AAS 17 (1925), p. 407
fideles caruerunt. Evangelii praeconis suscepto munere Iulia huc illuc progTediebatur,
ut divini verbi semen spargerei, inscios et indoctos edocendo,
debiles excitando, et fortes muniendo: eique potestas facta est ut, quousque,
properaret, Eucharistiam, domi servatam, secum ferret, illam adducendi
causa ad aegrotos, siqui adessent, atque a profanis osorum manibus servandi,
quorum, cum sacras Species devote secum traheret, uti olim Tarcisius
Christi gerens Sacramenta, pluries rugitus audivit, more furentium
daemonum, sacra profanare quaerentium.
Exstincto tandem, post decennium, furiali rebellionis incendio, ex quo
sospes, opitulante Deo, Iulia evasit, numquam vigiliis, sumptibus et laboribus
parcens, populo restituta ubertate, inconcussae fidei praemium suae
Famulae Deus elargitur, eam replendo lumine, quo per obscuriores tenebras
et varia discrimina in posterum adduceretur. Siquidem quaedam
puellula luliae scholam celebrans, gravi morbo confecta diem supremum
obitura, magistram suam dulcissimam, sic, inspirata voce, olim alloquitur:
« Acribus subiecta aerumnis, Societatem, mater, institues: Tamerville
« manebis, et multos per annos filiae tuae numero exiguae nulla aestima-
« tione dignae habebuntur; in quoddam asceterium te nonnulli sacerdo-
«tes adducent; senio confecta morieris et filiae tuae in dioecesi tunc
« frequentiores exstabunt, tuque constanti animo de tua Ecclesia curam
«geres assiduam». Hoc yatieinium, cuius eventus Iulia plene posthac
vidit comprobari, duo magna Providentiae consilia complectitur, nempe
Sodalitatis institutionem et veteris Ecclesiae restaurationem. At, quot
labores, cruciatus, discrimina animum luliae occuparunt, ut divina decreta
ad felicem exitum perducerentur !
Anno millesimo octingentesimo quinto, aetatis Famulae Dei undequinquagesimo,
cum labores, vigiliae, austeritates vires luliae iamdudum
enervavissent, et ultra plurimi dissensus ex cultu Barflorei reconstruendo
procederent, bellum luliae a consanguineis, cum quibus vivebat, indictum
est ob eius caritatem in pauperes nimis effusam. De his angustiis Deus tantummodo
testis. Tum, campum laboribus patentiorem intuita, natale
oppidum absque moerore relinquit, Deo promittens se numquam in avitam
terram redituram, et Caesaroburgum petit, ubi, ad pedes pro voluta presbyteri
Aloisii Cabart, qui Deo potius quam sibi vivebat, animum ei patefacit,
suum exponens consilium, nempe Societatem instituendi pro iuventute,
Dei et laboris amore erudienda, et, veluti propitiationis hostiam sese
offerendi ad egenos iuvandos omnesque, favente Deo, aerumnas a patria,
si possibile foret, depellendas.
Hisce verbis auditis, Vir Dei: « Ubinam sunt - inquit - filióla in Christo
«carissima, subsidia tua?» «Ea mihi divina Providentia suppeditabit».
ut divini verbi semen spargerei, inscios et indoctos edocendo,
debiles excitando, et fortes muniendo: eique potestas facta est ut, quousque,
properaret, Eucharistiam, domi servatam, secum ferret, illam adducendi
causa ad aegrotos, siqui adessent, atque a profanis osorum manibus servandi,
quorum, cum sacras Species devote secum traheret, uti olim Tarcisius
Christi gerens Sacramenta, pluries rugitus audivit, more furentium
daemonum, sacra profanare quaerentium.
Exstincto tandem, post decennium, furiali rebellionis incendio, ex quo
sospes, opitulante Deo, Iulia evasit, numquam vigiliis, sumptibus et laboribus
parcens, populo restituta ubertate, inconcussae fidei praemium suae
Famulae Deus elargitur, eam replendo lumine, quo per obscuriores tenebras
et varia discrimina in posterum adduceretur. Siquidem quaedam
puellula luliae scholam celebrans, gravi morbo confecta diem supremum
obitura, magistram suam dulcissimam, sic, inspirata voce, olim alloquitur:
« Acribus subiecta aerumnis, Societatem, mater, institues: Tamerville
« manebis, et multos per annos filiae tuae numero exiguae nulla aestima-
« tione dignae habebuntur; in quoddam asceterium te nonnulli sacerdo-
«tes adducent; senio confecta morieris et filiae tuae in dioecesi tunc
« frequentiores exstabunt, tuque constanti animo de tua Ecclesia curam
«geres assiduam». Hoc yatieinium, cuius eventus Iulia plene posthac
vidit comprobari, duo magna Providentiae consilia complectitur, nempe
Sodalitatis institutionem et veteris Ecclesiae restaurationem. At, quot
labores, cruciatus, discrimina animum luliae occuparunt, ut divina decreta
ad felicem exitum perducerentur !
Anno millesimo octingentesimo quinto, aetatis Famulae Dei undequinquagesimo,
cum labores, vigiliae, austeritates vires luliae iamdudum
enervavissent, et ultra plurimi dissensus ex cultu Barflorei reconstruendo
procederent, bellum luliae a consanguineis, cum quibus vivebat, indictum
est ob eius caritatem in pauperes nimis effusam. De his angustiis Deus tantummodo
testis. Tum, campum laboribus patentiorem intuita, natale
oppidum absque moerore relinquit, Deo promittens se numquam in avitam
terram redituram, et Caesaroburgum petit, ubi, ad pedes pro voluta presbyteri
Aloisii Cabart, qui Deo potius quam sibi vivebat, animum ei patefacit,
suum exponens consilium, nempe Societatem instituendi pro iuventute,
Dei et laboris amore erudienda, et, veluti propitiationis hostiam sese
offerendi ad egenos iuvandos omnesque, favente Deo, aerumnas a patria,
si possibile foret, depellendas.
Hisce verbis auditis, Vir Dei: « Ubinam sunt - inquit - filióla in Christo
«carissima, subsidia tua?» «Ea mihi divina Providentia suppeditabit».