Zacharias

Provecta iam aetate Zachariam ex Chaldaea in patriam reversum esse scribit Ps. Epiphanius ; sed quae ad prophetae senectutem probandam addit, tam fabulosa sunt, ut eius asserto fides recte negetur. Si ei credimus, Zorobabelis et losuae, qui populum a. 1. Cyri in Palaestinam reduxerunt, patribus filiorum istorum nativitatem gloriosamque missionem Zacharias iam praedixerat, immo ipsi Cyro victorias de Croeso Lydorum rege et de Astyage Medo reportandas iam praenuntiaverat?. Quibus reiectis fabulis sententiae modernorum interpretum adstipulamur, qui Zachariam iuvenem potius fuisse censent, quando a. 2. Darii ad munus propheticum est vocatus. Immerito quidem ad hanc opinionem stabiliendam ad eius visiones provocant, quae « iuvenilis ac luxuriantis ingenii » sint indicia, neque maiore cum iure monent prophetam vocari *2; (2,&; puer, sed etiam minister, cliens) ; recte autem ex eo stabiliri videtur, quod avus eius Addo unus fuit ex reducibus, ita ut nepos a. 9. Darii magnam aetatem nondum attingere potuerit 9,

De reliqua vita? aut de morte eius ne probabilia quidem statui possunt. Ps. Epiphanius eum senem grandaevum in Iudaea. mortuum &c prope Aggaeum prophetam sepultum esse refert; sed in Augustano eiusdem operis codice a rege Ioa inter templum et altare occisus esse dicitur. Scilicet librarius ille procul dubio chronologiae ignarus prophetam nostrum voluit indicare esse eundem, quem apud Matthaeum (23,35) et Lucam (11,51) Christus interfectum dixit inter templum et altare. Neque desunt inter antiquos et modernos interpretes, qui revera etiam nostrum Zachariam, sicut antiquiorem illum, in templo occisum esse eiusque occisionem a Domino Iudaeis obiici arbitrentur?. Sed parum recte, nisi omnia nos fallunt. Neque enim Iudaei vix ex exsilio reversi, quos prophetis obedivisse ex libris Esdrae, Aggaei (1,19 sqq.) ipsiusque Zachariae (6,7) constat, tanti sceleris sunt accusandi, praesertim quum in nullo recentiore libro ullo modo Iudaeis obiiciatur. Quapropter Dominum N. de antiquioris illius prophetae occisione locutum esse rectius statuemus, de nostri autem morte nihil nobis esse traditum !9,

547; 25,1483) ad radicem 27 recte retulit, sed in secundo loco minus recte interpretatus est « memoria Domini », rectius in altero « memor Domini sui ». Inter modernos alii explicant, ís cuius est memor Dominus, alii is qui memor est Domini, alii gloriosus est Dominus vel gloría Domini, inter quas explicationes pn videtur praeferenda. Cfr Reínke Messian. Weissag. IV. 2. p. 1.

Proph. p. 393; Zschokke Hist. A. T. p. 326; Kaulen Einl. Ed. 3. p. 429; Knabenb. Proph. Min. II. p. 210; Schenz Einl. p. 393 ctc.; vere igitur communis dici potest haec sententia, etiamsi unus alterve cam certam dicere non audeat. Neque mínus communis est apud modernos Protestantes. Quod autem Patres antiquioresque interpretes eam non commemorent, licet nomina et aetas tam apte congruant, facile explicatur, si attenderimus nonnulla nomina in ? Esdr. 12,12 sqq. esse corrupta atque etiam pro Addo (NTTY) ibi legi NYTY Adaia, licet Keri rectam lectionem indicet.

10. Argumentum tamen, quod vulgo affertur, « Christum eo loco commemorasse primam caedem et ultimam, cuius in s. libris ez ordine apud Iudaeos adoptato dispositis narratio occurrat sc. Abel in Genesi descriptam et caedem Zachariae in 2 Paralip. relatam », invalidum esse arbitramur. Erronee enim supponit, Paralipomena iam &etate Christi ultimum locum in canone tudaico habuisse; Melitonis autem, Origcnis, S. Epiphanii, S. Hieronymi, qui omnes canonem iudaicum recensont, testimoniis satis constat, hodiernum Iudaeorum canonem, in quo Paralipomena ultimum locum occupant, ante Thalmudistas fuisse incognitum.

319. — Il. DE LiBR1 ARGUMENTO ET INDOLE. — Eodem tempore, quo Aggaeus, etad eosdem auditores Zacharias missus est propheta , atque Esdra teste ambo vaticiniis suis populum ad templum aedificandum excitarunt et adhortati sunt. Unde concludere licet non absimile esse argumentum nostri libri ab illo, quod Aggaeus proposuit. Atque profecto Zachariae Prophetia de theocratiae restitutione ac de futuro regno messianico integra agit, sed multo altius ac sublimius, quam Aggaei libellus, haec explicat. Neque enim proxime et directe , sicut ille, de ierosolymitani templi restitutione, sed potius de theocratia et regno messianico ipso egit, cuius templum illud non erat nisi symbolum vel iypus, atque viam ostendit, qua sublimiorum istarum promissionum populus se capacem redderet. Quapropter integer Zachariae liber messianicus iure potest dici.

