ASS 9 (1876), p. 366
haud posse parochias saeculares regularibus conferri
absque dispensatione pontificia. Id certum evasit pluribus
S. Congregationis Concilii declarationibus Sedis Apostolicae
auctoritate firmatis quas inter citat duas quae a
Garcia referuntur de benef. par. 7, cap. 10, n. 30. Et totum
id confirmat auctoritate Benedicti XIV in sua Constit.
Quod inscrutabili diei'9 iulii 1745; in qua refertur quod
dubio: An Canonici regulares capaces sint obtinendi, et
retinendi Ecclesias parochiales saeculares absque indulto
Apostolico, saepe responsum est: absque Apostolico indulto
ad saeculares parochias promoveri non posse. Ita
respondit Congregatio Concilii de an. 1581, eiusque responsum
approbatum fuit a Gregorio XIII.
Ceterum quatenus Ordinarius privatum bonum publico
anteponere nolit, non videtur adesse in religiosis
viris incapacitas ad regendas paroecias saeculares, dum
id haud sit cum eorum statu incompatibile; Suarez de
Rei. t. 41, 3, c. 9. Suppono in primis religiosum ex vi professionis
suae non esse incapacem beneficii etiam curam
animarum annexam habentis. Et idem auctor cit. loc. S,
observat communiter retineri in canonica iurisprudentia
Religiosos haud incapaces esse retinendi beneficia curata
saecularia; quod transmissum est qualis permissio
a sacris canonibus contemplata. Quoad principium vel
axioma : beneficia regularía regularibus, saecularia saecularibus
sunt conferenda, respicere dicendum est tantum
beneficia simplicia, ceu habet Engel, in tit. 37, lib. 3,
Decr. n. 5. « Quoad beneficia haec regula non aeque proce
cedit. Nam in primis si beneficia habeant curam fori
« externi eorum capaces esse regulares exinde manife-
<( stum redditur quoçl religiosus etiam possit eligi in Epi-
« scopum, quamvis ecclesia sit saecularis per textum ex-
« pressum in Clementina I de Electione. Quod si beneficia
« habeant solum curam fori interni uti Ecclesiae paro-
« ciriales communis est Doctorum sententia, religiosos de
absque dispensatione pontificia. Id certum evasit pluribus
S. Congregationis Concilii declarationibus Sedis Apostolicae
auctoritate firmatis quas inter citat duas quae a
Garcia referuntur de benef. par. 7, cap. 10, n. 30. Et totum
id confirmat auctoritate Benedicti XIV in sua Constit.
Quod inscrutabili diei'9 iulii 1745; in qua refertur quod
dubio: An Canonici regulares capaces sint obtinendi, et
retinendi Ecclesias parochiales saeculares absque indulto
Apostolico, saepe responsum est: absque Apostolico indulto
ad saeculares parochias promoveri non posse. Ita
respondit Congregatio Concilii de an. 1581, eiusque responsum
approbatum fuit a Gregorio XIII.
Ceterum quatenus Ordinarius privatum bonum publico
anteponere nolit, non videtur adesse in religiosis
viris incapacitas ad regendas paroecias saeculares, dum
id haud sit cum eorum statu incompatibile; Suarez de
Rei. t. 41, 3, c. 9. Suppono in primis religiosum ex vi professionis
suae non esse incapacem beneficii etiam curam
animarum annexam habentis. Et idem auctor cit. loc. S,
observat communiter retineri in canonica iurisprudentia
Religiosos haud incapaces esse retinendi beneficia curata
saecularia; quod transmissum est qualis permissio
a sacris canonibus contemplata. Quoad principium vel
axioma : beneficia regularía regularibus, saecularia saecularibus
sunt conferenda, respicere dicendum est tantum
beneficia simplicia, ceu habet Engel, in tit. 37, lib. 3,
Decr. n. 5. « Quoad beneficia haec regula non aeque proce
cedit. Nam in primis si beneficia habeant curam fori
« externi eorum capaces esse regulares exinde manife-
<( stum redditur quoçl religiosus etiam possit eligi in Epi-
« scopum, quamvis ecclesia sit saecularis per textum ex-
« pressum in Clementina I de Electione. Quod si beneficia
« habeant solum curam fori interni uti Ecclesiae paro-
« ciriales communis est Doctorum sententia, religiosos de