AAS 40 (1948), p. 51
nam gestare Marialem, potius fidentem Bei ac Deiparae auxilio, quam
bellicae virtuti.
Nemo coram eo obscena verba proferre audebat; at, si quandoque id
accidisset, Nicolaus reum arguebat eiusque monitio in bonum plerumque
cedebat.
Quanti fieret Nicolaus, ex hoc colligere potest : Anno millesimo quadrigentesimo
sexagesimo in bello, quod iussu Pii Papae Secundi ob
iniurias in Cardinalem Nicolaum De Cusa illatas Helvetii cum Austriacis
gerebant ut Sigmundum, Tiroli Ducem, a Pontifice excommunicatione
multatum, e Turgovia vi expellerent, Nicolaus cuiusdam cohortis dux
erat. Mense Octobri, anno illo, Helvetii in angusta Austriacorum loca
cohortem constrinxerant, qui, ad incitas redacti, in monasterium Katharinenthal
Monialium Ordinis S. Dominici confugerunt. Ex quo Helvetii
ut excluderent hostes incendere Monasterium statuerunt. Nicolaus, iuxta
constantem traditionem, in Monasterio religiose servatam, in tentorio
erat, cum sibi ferox propositum nuntiatum est. E strato exiliens, ad
Crucifixi simulacrum, quod supra lectulum pendebat oraturus procubuit,
moxque ad duces cucurrit, quos obiurgavit ob sacrilegum iussum, de quo
rationem Deo reddituri essent : ceterum prophetico monuit post tres
dies hostes arma esse deposituros, locumque in posterum eximiarum virtutum
splendore fore perillustrem. Quod rerum veritate comprobatum
est. Nam, revocata iussione, post tres dies Austriacorum copiae arma
abiecerunt et domus illa christianae perfectionis amplissimus locus evasit.
Katharinenthalenses Moniales Nicolaum de Flüe semper veneratae
sunt, illum velut servatorem habuerunt et Crucifixi simulacrum, coram
quo miles oraverat, religiose penes se custodiverunt. Belli honores quamquam
Nicolaum a Deo non detrahebant, maiore solitudinis amore eum
incender un t.
Matri percontanti utrum monachus an clericus fieri cogitaret, ille
respondit non adhuc quid ex se Deus vellet patere sibi, nihilque se facturum
quod Dei voluntati contradiceret. Pro vide namque Deus eum
in aliud tempus distulit vocare ad perfectioris vitae genus. Nicolaus
itaque, prudentium et sapientium sacerdotum consilio monitus, honestam
puellam sancto sibi copulare coniugio statuit. Quare, antequam poenitentis
vitae daret exempla, viri quoque et patris, ut prius adolescentis,
civis et militis exstitit exemplar. Interea tantam civium existimationem
et fidem sibi conciliaverat, ut illum ipsi reipublicae Unterwaldensis Com
siliarium, deinde Iudicem Tribunalis, Legatum ad Foederatorum Senatum,
Arbitrimi insuper difficillimis quibusdam negotiis gerendis cum
bellicae virtuti.
Nemo coram eo obscena verba proferre audebat; at, si quandoque id
accidisset, Nicolaus reum arguebat eiusque monitio in bonum plerumque
cedebat.
Quanti fieret Nicolaus, ex hoc colligere potest : Anno millesimo quadrigentesimo
sexagesimo in bello, quod iussu Pii Papae Secundi ob
iniurias in Cardinalem Nicolaum De Cusa illatas Helvetii cum Austriacis
gerebant ut Sigmundum, Tiroli Ducem, a Pontifice excommunicatione
multatum, e Turgovia vi expellerent, Nicolaus cuiusdam cohortis dux
erat. Mense Octobri, anno illo, Helvetii in angusta Austriacorum loca
cohortem constrinxerant, qui, ad incitas redacti, in monasterium Katharinenthal
Monialium Ordinis S. Dominici confugerunt. Ex quo Helvetii
ut excluderent hostes incendere Monasterium statuerunt. Nicolaus, iuxta
constantem traditionem, in Monasterio religiose servatam, in tentorio
erat, cum sibi ferox propositum nuntiatum est. E strato exiliens, ad
Crucifixi simulacrum, quod supra lectulum pendebat oraturus procubuit,
moxque ad duces cucurrit, quos obiurgavit ob sacrilegum iussum, de quo
rationem Deo reddituri essent : ceterum prophetico monuit post tres
dies hostes arma esse deposituros, locumque in posterum eximiarum virtutum
splendore fore perillustrem. Quod rerum veritate comprobatum
est. Nam, revocata iussione, post tres dies Austriacorum copiae arma
abiecerunt et domus illa christianae perfectionis amplissimus locus evasit.
Katharinenthalenses Moniales Nicolaum de Flüe semper veneratae
sunt, illum velut servatorem habuerunt et Crucifixi simulacrum, coram
quo miles oraverat, religiose penes se custodiverunt. Belli honores quamquam
Nicolaum a Deo non detrahebant, maiore solitudinis amore eum
incender un t.
Matri percontanti utrum monachus an clericus fieri cogitaret, ille
respondit non adhuc quid ex se Deus vellet patere sibi, nihilque se facturum
quod Dei voluntati contradiceret. Pro vide namque Deus eum
in aliud tempus distulit vocare ad perfectioris vitae genus. Nicolaus
itaque, prudentium et sapientium sacerdotum consilio monitus, honestam
puellam sancto sibi copulare coniugio statuit. Quare, antequam poenitentis
vitae daret exempla, viri quoque et patris, ut prius adolescentis,
civis et militis exstitit exemplar. Interea tantam civium existimationem
et fidem sibi conciliaverat, ut illum ipsi reipublicae Unterwaldensis Com
siliarium, deinde Iudicem Tribunalis, Legatum ad Foederatorum Senatum,
Arbitrimi insuper difficillimis quibusdam negotiis gerendis cum