AAS 41 (1949), p. 109
tem catholicorum mixti ritus, in ritu viri et coram eiusdem parocho
sunt celebranda, nisi vir, domicilium vel quasi-domicilium habens in
regione orientali, consentiat ut matrimonium ritu sponsae et coram
huius parocho celebretur.
§ 4. Parochus qui sine licentia iure requisita matrimonio assistit,
emolumenta stolae non facit sua, eaque proprio contrahentium parocho
remittendi obligatione tenetur.
Can. 89
Si haberi vel adiri nequeat sine gravi incommodo parochus vel Hierarcha
vel sacerdos cui facultas assistendi matrimonio facta sit ad normam
canonum 86, 87 :
I In mortis periculo validum et licitum est matrimonium con-O
tractum coram solis testibus ; et etiam extra mortis periculum, dummodo
prudenter praevideatur eum rerum statum esse per mensem duraturum;
2° In utroque casu, si praesto sit quivis alius catholicus sacerdos
qui adesse possit, vocari et, una cum testibus, matrimonio assistere
debet, salva coniugii validitate coram solis testibus.
Can. 90
§ 1. Ad statutam superius formam servandam tenentur :
I Omnes in catholica Ecclesia baptizati et ad eam ex haeresi autO
schismate conversi, licet sive hi sive illi ab eadem postea defecerint,
quoties inter se matrimonium ineunt;
2° Iidem, de quibus in n. 1, si cum acatholicis, sive baptizatis sive
non baptizatis, etiam post obtentam dispensationem ab impedimento
mixtae religionis vel disparitatis cultus, matrimonium contrahant.
§ 2. Firmo autem praescripto § 1, n. 1, acatholici baptizati, si inter
se vel cum acatholicis non baptizatis contrahant, nullibi tenentur
ad catholicam matrimonii formam servandam.
Can. 91
Extra casum necessitatis, in matrimonii celebratione serventur ritus
et caeremoniae in libris liturgicis ab Ecclesia probatis praescriptae
aut legitimis consuetudinibus receptae.
Can. 92
§ 1. Celebrato matrimonio, parochus vel qui eius vices gerit, quamprimum
describat in libro matrimoniorum nomina coniugum ac testium,
locum et diem celebrati matrimonii, dispensationem, si dispensatio
locum habuit, eiusque auctorem una cum impedimento eiusque
gradu, atque alia secundum modum in libris liturgicis et a proprio
sunt celebranda, nisi vir, domicilium vel quasi-domicilium habens in
regione orientali, consentiat ut matrimonium ritu sponsae et coram
huius parocho celebretur.
§ 4. Parochus qui sine licentia iure requisita matrimonio assistit,
emolumenta stolae non facit sua, eaque proprio contrahentium parocho
remittendi obligatione tenetur.
Can. 89
Si haberi vel adiri nequeat sine gravi incommodo parochus vel Hierarcha
vel sacerdos cui facultas assistendi matrimonio facta sit ad normam
canonum 86, 87 :
I In mortis periculo validum et licitum est matrimonium con-O
tractum coram solis testibus ; et etiam extra mortis periculum, dummodo
prudenter praevideatur eum rerum statum esse per mensem duraturum;
2° In utroque casu, si praesto sit quivis alius catholicus sacerdos
qui adesse possit, vocari et, una cum testibus, matrimonio assistere
debet, salva coniugii validitate coram solis testibus.
Can. 90
§ 1. Ad statutam superius formam servandam tenentur :
I Omnes in catholica Ecclesia baptizati et ad eam ex haeresi autO
schismate conversi, licet sive hi sive illi ab eadem postea defecerint,
quoties inter se matrimonium ineunt;
2° Iidem, de quibus in n. 1, si cum acatholicis, sive baptizatis sive
non baptizatis, etiam post obtentam dispensationem ab impedimento
mixtae religionis vel disparitatis cultus, matrimonium contrahant.
§ 2. Firmo autem praescripto § 1, n. 1, acatholici baptizati, si inter
se vel cum acatholicis non baptizatis contrahant, nullibi tenentur
ad catholicam matrimonii formam servandam.
Can. 91
Extra casum necessitatis, in matrimonii celebratione serventur ritus
et caeremoniae in libris liturgicis ab Ecclesia probatis praescriptae
aut legitimis consuetudinibus receptae.
Can. 92
§ 1. Celebrato matrimonio, parochus vel qui eius vices gerit, quamprimum
describat in libro matrimoniorum nomina coniugum ac testium,
locum et diem celebrati matrimonii, dispensationem, si dispensatio
locum habuit, eiusque auctorem una cum impedimento eiusque
gradu, atque alia secundum modum in libris liturgicis et a proprio