De /ibri divistone inter modernos interpretes fere convenit, licet alii de duabus, alii de tribus, alii de quatuor partibus loquantur. Si quis ad solas inscriptiones attentionem suam convertit, praeter prooemium (1,1-6), quod mensi 8. a. 2. Darii adscribitur, quatuor sectiones distinguat oportet; nam sex priora capita, quae septem visionibus eadem nocte prophetae exhibitis et actione symbolica constant, inscriptione sua ad diem 24. m. 11. a. 2. Darii referuntur (1,7-6,15); duo capita insequentia orationem propheticam continent die &. m. 9. a. & Darii habitam (7,1-8,23); sequuntur duae aliae orationes, quarum prior « onus verbi Domini in terra Hadrach » etc. (9,1- 11,17), altera « onus verbi Domini super Israel » (12,1- 11,21) inscribuntur. Alii autem ad inscriptionum similitudinem attendentes duas priores sectiones, quae temporis indicationem prae se ferunt, et duas ultimas orationes, quae ambae « onus verbi Domini » nominantur, arctius coniungentes duas partes facere malunt. Rectius demum alii ad argumenti magis, quam ad inscriptionum, affinitatem respicientes duas ultimas quidem orationes in unam partem contrahunt, sed duas priores, quum argumento et forma differant, pro partibus separatis habent. Quibuscum nos quoque tres partes distinguimus, quarum argumenta in ANALYSI accuratius proponemus, ut integri libri unitas clarius perspiciatur.

PRooEMt!UM (1,1 - 6) prophetae munus librique finem quodam modo innuit.

8.) Mense 8. a. 2. Darii propheta populum ad conversionem adhortari iubetur, ut Deus se ad ipsum convertere possit (1,4 - 3), b.) eique ob oculos ponere exemplum patrum, qui quoniam prophetas audire noluerunt infelicem sortem sibi attraxerunt (1,4 - 6).

Pans PhIMA (1,1-6,13) septem visionibus et una actione symbolica fundationem regni messianici eiusque gloriam praedicit. Omnes hae visiones exhibitae sunt prophetae die 24. m. 41. a. 2. Darii (1,7) *.

I. TRES PRIMAE VIsIONES de (Aeocratiae restitutione vel regni messianici fundatione (1,8- 2,13).

1. Visio deequitibus inter myrteta annuntiat gentium punitionem et templi

8.) Angelo Dei inter myrteta stanti referunt alii angeli, qui terram perambulaverant, terram adhuc et nationes ethnicas in magna quiete degere (1,8-11); b.) quapropter angelus Domini ad Dominum se convertit eumque rogat, ut tandem populi sui misereatur, quum tempus poenae praeterierit, atque responsum accipit consolatorium (1,12. 13).

c.) Quod responsum propheta populo annuntiare iubetur ; Dominus populi hostes puniet, civitassancta ettemplum reaedificabuntur, omnes promissiones civitati factae firmae manent (1,14- 17).

2. Visio de quatuor cornibus et quatuor fabris (1,18- 91) primam praeceden-

8.) Nam quatuor cornua, quae vidit propheta, designant populi hostes (4,18. 19), b.) quatuor autem fabri designant illos, qui hostes illos sint deleturi (1, 90. 91).

(a) Ad hanc temporis indicationem attendendum est, ut visionum harum nexus cum Aggaei vaticinio perspicialur. Die 21. m. 7. el die 24. m. 9. a. 2. Darii Aggaeus praedixerat, Deum puniturum esse omnes gentes, atque cum hac gentium commotione coniunxerat futuram templi lerosolymitani et domus davidicae gloriam (4gg. 2,7 sqq. et 2,23. 24). Ad hanc praediclionem respiciunt primae visiones Zachariae mense 11. eiusdem anni exhibilac.

3. Visio de viro cum funiculo mensorio (2,1-13) alteram primae visionis promissionem confirmat.

8.) Propheta, quum virum videret, qui civitatis latitudinem et longitudinem metiri volebat (2,1. 2), ab angelo edocetur, tantam fore novae civitatis magnitudinem, ut muro circumdari nequeat, sed Dominus ipse futurus sit eius murus (2,3- 5).

D.) Quam ob causam invitantur omnes illi, qui nondum ex Babylonia sunt reversi, ut in patriam revertantur, quia nullus hostis eos retinere possit (2,6-9),

€.) Sion autem laetari iubetur, quia Dominus in medio eius sit habi-

' taturus atque undique gentes ad eam sint adventurae (2,10-13). II. DUAE INSEQUENTES VISIONES naturam sacerdotalis et. regiae potestatis in regno messianico explicant (3,4 - 4,14). 1. Visio de Iosua summo sacerdote mundis vestibus induto sanctitatem novi sacerdotii praefigurat (3,1 - 10).

a.) Propheta coram angelo Domini videt adstantes Iosuen summum sacerdotem et satanam, qui Iosuae adversabatur; ut autem nocendi potestas satanae auferatur, Iosue pro sordidis vestibus , quibus indutus erat, mundas et splendidas accipit (3.1 - 5).

b.) Quam actionem symbolicam sequitur exhortatio angeli, qua Iosue monetur sanctitatem colere, sacerdotium enim typum esse advenientis Messiae, qui ablaturus sitomnem iniquitatem et pacem stabiliturus (3,6 -10).

