AAS 2 (1910), p. 165
reciperent, animas in expiatorio carcere detentas sublevarent, et Deum
totis viribus diligerent, eiusque legem integre diligenterque observarent. Curabat
etiam ut ipsae coelites sanctosque patronos, praecipue Patriarcham
Ioseph, Nicolaum Barensem, Caietanum Thienaeum et Aloysium
Gonzaga devoto ac filiali affectu colerent. Demum, tot tantisque laboribus
fracta et cardiaco morbo ac subsequenti hydropisi correpta, domi
quiescere coacta est. Attamen, adhuc infirma, domesticis curis suam
operam impendebat, quotidiana sanctissimae Eucharistiae communione
recreata. Verum, hoc duplici morbo per mensem magis ingravescente, ad
extrema deducta ac sacramentis morientium refecta, inter puellas, tum
orphanas tum poenitentes, quae tunc in asylo vivebant, et flentes et
orantes una cum sacerdote adstante, postquam verba pronunciaverit:
« In manus tuas, Domine Iesu, commendo spiritum meum », reclinato
capite, piam animam exhalavit, die 28 Martii, sabbato ante Dominicam
Palmarum, anno 1885. Defunctae corpus in Sacello Hospitii expositum
manet, ut satisfiat votis ac devotioni civium ex omni coetu visitantium,
pluribus Sacris ibidem litatis, ac puellis earumque magistris aeternam
felicitatem dilectae matris animae devote adprecantibus. Die vero sequenti,
«exequiis peractis, ad coemeterium a Virgine dolorosa nuncupatum deducitur
ac religiose sepelitur. Post sexdecim menses atque iterum post
quatuordecim annos recognitum, in separato tumulo usque in praesens
quiescit. Interim fama sanctitatis quam vivens sibi acquisierat Adelaides,
post obitum et progressu temporis adeo clarior evasit, ut de ea Processus
informativus in ecclesiastica Curia Melitensi, Ordinaria Auctoritate,
adornatus, Romam ad Sacram Rituum Congregationem transmissus
sit. Hinc, instante Rmo Dno Alphonso Canonico Carinci, Causae "postulatore,
attentis litteris postulatoriis quorundam Emorum S. R. E. Cardinalium,
plurium Rmorum Sacrorum Antistitum necnon Capitulorum,
Religiosorum, monialium ac sororum, nobilium et Sodalitatum, praesertim
ex Insula Melitensi, Emus et Rmus Dnus Cardinalis Dominicus
Ferrata, eiusdem Causae Ponens seu Relator, in ordinario Sacrae Rituum
Congregationis Coetu, subsignata die ad Vaticanum coadunato,
sequens dubium discutiendum proposuit: « A n sit signanda Commissio
introductionis Causae in casu et ad effectum de quo agitur ». Et Emi
ac Rmi Patres Sacris tuendis Ritibus praepositi, post relationem ipsius
Emi Ponentis, audito etiam R. P. D. Alexandro Verde Sanctae Fidei Promotore,
omnibus accurate perpensis, rescribendum censuerunt: « Affirmative
seu signandam esse Commissionem, si Sanctissimo placuerit ».
Die 15 Februarii 1910.
Facta postmodum de his Sanctissimo Domino Nostro Pio Papae X
totis viribus diligerent, eiusque legem integre diligenterque observarent. Curabat
etiam ut ipsae coelites sanctosque patronos, praecipue Patriarcham
Ioseph, Nicolaum Barensem, Caietanum Thienaeum et Aloysium
Gonzaga devoto ac filiali affectu colerent. Demum, tot tantisque laboribus
fracta et cardiaco morbo ac subsequenti hydropisi correpta, domi
quiescere coacta est. Attamen, adhuc infirma, domesticis curis suam
operam impendebat, quotidiana sanctissimae Eucharistiae communione
recreata. Verum, hoc duplici morbo per mensem magis ingravescente, ad
extrema deducta ac sacramentis morientium refecta, inter puellas, tum
orphanas tum poenitentes, quae tunc in asylo vivebant, et flentes et
orantes una cum sacerdote adstante, postquam verba pronunciaverit:
« In manus tuas, Domine Iesu, commendo spiritum meum », reclinato
capite, piam animam exhalavit, die 28 Martii, sabbato ante Dominicam
Palmarum, anno 1885. Defunctae corpus in Sacello Hospitii expositum
manet, ut satisfiat votis ac devotioni civium ex omni coetu visitantium,
pluribus Sacris ibidem litatis, ac puellis earumque magistris aeternam
felicitatem dilectae matris animae devote adprecantibus. Die vero sequenti,
«exequiis peractis, ad coemeterium a Virgine dolorosa nuncupatum deducitur
ac religiose sepelitur. Post sexdecim menses atque iterum post
quatuordecim annos recognitum, in separato tumulo usque in praesens
quiescit. Interim fama sanctitatis quam vivens sibi acquisierat Adelaides,
post obitum et progressu temporis adeo clarior evasit, ut de ea Processus
informativus in ecclesiastica Curia Melitensi, Ordinaria Auctoritate,
adornatus, Romam ad Sacram Rituum Congregationem transmissus
sit. Hinc, instante Rmo Dno Alphonso Canonico Carinci, Causae "postulatore,
attentis litteris postulatoriis quorundam Emorum S. R. E. Cardinalium,
plurium Rmorum Sacrorum Antistitum necnon Capitulorum,
Religiosorum, monialium ac sororum, nobilium et Sodalitatum, praesertim
ex Insula Melitensi, Emus et Rmus Dnus Cardinalis Dominicus
Ferrata, eiusdem Causae Ponens seu Relator, in ordinario Sacrae Rituum
Congregationis Coetu, subsignata die ad Vaticanum coadunato,
sequens dubium discutiendum proposuit: « A n sit signanda Commissio
introductionis Causae in casu et ad effectum de quo agitur ». Et Emi
ac Rmi Patres Sacris tuendis Ritibus praepositi, post relationem ipsius
Emi Ponentis, audito etiam R. P. D. Alexandro Verde Sanctae Fidei Promotore,
omnibus accurate perpensis, rescribendum censuerunt: « Affirmative
seu signandam esse Commissionem, si Sanctissimo placuerit ».
Die 15 Februarii 1910.
Facta postmodum de his Sanctissimo Domino Nostro Pio Papae X