AAS 11 (1919), p. 141
epistolam scripsit ad Dei Servum amplissimae gratulationis et laudis
ob sacrificium dimissionis canonicatus bonorumque temporalium cessionis,
in religioso statu amplectendo, pro Christi amore et imitatione,
sacrificium spiritualibus consolationibus aeternisque gaudiis commutandum.
Eiusmodi sacrificia et exempla, subiungit scriptor, tantum catholica
nostra religio agnoscit, probat et offert. Interim Ludovicus integrum
opus, tum instituti tum Congregationis, sodalium crescente numero et
auxilio atque divina interveniente gratia, perfecit floridumque atque
stabile reddidit. Ex eo complures probati viri, zelo et virtute praediti,
et quamplurimi operarii et artifices in religione et in arte bene instructi
optimique cives et patres familias prodierunt et prodeunt, iuxta sententiam
Divini Redemptoris: «Arbor bona bonos fructus facit ». Revera
Dei Famulus sacerdotalibus et apostolicis virtutibus excellere visus est,
neque solum in interiori domo, Instituto, Congregatione ac Brixiensi
dioecesi, sed etiam in finitimis locis ac dioecesibus. Ipse per se perque
sodales integram fidem catholicam ferventemque amorem in Iesum Christum,
Deiparam Virginem et in Ecclesiam atque Apostolicam Sedem
ubique diffudit, adhibito etiam valido et perutili instrumento la buona
stampa nuncupato. Tandem, quum, furente bello in Brixiensi civitate
ac regione, ad domum probationis cum sociis et filiis se recepisset
Ludovicus, brevi sed gravi morbo correptus, eoque ingravescente, sacramentis
Ecclesiae devotissime receptis suorumque sodalium praesentia
et caritate recreatus, verbis pronuntiatis : « Fiat voluntas Dei », obdormivit
in Domino, die I aprilis anno 1849. Solemnibus exequiis magnaa
•populi frequentia et pietate celebratis, eius cadaver in coemeterium
Seianum et triginta post dies in alterum Brixiense translatum, duodecim
annis elapsis, in ecclesiam S. Barnabae, ad religiosam Filiorum
Mariae Immaculatae Familiam pertinentem, perlatum est, ubi ab
anno 1898, in sacello supra antiquum presbyterium exstructo collocatum,
in pace quiescit. Itaque sanctitatis fama quam Dei Famulus in
vita adeptus fuerat, post obitum magis in dies clara et insignium virorum
testimonio confirmata, viam aperuit, ut super ea Inquisitiones
Informativae, Ordinaria auctoritate Episcopi Brixiensis, conficerentur.
Quibus expletis et Romam ad sacram Rituum Congregationem deductis,
quum omnia in promptu sint et, revisione scriptorum ipsius Servi
Dei peracta, nihil obstet quominus procedi possit ad ulteriora, instante
Rmo Dno Ioanne Biasiotti, praelato clerico Rev. Camerae Apostolicae
et huius causae postulatore, attentisque litteris postulatoriis quorumdam
Emorum S. R. E. Cardinalium et complurium Rmorum Archiepiscoporum
et Episcoporum, necnon Capitulorum Ecclesiarum Cathe-
ob sacrificium dimissionis canonicatus bonorumque temporalium cessionis,
in religioso statu amplectendo, pro Christi amore et imitatione,
sacrificium spiritualibus consolationibus aeternisque gaudiis commutandum.
Eiusmodi sacrificia et exempla, subiungit scriptor, tantum catholica
nostra religio agnoscit, probat et offert. Interim Ludovicus integrum
opus, tum instituti tum Congregationis, sodalium crescente numero et
auxilio atque divina interveniente gratia, perfecit floridumque atque
stabile reddidit. Ex eo complures probati viri, zelo et virtute praediti,
et quamplurimi operarii et artifices in religione et in arte bene instructi
optimique cives et patres familias prodierunt et prodeunt, iuxta sententiam
Divini Redemptoris: «Arbor bona bonos fructus facit ». Revera
Dei Famulus sacerdotalibus et apostolicis virtutibus excellere visus est,
neque solum in interiori domo, Instituto, Congregatione ac Brixiensi
dioecesi, sed etiam in finitimis locis ac dioecesibus. Ipse per se perque
sodales integram fidem catholicam ferventemque amorem in Iesum Christum,
Deiparam Virginem et in Ecclesiam atque Apostolicam Sedem
ubique diffudit, adhibito etiam valido et perutili instrumento la buona
stampa nuncupato. Tandem, quum, furente bello in Brixiensi civitate
ac regione, ad domum probationis cum sociis et filiis se recepisset
Ludovicus, brevi sed gravi morbo correptus, eoque ingravescente, sacramentis
Ecclesiae devotissime receptis suorumque sodalium praesentia
et caritate recreatus, verbis pronuntiatis : « Fiat voluntas Dei », obdormivit
in Domino, die I aprilis anno 1849. Solemnibus exequiis magnaa
•populi frequentia et pietate celebratis, eius cadaver in coemeterium
Seianum et triginta post dies in alterum Brixiense translatum, duodecim
annis elapsis, in ecclesiam S. Barnabae, ad religiosam Filiorum
Mariae Immaculatae Familiam pertinentem, perlatum est, ubi ab
anno 1898, in sacello supra antiquum presbyterium exstructo collocatum,
in pace quiescit. Itaque sanctitatis fama quam Dei Famulus in
vita adeptus fuerat, post obitum magis in dies clara et insignium virorum
testimonio confirmata, viam aperuit, ut super ea Inquisitiones
Informativae, Ordinaria auctoritate Episcopi Brixiensis, conficerentur.
Quibus expletis et Romam ad sacram Rituum Congregationem deductis,
quum omnia in promptu sint et, revisione scriptorum ipsius Servi
Dei peracta, nihil obstet quominus procedi possit ad ulteriora, instante
Rmo Dno Ioanne Biasiotti, praelato clerico Rev. Camerae Apostolicae
et huius causae postulatore, attentisque litteris postulatoriis quorumdam
Emorum S. R. E. Cardinalium et complurium Rmorum Archiepiscoporum
et Episcoporum, necnon Capitulorum Ecclesiarum Cathe-