2. Visio de candelabro aureo alterius potestatis theocraticae, i. e. regiae, qualis esse debeat indoles, praefigurat (4,1-14).

a.) Candelabro aureo, quod prophetae exhibitum est (4,1-3), edocetur Zorobabel, dux populi, regnum novum non humanis viribus aut auxiliis niti, sed solo spiritu divino, eumque hoc spiritu fretum terminaturum esse templum (4,4- 7).

b.) Repetit deinde angelus promissionem fore, ut Zorobabel templum (theocratiam) sit terminaturus (4,8- 10), c.) atque demum explicatur prophetae interroganti, quae sint duae olivae, quibus lampas candelabri aurei continuo nutritur (4,11-14).

III. DuAE ULTIMAE VisioNES de malo ex theocratia auferendo et. de iudicio exercendo agunt (5,1 - 6,8). 1. Visio de volumine volante et de impietate ablata (5,1-11) praeambulum quoddam est iudicii.

a.) Vidit propheta volumen magnum volans, quod secundum angeli explicationem maledictiones continuit, quibus Deus peccatores delebit (5,1- 4); i b.) dein vidit « impietatem » sub forma mulieris in amphoram includi et ex terra sancta in terram Sennaar asportari, ut ibi sedem suam habeat (5,5- 11).

2. Visio de quatuor quadrigis (6,1 -8). Quatuor quadrigis cum equis varii coloris, quae prophetae exhibentur :

(6,1 -3), explicat angelus perferri divina iudicia in omnes partes mundi (6, 4-8).

IV. Acri0 sYMBoLICA (6,9-15) est quasi epilogus primae partis.

a.) Propheta iubetur losuen summum sacerdotem coronis ex auro per exsules allato confectis coronare (6,9-41); b.) qua actione significatur fore, ut Messias sacerdotalem et regiam potestatem in sua persona coniungat et ut ad templum, quod exstructurus sit, aedificandum etiam concurrant ii, qui procul sunt (6, 12-13). :

Pans ALTERA (7,1-8,93) orationem propheticam continet die 4. m. 9. a. 4. Darii habitam, qua Deus ad quaestionem de continuando ieiunio ita respondet, ut quomodo populus ad recipienda promissa sese praeparare debeat simul doceat.

1. Orationis occasionem praebuit interrogatio, utrum ieiunium die anniversario templi destructi hucusque observatum continuandum sit

3. [n priore orationis sectione ("1,4-14) docet Dominus , quid a populo postulet.

8.) Respondet enim se ieiunium illud non praescripsisse, sed alia semper postulasse (1,4-'7); b.) atque mandata sua observanda inculcat, monens se eorum patres, quia illa non observassent, punire debuisse et inter gentes dispersisse (7,8- 14).

3. In altera sectione (8,1-23), ut eos ad hanc observantiam adducat , promis-

8.) Promittit plenam restitutionem foederis, dummodo Legem observent (8,4 -17).

a.) Pristina sua ira commemorata spondet se reversurum esse ad Sion (8,1-3), sese restituturum esse civitatem plenam incolis et in eam reducturum exsules (8,4-8) ;

£.) ut alacres et fortes sint, eos exhortatur, quum eos cumulaturus sit suis benedictionibus (8,9-13); !

t.) eam autem ponit conditionem, ut veritatem et iustitiam colant (8.14-17).

b.) Ulteriores deinde addit promissiones (8,18-23); convertet enim dies tristitiae eorum in dies gaudii (8,48. 19), atque undique gentes ad verum Deum confluent, ut per ludaeos quaerant salutem (8,20 - 23).

Pans TERTIA (9,1-14,21) duabus orationibus iudicia et bona temporis messtanici explicat.

I. Oxus vrnpi DouiNi 1iN HApnacu* (9,1 -11,17), dum vicinis regnis divinum iudicium, Israel autem gloriam messianicam praedicit, simul contumacibus Israelitis gravissimam poenam minatur.

(a) Terrae huius memoria plane evanuerat ita ut antiqui rabbini , quos sequitur S. Hieronymus (In Zach. 9,1. M. 25,1551), nomen Hadrach pro symbolico habuerint a propheta confi- . ctum; cuneiformibus autem inscriptionibus hodie edocti sumus, Hadrach fuisse Syriae civitatem vel provinciam quandam, contra quam saepius reges Assyriorum exercitus suos duxerunt. Cfr Vigourouz La Bible et les découvertes modernes IV. p. 78; Schrader Keilinschriften u. A. T. p. 433.

1. Iudicium contra vicinas gentes eiusque scopus (9,1 - 7).

a.) Deus Syriam, Phoeniciam, Philisthaeam gravibus poenis visitabit (9,1 -6) , b.) ut omni malo ablato dignae reddantur bonis messianicis (9,7).

3. Gloria populi electi tempore messianico (9,8-10,12).

a.) Illo autem tempore Deus proteget populum suum eique dabit regem salvatorem et pacificum, qui regnum suum extendet in totam terram (9,8-10); b.) quare illi, qui etiamdum in captivitate degunt, ad reditum invitantur magnis victoriis de Graecia promissis omniumque bonorum copia proposita (9,11 - 17).

c.) Felicem hanc sortem precibus a Deo efflagitare iubentur (10,1. 2); paratus enim Deus est ad gregem suum protegendum salutemque gloriosam praestandam (10,3- 7); quae ut confirmet, accuratius describit, quomodo Deus Ephraim salvaturus sit antiquis miraculis renovatis (10,9-12).

