Council of Nantes

Canon 4 — De visitandis infirmis a presbytero

Cum sacerdos audierit aliquem infirmari in sua plebe, quamcitius ad eum pergat, et ingressus cubiculum, aquam benedictam super eum et per omne cubiculum aspergat, cum antiphona, Asperges me Domine, et versu, Exurgat Deus. Deinde dicat orationem, Deus qui sacerdotibus tuis tantam prae ceteris gratiam contulisti, etc. Deinde cantet septem psalmos, cum precibus pro infirmis. Post haec, omnes jubeat extra cubiculum secedere, et appropinquans lecto, quo infirmus decumbit, eum blande leniterque alloquatur, ut omnem spem suam in Deo ponat, ut flagellum Dei patienter toleret, ut hoc ad purgationem et castigationem suam provenire credat, ut peccata sua confiteatur, ut emendationem promittat, si Dominus vitam concesserit: poenitentiam pro culpis commissis spondeat: ut substantiam suam, dum adhuc sensus et ratio in eo vigent, disponat: ut peccata sua eleemosynis redimat, ut his qui in se peccaverunt indulgeat, ut rectam fidem et credulitatem teneat, ut de Dei misericordia nunquam desperet. Cum his et hujuscemodi allocutionibus fuerit mens infirmi relevata, data benedictione recedat sacerdos, non post multum reversurus, detque locum ut aegrotus de peccatis suis possit cogitare.