rejecta, primum illud satis arbitror ex inscriptione constare, scriptam esse Epistolam hanc, saltem principaliter, ad Judaeos, qui erant in dispersione, sicut et Epistolam Jacobi. Verum quia Judaei fideles, in dispersione constituti cum gentilibus eorundem locorum in Christum credentibus, tamquam fratribus, ccmmxmicabant, imo etiam Episcopos et Ecclesias cum eis habebant communes (erat enim unius civitatis unus tantum Episcopus): idcirco etiam ad gentiles scriptam esse, probabile est, eoque pertinere ea loca, quae pro prima sententia adducebantar. Inscribit autem Epistolam ad Judaeos, ut Apostolus circumcisionis; quemadmodum e contrario Paulus, ut Apostohis praeputii et doctor gentium, praecipue suas Epistolas ad gentiles dirigit; quamvis et Romae, et Cerinthi et alibi essent etiam Judaei inter fideles illos, ad quos scribit. Unam excipio Epistolam ad Hebraeos, quae ad Judaeos, eosque solos, a Paulo scripta est. Hac igitur ratione prima sententia cum secunda probe conciliari potest; tametsi non desint, qui contendant, ad solos Judaeos hanc Epistolam, aeque ut illam B. Jacobi, scriptam esse, et, quae in diversum allata sunt, dihiere conentur. Qua de re aliquid in commentario, cum ad ea loca ventum erit, dicturi sumus, Deo propitio.
iVRGUMENTlM EPSTOLAE PUIMAE 3 paragrafi
Id hac Epistola potissimum id agit Apostolus Petrus, ut Judaeos ad Christum conversos, qui gentium regiones, ut dictum est, incolebant, in fide Christi confirmet, docens, eos in professione su- Bcepta constantes esse debere, eamque vita et moribus exornare; ita futurum, ut haereditatis coelestis, ad quam vocati essent, participes fiant. Huc autem varias adhibet exhortationes et praecepta. de retinenda in rebus adversis patientia, de servanda vitae innocentia ac puritate, de obedientia praestanda magistratibus, de honesta et Christiana conjugum inter se conversatione, de vitanda profana gentium consuetudine. Tum invitat ad vigilantiam, sobrietatem, orandi &tudiam, humilitatem, hospitalitatem ac caetera officia caritatis in proximos. Atque his praeceptis passim admiscet rationes et suasiones a fidei nostrae mysteriis petitas. Ultimo capite, tamquam ipsorum etiam pastorum pastor, seniores, id est Episcopos ac presbyteros, hortatur, quomodo in Ecclesiarum suarum regimine gerere se debeant.
Est autem Epistola, quemadmodum de ea vere et graviter testatur Erasmus, profecto digna Apostolorum Principe, plena auctoritatis ac majestatis Apostolicae, veibis parca, sententiis differta. Poiro qui volet cognoscere, quam consentiant in doctrina Petrus et Paulus, percurrat hujus Epistolae sententias et praecepta quaeque praecipua, et inveniet, ea mirifice convenire cum iis, quae Paulus tradit in variis Epistolis; nec dubitabit, ab uno spiritu profectam esse utriusque doctrinam.
Quod ad locum attinet, e Babylone scriptam esse, significat ipse in calce Epistolae. Sed Babylonis nomine Romam typice illic esse designatam, propter confusionem idololatriae, quae Romae tunc vigebat, communis est et valde probabilis opinio; ut in urbe Romana Bcriptam esse, non sit, cur magnopere ambigaraus. Sed hac de re plura in ejus loci commentario. Quando scripta sit, non liquet; nisi quod ex jam dictis satis intelligitur, non prius scriptam esse, quam Petrus Romam venerit. Illud etiam constat ex cap. 4., ubi dicitur: Bi autem ut Christianus, scriptam esse, postquam discipuli jam inceperant cognorainari Christiani. Quod quo tempore factum sit, indicat historia Act. 11.