3. Poena in [sraelitas contumaces per actionem symbolicam figuratur (44, 1-17). a.) Iudicium generatim annuntiatur (41,1 - 3). b.) Bonus pastor (11,4-14). a.) Propheta gregem Domini pascere iubetur atque munere suo bene fungitur (11,4- 7); (at grex contumax pastorem aversatur ;) B.) quare iratus gregem tradit hostibus vexandum, qua poena pauci tantum ad resipiscentiam adducuntur (11,8-11). y-) Ut gregem suum iterum probet, postulat pastor mercedem laboris sui; at vili pretio eius labor aestimatur; quare curam gregis prorsus abiicit (11,12-14). c.) Itaque propheta malum agere iubetur pastorem, qui gregem vexat et destruit (11,15 - 17). II. Oxus vERBI DoxtINI SUPER IsRAEL (12,1 - 14,21) duabus sectionibus ostendit hostes impugnaturos quidem esse regnum messianicum , sed devictum iri. 1. Hostium impetus illis quitlem erit interitui, populo electo autem saluti (12,4 - 13,6.

a.) Fatali quadam necessifate omnes gentes Ierusalem et Iuda aggredientur, sed cum magno sui ipsorum damno (12,1 - 4); etenim Deus confortabit et adiuvabit principes Iuda, ne ipsi sibi victoriam attribuere queant, et glorificabit populum suum, hostes autem conteret (19,5 - 9).

b.) (Hanc autem victoriam 1 populus adipiscetur, quia) Deus super eum effundet spiritum gratiae suae, ut cognoscant et lugeant crimen, quod commiserunt configentes salvatorem suum (12,10-14).

c.) Victoriae vero fructus erit apertio fontis, quo abluentur omnes immunditiae idololatricae (13,4 - 6).

2. Ita autem populo impetus hostium erit saluti, ut reliquiae eius salventur. - (43,7-14,21). 8.) Summatim docetur, bimoerutiono illa partem populi esse interituram, reliquias autem mundatum et intimius cum Domino unitum iri (43,7 - 9).

b.) Quae explicans praedicit propheta, hostes expugnaturos et vastatu- TOS esse sanctam civitatem populique partem abducturos (14,1. 2), Deum autem adventurum , ut reliquiis mirabilem viam salutis pandat (14,3- 3), atque diei tribulationis successurum esse diem prosperitatis (14,6. 7).

C.) Quae prosperitas accuratius descripta epilogum libri constituit (14, 8-21).

a.) Etenim egredientur de Ierusalem aquae vivae, quae toti terrae miram afferent fertilitatem (14,8-11); f.) hostes tremenda quidem clade percutientur (14,12 - 15), sed eorum quoque reliquiae ad Dominum sese convertent et prosperitatis participes fient (14,16-19); rq.) ac tum demum omnis lerusalem et omnis Iuda eximia dignitate et sanctitate splendebunt (14,90. 21).

De unztate libri accuratius disserere opus non est, siquidem ex proposita analysi satis eam elucere arbitror. Quae enim in primae partis visionibus obscurius indicantur de fatis regni messianici, ea in duabus ultimis orationibus fusius explicantur, atque intermedia pars ostendit, qua ratione populus ad sustinendos hostium impetus adipiscendamque messianicam salutem sese praeparare debeat. « Argumenti autem sublimitate Zacharias excellit inter minores prophetas et quamvis dicendi genere et splendore ad Isaiae maiestatem non perveniat, tamen rerum profunditate, varietate, amplitudine, in quantum libri moles longe minor fert, non adeo longe ab eo abesse videtur »!.

Pro argumenti varietate vario etiam utitur propheta d?cendi genere ; prosaico et simplici sermone proponit in prima parle visiones; magis oratorio modo incedit in secunda parte, in tertia demum « sunt aliqua et poetica elt valde ornata »?, immo integra fere stylo poetico est exarata atque ad prosaicum ibi dumtaxat redit, ubi actionem symbolicam proponit (11,^ sqq.). Lingua eiusa chaldaismis non plane quidem est immunis, generatim tamen est pura atque eum antiquiores libros optime cognovisse ostendit. Nihilominus de Prophetiae obscuritate omnes paene conqueruntur interpretes; « obscurissimam » eam vocat S. Hieronymus, atque a visionibus ad actionem symbolicam (6,9 sqq.) explicandam transiturus conqueritur : « ab obscuris ad obscuriora transimus et cum Moyse ingredimur in nubem et caliginem. Abyssus abyssum invocat in voce cataractarum Dei, et gyrans gyrando vadit spiritus et in circulos suos revertitur; labyrinthios patimur errores et Christi caeca regimus filo vestigia »3. Vehementius autem de hac obscuritate conqueruntur iudaici interpretes, utpote qui hoc « filo Christi » non regantur. Neque enim tam ex dicendi genere exoritur

: prophetiae obscuritas, quam ex ipso argumento, quod quum integrum sit de regni messianici praeparatione , fundatione, progressione , ab illis procul dubio intelligi nequit, qui Messiam humilem et pacificum (9,9) & populo suo reiectum (11,& sqq.) quin etiam crucifixum (12, 10 sqq.) agnoscere nolunt, neque se vel potius suorum magnam partem & Domino reiectum iri (13,7 sqq.) putant; quapropter « doctorem iuslitiae » exspectant, qui ipsis vaticiniorum veram interpretationem tradat*. De cetero Zachariae visiones, actiones symbolicae imaginesque similibus aliorum prophetarum valiciniis obscuriores non sunt; quoniam autem illis frequentius utitur, eum abstrusioribus prophetis adnumerare possumus?.

5. Ofr Corn. a Lap. In Zach. Arg. « Zacharias abundat visionibus et symbolis; iam enim videt quadrigas, iam cornua, iam septem oculos...; quocirca prae ceteris pariter obscurus est, profundus et aenigmaticus; symbolicus ergo est aeque ac Daniel et Ezechiel, quos secutus est S. Ioannes in Apocalypsi ac praesertim Zachariam ». Revera cum Apocalypsi, quantum equidem arbitror, id quoque habet commune, quod vaticiniorum eius pars nondum sit impleta ideoque a nobis ctiam non nisi coniiciendo exponi queat; sed idem in Ezechielis, Danielis aliorumque nonnullorum vaticiniis obtinet.

320. — III. DE LibRI AUTHENTIA ET AUCTORITATE. — Quam plurimos libros librorumque partes auctoribus, quibus constanti et unanimi plus quam viginti saeculorum traditione attribuuntur, a modernis « Criticis » abiudicari et recentior? aetati attribui vidimus; varietatis tamen causa, ne semper eodem modo incedere viderentur, nostro prophetae ultima eius capita (9.-14.) surripere conati sunt, ut ea antiquiort ' aetati adscriberent. Quae res per se, dummodo vaticinia illa de regno messianico intelligantur, non admodum magni est momenti; at clarum est, duas orationes illas ideo dumtaxat Zachariae denegári et in alteram aetatem transferri, ut prophetico suo charactere priventur et de nescio quibus rebus ante exsilium peractis tractare statuantur. Quam ob causam INTEGRI LIBRI AUTHENTIA nobis erit demonstrauda.

Toti controversiae medio saeculo 17. ansam dedit theologi cuiusdam anglicani scrupulus, qui quum a S. Matthaeo (27,9) vaticinium, quod in Zachariae libro legi putabat, sub Ieremiae nomine allegari videret, canonis collectores quam evangelistam erroris accusare maluit ideoque capp. 9.-11. Ieremiae opus esse coniecit. Quem mox secuti alii, quoniam e medio libro tria capita non apte evelli posse putabant, integram ultimam Zachariae partem Ieremiae deberi docuerunt sententiamque suam nonnullis conquisitis ratiunculis confirmare studuerunt!. Intera exortus est rationalismus, qui scrupulo illo de supposito evangelistae errore, uti patet, non turbabatur, facilius autem propheticum libri characterem destrui vidit, quamprimum auctor non de regno messianico sed de suae aetatis rebus agere demonstraretur. Itaque praedecessorum suorum argumentis usi ultimam partem « Zachariae filio Barachiae filii Addo » abiudicarunt, sed ut eam explicarent, per totam fere historiam israeliticam circumvagati sunt, ut. periodum quandam invenirent, cui illam attribuerent. Atque alii quidem eam invenisse sibi videbantur tempore regis Oziae, i. e. ineunte saec. 8., alii non nisi tempore regis Antiochi Epiphanis, i. e. medio saec. 9., alii intermediam quandam aetatem aut ante exsilium aut post exsilium praetulerunt, alii demum quum omnia sex capita eidem aetati adaptare se posse desperarent, ea ex duobus vel tribus vel pluribus vaticiniis vario tempore exortis conflata atque nostro libro assuta statuerunt: tot igitur fere habes sententias, quot interpretes « criticos »*. Illas omnes examini subiicere nec vacat nec iuvat; argumenta potius, quibus integri libri authentia nititur, proponemus , atque adversariorum rationes internae, quibus alterius partis authentiam impugnant, quid valeant, paucis ostendemus?.

1. Primum et praecipuum argumentum ex traditione constanti et unanimi synagogae et Ecclesiae desumimus, quae integrum librum Zachariae filio Barachiae filii Addo adscribere nunquam dubitavit. Quae autem huius argumenti sit vis, facile apparet consideranti a.) haud diu post Zachariae aetatem canonicos libros esse collectos; fieri autem non potuisse, ut eo tempore vaticinia multo antiquiora recenti et fere aequali prophetae adscriberentur; b.) integram vaticiniorum auctoritatem ab auctorum dignitate prophetica cognita et agnita dependere atque olim dependisse; summam igitur curam adhibere debuisse antiquam synagogam, ne pseudoprophetarum, qui apud Iudaeos semper multi erant, scripta simul cum verorum prophetarum libris reciperentur; ideoque eam nunquam anonyma vaticinia recepisse aut conservasse, id quod ex nostro dodecapropheto satis constat, in quo etiam parva vaticinia (Abdiae, Haggaei) nomen auctoris praefixum habent^; ergo temere omnino et sine causa ab adversariis supponi, cum genuino Zachariae libro vaticinia quaedam anonyma aut alterius cuiusdam Zachariae opuscula coniungi potuisse?.

2. Quoniam hodie plerique ultimam partem ante exsilium scriptam esse asserunt, ea urgere licet, quae auctorem secundae partis post exsilium vixisse docent. a.) Inter quae primum locum tenent frequentes ad antiquiorum prophetarum libros allusiones$. In priore sua parte Zachariam antiquiora vaticinia saepe supponere omnes concedunt; in prooemio (1,5 sqq.) et in exordio orationis a. 4. Darii habitae (7,5. 7) diserte ad eos provocat (Is. 31,6; 845,92 ; Jer. 95,& sq.; Ezech. 33,11; — Is. 58,5); nomen Messiae nox (3,8; 6,12) ab Is. 4,2 et Jerem. 23,5; 33,17 dependet; visio de volumine volante, quod ex utraque parte (nyo n") conscriptum erat maledictionibus (5,2 sqq.), alludit ad Ezechielis volumen (2,9. 10), quod intus et foris scriptum erat lamentationibus et vae etc. lam vero eadem est in ultimis capitibus allusionum frequentia, atque inter prophetas, ad quos alluditur, nonnulli ad ultimam periodum regni Iuda pertinent. Sapientiam, fortitudinem, opulentiam Tyri Zacharias (9,2. 3) eodem ordine enumerat, quo Ezechiel (28,3. 4) ; in descriptione destructionis oppidorum philisthaeorum (9,5. 6) imitatur Sophoniam (2,5); tempore regis pacifici ablatum iri omnem fastum bellicum (9,10) praedicit verbis similibus, quibus Michaeas (5,9) sq.; duplicia se redditurum promittit Deus per Zachariam (9,12), uti per [saiam (40,2)*. Vix minus frequentia exempla sunt in reliquis capitibus?. — b.) Porro ea in altera parte supponitur conditio populi, quae fuit post exsilium et quae in primis quoque capitibus et ab Agzaeo describitur. Egregie haec indicia collegit Knabenbauer : « Invitantur enim 9,11. 12 exsules ad reditum et urgentur ut ad Sionem revertantur; id quod ad Zachariae tempus apprime, ne dicam unice est factum (cfr 2,6. 7); item 10,2 populi dispersio et captivitas uti res iam facta exhibetur; 10, 6 vero et Iudaeorum et Israelitarum restitutio promittitur ita , ut utriusque abductio et punitio simul enuntietur iam facta : erunt sicut fuerunt, quando non proieceram €0$; 10,8 praesertim Ephraimitae dicuntur adhuc esse reducendi et

(a) Adversarii nostri omnes, quos hoc loco impugnamus, quoniam alteram Isaiae partein

€pp. 40.-66 ) scriptori versus finem exsilii degenti attribuunt, efficacius hisce exemplis, quam allusionibus ad Sophoniam et Ieremiam vel Ezechielem, refelluntur.

congregandi, id quod supponit iam Iudaeorum partem magnam esse reductam ; 10,10 ex Aegypto et Assur multos fore reduces et in Galaad et Libanon esse collocandos promittitur; ergo ex Chaldaea iam plerique redierunt et terra meridionalis circa lerusalem iam est incolis praedita »*. Adde coloniam Iudaeorum nondum potentem esse sed humilem, quae venturo tempore futura sit potentior; regem illo tempore ludaeis non fuisse, sed solos duces Iuda nominari (9,7 ; 12,5. 6); si autem de domo davidica sermo fit, futuram dumtaxat ei gloriam promitti (12,7. 8; 13,1); non amplius Assyriam vel Chaldaeam tamquam regni theocratici hostes designari, sed Graeciam (9,13), id quod nullo modo explicari potest, si ante exsilium vaticinium scriptum dicitur?.

3. Uni demum eidemque auctori priora et ultima libri nostri capita deberi confirmatur utriusque partis affinitate, sive ad earum argumenta, sive ad earum dicendi genus attentionem nostram convertimus. In priore parte hostibus ludaeorum poena praedicitur (1,15.15; 6,8), in altera autem nonnulli ex hostibus nominantur eorumque poena futura describitur (9,1 sqq.); in visionibus Messias rex et sacerdos promittitur (3,8; 6,19 sq.), ut in altera parte (9,9-17): porro in utraque parte annuntiantur conversio gentium (2,11; 6,15; 8,92 sqq. — 14,16. 17), reditus Israelitarum ex captivitate (8,7.8; — 9,11 sq. 16; 10,8 Sqq.), novi regni sanctitas (3,1-11; 5,1-11; — 13,1-6) et omnimoda prosperitas (1,17; 3,10; 8,3 sq. 11-16; — 15,7- 11), singularis Dei protectio (2,9; — 9,8. 129) etc. — Ad quam argumentorum affinitatem accedit affinitas quaedam in dicendi genere. Satis magnam quidem, si sola externa forma consideratur, differentiam inter utramque partem intercedere ipsi diximus, quatenus pro vario argumento stylum variaverit propheta, prosaico usus in narrandis visionibus et actionibus symbolicis (1-6; 11,5 sqq.), poetico in vaticiniis proprie dictis (9,1-11, 3; 12.-15.); quae varietas, quum in aliis quoque libris propheticis, quorum unitas non negatur, non admodum sit rara (cfr praesertim Os. 1. et 3. cum reliquis eiusdem libri partibus), unitatem non tollit neque diversos esse utriusque partis auctores demonstrat. Illa autem non obstante etiam in dicendi genere affinitatem quandam inveniri certum est. Atque praeprimis eadem omnino est in visionibus et in orationibus lingua; « ne teretissimas enim aures » ullam in lingua utriusque partis reperire differentiam, concedit unus ex nostris adversariis et reliqui eam saltem urgere non audent !?; iam vero si secundum multos nostros adversarios quatuor fere integra saecula inter priorem et alteram partem interiacerent, levem saltem quandam differentiam linguae exspectaremus, praesertim quum intermedio illo tempore Iudaei chaldaicam linguam adoptare coepissent. Adde expressiones nonnullas, quae in aliis libris vix inveniuntur, utrique parti esse communes!!, atque eosdem quoque inveniri dicendi modos : providentia divina « oculo Dei » designatur (3,9; 4,10; — 9,1), populus vocatur « domus Iuda et domus Israel », aut « Iuda, Israel et lerusalem », aut « Iuda et Ephraim », « Iuda et Ioseph » (1,19. 19; 8,15 etc.; — 9,13; 10,6; 11, 1'. ctc.), aliqui versus (2,10 et 9,9) aut versuum partes (2,6 et 9,12. 13; 7,1 et 9,8; 8,15 et 14,5) fere repetuntur etc. Sed pauca haec, quae duobus primis argumentis confirmandis inserviunt, innuisse sufficit.

p. 109), Driver RotÀst. (Einl. 1899. p. 372 sqq.), vel Ezechiae cum Baur, vel Iosiae cum de Wette (Einl. Ed. 2. p. 338, qui tamen inde a 4. Edit. authentiam totius libri admisit) etc.; alia dein cc. 12.-14. poteris scripta dicere aut sub Manasse cum Hitzig (Comm. Ed. 3. p. 357), Reuss (l. c. p. 332), aut sub Ioakim cum Davidson (Intr. III. p. 331 sq.), Schrader (l. c.), aut sub Iechonia cum Strack (l. c.), aut sub Sedecia cum Stanley, aut etiam tempore postexsilico cum Driver -Rothst. (1. c.) etc. Quoniam tanta est opinionum coniecturarumque varietas, non intelligo, quomodo Diestel (Schenkel Bibellex. V. 132) scribere potuerit, inter certissima, quae moderna sclentia critica produxerit, numerandum esse, quod ultima sex capita Zachariae non debeantur priorum capitum auctori, sed partim diu ante exsilium sint exorta. Num forte ex multiplici variaque opinionum multitudine exsurgit haec certitudo.

$. Varios viros, quibus nomen Zachariae, conquisiverunt, ut eis vaticinia haec adscriberent; Hitzig (Die kl. Proph. Ed. 3. p. 357) Zachariae, qui 2 Paral. 26,5 nominatur, attribuit cpp. 9.-11., et Zachariae, qui ab Is. 8,2 nominatur, cpp. 12.-14.; contra Bleek (1. c.) et Bunsen (1. c.) alteri huic adscribunt cpp. 9.-11.; omnia haec temere et arbitrario fieri patet.

6. Hoc praesertim argumento permotus De Wette authentiam, quam in primis lIribus editionibus Introductionis plane reiecerat, admisit et defendit.

9. Immerito adversarii provocant ad Iloel. 3,6, quia Graecia ipsa illo in loco non velut hostis Israelitarum describitur, sed sermo dumtaxat est de Israelitis per hostes jn Graeciam venditis.

alios dicendi modos , qui auctorem post exsilium vixisse suadent, afferunt Reinke (l. c. p. 8) et 4. Scholz (l. c. p. 624 sq.). Ex protestanticis cfr Hengstenberg (1. c. p. 370), Keil (Einl. p. 341 sq.).

Authentiae argumentis expositis obiectiones adversariorum paucissimis expedire nobis licet. Testimoniis enim historicis, quibus sententiam suam defendere queant, prorsus carent, atque nonnullas ex eorum « rationibus internis » iam praeoccupavimus. Cum primis authentiae impugnatoribus ad Matth. 21,9 non amplius provocant 5, neque antiquorum quorundam Patrum testimonia amplius proferre audent, qui memoria lapsi Zachariae sententiam quandam sub Oseae aut Sophoniae aut leremiae nominibus allegarunt !*; idque rectissime, siquidem similibus argumentis etiam aliis prophetis nonnulla abiudicare atque Zachariae attribuere possumus. Quid de styli difTerentia, qui prosaicus sit in priore, poeticus in altera parte, sentiendum sit, iam diximus '*. Restant igiturindicia illa, quibus aetatem prophetae accurate definiri asserunt adversarii nostri; quantam vero certitudinem praebeant indicia illa, satis elucet ex adversariorum variis sententiis; iisdem prorsus versibus, quibus aliqui tempus ante exsilium definiri contendunt, alii aetatem exsilio recentiorem esse probare volunt, atque iisdem verbis alii saeculum 8., alii saec. 7., alii &. vel 3. vel 2. designari putant.

Qui ante exsilium capita 9. -11. scripta dicunt, maxime urgent, quod regnum septemtrionale etiamtunc exsistere et in suo vigore esse supponatur (9, 10. 43; 10,6. 7; 11,14), non animadvertentes, plerisque in locis illis de futura rerum conditione sermonem fleri, nomen autem Zsrael vel Ephraim vel loseph eadem prorsus ratione usurpari a leremia (30,3. 4; 31,27. 31; 33, 14 etc.), Ezechiel (37,17 sqq.), atque in priore Zachariae parte (8,13) '*. — Alterum argumentum eis praebet idololatriae et pseudoprophetarum commemoratio (10,2; 13,2 sqq.); soluto enim exsilio et maxime tempore Zachariae inter reduces nec idololatriam fuisse nec pseudoprophetas. At 10,2 docet propheta, mala quae maiores Israelitarum passi sunt poenas fuisse idololatriae, atque 13,2 sqq. quoque non suae aetatis idololatras vel pseudoprophetas increpat, sed nullos futuros esse praedicit tempore messianico; neque de Palaestina speciatim loquitur ibi propheta, sed de terra in universum, ex qua vel ipsa idolorum nomina, i. e. eorum memoriam delendam annuntiat. — Doctrinis quoque differre alteram a priore parte asserunt; alterius auctori satanam fuisse incognitum, atque semel tantum ab eo nominari « angelum Domini » (19,8), cuius frequens sit mentio in priore (14,9. 11. 13. etc.) ; secundum prioris auctorem regnum messianicum immediate successurum exsilii solutioni (1,12. 13), alterum autem docere , ante regni messianici initium populum iudicio quodam purificari debere (13,9; 14,2) !*. Mirum sane, quod satanas omnibus illis incognitus fuisse dicatur, qui eum non diserte commemorant; in priore parte semel nominatur (3,1, 2); demonstrandum igitur erat, auctorem alterius partis eum alicubi nominare debuisse; id enim si non demonstratur, eodem cum iure etiam cpp. 7. 8. alteri auctori tribuemus, cui satanas incognitus fuit. Quod autem in priore parte angelus Domini continuo nominetur, in altera semel tantum, id ei soli difficultatem creat, qui non attendit, visiones per angelum exhiberi, quapropter eius nomen ne semel quidem nominatur finitis visionibus prioris partis (6,9- 8,23). Qui vero obiecit, in priore parte regnum messianicum exspectari statim post solutum exsilium, is nec duas ultimas visiones (5,1 -6,8) intellexit, neque recordatus est, Zachariam a. 2. Darii, i. e. exsilio iam satis diu soluto, visiones suas habuisse. — Sed arbitrarias eiusmodi et erroneas interpretationes, quibus alii vaticinia illa ultimis temporibus persicis aut aetati Machabaeorum attribuunt, interpretibus relinquimus.

Zachariae Prophetia in N. T. toties velut divina Scriptura allegatur, ut de DIVINA AUCTORITATE istis solis testimoniis abunde constet. Pacificum Domini N. ingressum in sanctam civitatem SS. Matthaeus (21,5) et Ioannes (19,15) & Zacharia (9,9) praedictum viderunt; secundum Matth. 21,9 vile pretium , quo appretiatus est Dominus a filiis Israel, praenuntiavit Zacharias (11,19), atque Domini crucifixionem quoque Ioan. 19,31 (cfr Apoc. 1,7) indicatam dixit a Zach. 19,10; dispersionem autem discipulorum suorum ipse Dominus (Mat/A. 26,31) annuntiavit verbis prophetae nostri (Zach. 13.7).

14. Ad externam quoque formam spectat, si in priore parte tempus vaticiniorum indicari (1,1. 7; 7,1) atque duae ultimae conciones Onus inscribi (9,1; 12,1) dicuntur; aut si formulae « factum est verbum Domini » (1,7; 4,8; 6,9; 7,1. 4. 8; 8,1. 18), « haec dicit Dominus exercituum » (1,4. 16. 17; 2,12; 8,2. 4. 6. 7. 9. 14. 18. 20 23), « in die illo » (decies novies in priore parte, ter in altera) urgentur, quae in priore fere sola parte legantur; aut sí nusquam ín priore parte duces dicantur esse pastores et populi greges, uti in altera (10,2. 3; 11,8. 16; 13,7; — 9,16; 10,2; 11,4. 7. 11. 17; 13,7) etc. Quae omnia quam levia sint, nemo non videt. Etiam Isaias nonnullis vaticiniis (6,1; 7,1; 14,28) tempus praefixit, in aliis temporis indicationem omisit, alia vaticinia Onera vocavit (13,1; 15,1; 17,1 etc.), alia, quamvis etiam sint minacia, simili inscriptione non munivit (14,29; 34,1 etc.); quis vero unquam hisce differentiis pro argumento usus est, ut alia genuina alia spuria esse demonstraret? Si ex formulis istis quidquam concludere licet, sola tria capita 1. 2. 8., in quibus solis verba « haec dicit Dominus exercituum » leguntur, Zachariae sunt relinquenda. Annon pro argumentorum varietate variis dicendi modis uti licet scriptori? Quapropter unus ex exploratissimis et audacissimis « criticis » rectissime monet, istis argumentis aut nihil aut nimium demonstrari, quum similibus omnium fere prophetarum libri discerpi